*2014·MOND·WE-300

WE-300 – ‘Leuteren’

Plato

Het liefste was ze bezig met mensen die dementeerden. De gesprekken die ze had verveelden haar nooit, altijd weer boeiend. vier dagdelen in de week bezocht ze een oudere dame die helaas al op jonge leeftijd met die ziekte te kampen kreeg. Eindeloos vaak had ze van ‘Tante Dientje’ gehoord over het kattenkwaad dat Janke had uitgehaald en hoe lang het had geduurd voor zij zindelijk was. En hoe vaak was Trientje nou van de schommel gevallen? En wat dan te denken van Truitje die altijd maar met haar handjes in de suikerpot zat? En dan was daar Fransje nog, die helaas heel jong was overleden maar in Tante Dientjes geheugen nog steeds volop rond dartelde en hoognodig een schone luier moest. En tja manlief Pieter die na een dag hard werken geen zin had aan lawaaiige kinderen maar ‘gewoon’ nam waarop hij recht had en tante Dientje hem maar gaf wat hij wilde om geen ruzie in haar huis te krijgen.

Er waren heel weinig mensen die het constant volhielden om keer op keer hetzelfde aan te moeten horen zonder op de verwachte, geijkte foute, manier te reageren. Op zekere dag hadden collegae besloten haar in het zonnetje te zetten. Tantje Dientje werd niet ingelicht, waarom ook, die zou haar toch niet missen als ze eens een keertje niet kwam, wat wist een demente vrouw nou van tijd enzo? En zo werd ze na binnenkomst meegetroond naar de directiekamer. Bij binnenkomst had ze gelijk door wat de bedoeling was. Oh nee he? Hadden ze dat niet anders kunnen plannen? Dan maar ondankbaar overkomen! Ze aarzelde geen seconde en zei: Voor dit gelanterfanter heb ik geen tijd, Tantje Dientje wacht op mij. Fijne middag allen, en toen sloeg de deur achter haar dicht.

40x Akkoorden op ~ Chords on “WE-300 – ‘Leuteren’

  1. Mooi Melody!
    Ik ben vorige week nog bij mijn demente buurvrouw geweest, haar verhalen blijven mij boeien al heb ik het al 100x gehoord!

    1. Dank je wel Petr@

      Dat ‘boeien’ herken ik inderdaad wel… de verhalen heb je dan al wel tig keer gehoord maar de emotie waarmee het verteld wordt verschilt vaak en soms komen er dingetjes bij die net weer even anders zijn ;-)

  2. Geweldig einde. Dat is een vrouw met hart voor de dementerende. Alles is zo herkenbaar.
    Vanmorgen was ik nog bij buuv. Even op de koffie. Ze is 90 en nog haarscherp. Niks dementie. Maar ze praat wel continue over dezelfde dingen van vroeger. Het aardige is dat je dat gewoon tegen haar kan zeggen, dan hebben we daarna een leuk gesprek over het ouder worden, over dat er nog maar zo weinig van de familieleden, oude vrienden en kennissen over zijn. Hoe eenzaam dat is. Helaas herken ik dat dagelijks. En, zeggen we dan tegen elkaar: daarom praten we ook over vroeger. Daar hoef je niet dement voor te zijn.
    Ze was trouwens boos dat ik niet eens een koekie wilde. Een koekie hoort!!

    Enfin, na jouw stukje kwam dit alles in mijn hoofd op en dacht ik aan alle dementerenden die ik ooit gekend heb. Een lange rij. Een rot ziekte. Daar moeten ze nou eens iets tegen uitvinden. Dat mensen waardig als zichzelf kunnen sterven.

    Dank je wel Mel. Ik vond het als WE een enorm hoogtepunt.

    1. Dank je wel voor je lovende woorden.

      Herkenning erin vinden zal menigeen denk ik…..het is een hele nare ziekte vaak met persoonlijkheidsveranderingen gepaard gaande, wat het nog meer onacceptabel maakt voor de meest na-staanden.
      het waardig als zichzelf kunnen sterven is er vaak niet meer bij helaas omdat een uitgesproken stervenswens niet serieus wordt genomen (mag worden) vanwege de wetten die in ons land gelden, iemand die dementeert is immers ‘niet bij zijn volle verstand’ en dus niet in staat zo’n beslissing te nemen! ……zegt de wet….ergo, veel mensen kwijnen op schrijnende wijze verder weg

    1. Dank je wel…. uit eigen ervaring schrijf altijd makkelijker he?
      Ja precies hier idem dito….

      de ziekte vernielt dus best heel veel van een persoon, meer dan de meeste mensen zich in het algemeen bewust zijn.

  3. Het komt ineens weer zo dichtbij.Dat laatste jaar.Het aanzien van de totale verandering van een mens.
    Maar wat een prachtvrouw. en wat een prachtige WE

    Liefs, Ria

  4. het is niet een ieder gegeven om goed om te gaan met dementerende mensen.
    Het is ook een afschuwelijk ziekte die mensen verandert en meestal buiten het normale leven zet.
    Vooral de eigen partner en de kinderen hebben het soms heel moeilijk te accepteren en maken het leven van de dementerende daardoor nog moeilijker dan het al is. Vrouwen als die uit het verhaal zijn goud waard en natuurlijk mogen ze bést eens waarderend toegesproken worden maar dán natuurlijk niét ten koste van de patiënt!

  5. @Rietepietz

    Helemaal waar….maar gelukkig zijn er wel cursussen te volgen waarin je dat kunt leren en die zijn nog leuk om te volgen ook.

    Ja dat is ook waar!

  6. Een vlot leesbaar verhaal, alsof je het in luttele minuten hebt geschreven. In jou geval zal het ook zo wel gegaan zijn! Een prachtig verhaal met een mooi, liefdevol eind. Een mens naar mijn hart!
    liefs Kakel xxx

  7. Mooi verhaal van een vrouw met hart voor ‘haar’ dementerende. Je moest eens weten hoe vaak mensen niet op bezoek komen omdat ze ‘het toch niet merken’. Maar dat is niet waar hoor, een dementerende mag dan alles snel vergeten, ze leven wel degelijk op van zo’n bezoekje!

  8. Wat een prachtige, menselijke, warme WE. En wat is het toch een rotziekte. Schandelijk, dat dit mensen overkomt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge