Overleven



Alerte ogen
zien de wereld om hen heen
verraderlijk mooi

Samen, soms alleen
zo veilig en geborgen
niet vanzelfsprekend

Dagelijks bestaan
strijden voor overleven
steeds overwinnen
is niet ieder gegeven
Moeder Natuur bepaalt het.

Tatoeage

Afgelopen vrijdag plaatste ik een foto van een tatoeage bij Joop naar aanleiding van een Photo-Challenge. In de reacties die daarop volgden kwam ook mijn eigen tatoeage ter sprake en ik beloofde TRUUS een foto te maken en die te plaatsen. Belofte maakt schuld en ik hou niet van schulden dus kom ik bij deze die belofte na.

Iemand zei mij ooit dat het verslavend werkt, zodra je je eerste hebt wil je er meer. Joop en ik vonden dan toentertijd onzin maar het lijkt wel waar te zijn want sinds onze eerste tatoeage komt het met regelmaat ter sprake dat we er nog wel eentje willen…. het daadwerkelijk ook laten doen is er nog steeds niet van gekomen overigens maar dat even terzijde. Iedereen kent wel voorbeelden van mensen die helemaal vol zitten met de gekste tekeningen en teksten, dat willen wij niet. Bovendien denken we ook aan ‘later’ en zien we ons toch echt niet zitten in een bejaardentehuis met een oud en gerimpeld lijf dat daardoor 1 tekening vertoont die niet meer herkenbaar is ;-)

Joop en ik zijn beiden niet van de ‘namen’ laten tatoeëren dus hebben gekozen voor initialen. Elkaars naam vinden we ook beiden niet nodig, je weet immers maar nooit? Wij zullen niet de eersten noch de laatsten zijn die de naam van de partner zou laten tatoeëren om daar in een later stadium in het onverhoopte geval van een scheiding dan mee te moeten blijven rondlopen of iets dergelijks. Wat er ook gebeurt… je kinderen blijven je kinderen en altijd aan je verbonden dus hun initialen dragen we beiden en was een, zo vonden wij, logische keus. Kortom….we praten nog steeds dus over een tatoeage erbij maar het laten plaatsen is verhaal twee waarover we nog niet uit zijn…

Die van Joop staat dus op de binnenkant van zijn rechterarm en is plm. 8 cm lang en 5 cm hoog. Die van mij staat op de buitenkant van mijn rechterenkel net boven het enkelgewricht en in plm. 7 cm hoog en 5 cm breed, niet zo heel groot dus maar precies naar ons zin. Of die 2e er nog komt of niet is een kwestie van afwachten, mocht dat wel het geval zijn zal ik dat natuurlijk melden met bijbehorende foto’s.

Photo Sunday – ‘Sentimental’

thema 16-06-2013= Sentimenteel. Dweperig.

sentimentalPS160613

Zing-ZO

Zing-Zo: Limerick op Zondag. Schrijf jij er ook eentje, mag ik dan je link?

Zing mee met de Zing-Zo’s van: MARJA

zingzo160613

We zijn hier nog steeds op visite
de woonkamer voelt als elite
met wit, lila, paars
zo mooi en niets raars
en rust tot in het expliciete

Accenten in twee mooie kleuren
ook kaarsjes die heel lekker geuren
en dat zonder vuur
voor de lange duur
zo zorgt alles dat wij opfleuren

Je snapt wel, wij zijn heel tevreden
met ‘t nieuwe da’s binnen getreden
genieten volop
‘t plezier kent geen stop
die winst; de verbouw-beweegreden.


Sssssssttttttt

Zomaar een zaterdagochtend… een vrije dag dus de mogelijkheid om uit te slapen…
Ruim voor achten open ik de ogen, klaar wakker, hoezo uitslapen?
Me fit voelend ga ik aan de slag, als de energie er is dan ook gebruiken, of niet dan?
Enkele uren later is de hele boel weer spik en span, nou ja, de hele boel, de beneden-etage dan.
Met een kopje koffie kruip ik even op de bank en de stilte daalt neer.
Daphne is bij haar vader. Bastiaan is nog in dromenland. Joop is op zijn werk en ik ben ‘alleen’ thuis met het vee plus logee.
Toch maar omhoog, camera uit de tas, plaatjes schieten, bijsnijden tot het juiste formaat, uploaden en delen maar:

Noah:

Brego:


En logee Kobus:

Ssssttttt…. nog even een nu nog onbekende hoeveelheid tijd stilte en rust hier beneden. Joop is over 3 uur thuis en wanneer Bastiaan naar beneden komt weet ik natuurlijk niet. Dus nog maar ff genieten van de rust met een bakkie leut en wat lekkers erbij… ohja, Ipad op schoot dus wie Feuden wil? Kom maar op; Melody62 is de naam ;-)

Zwijmelen op Zaterdag

MARJA’s 31e zwijmelen op zaterdag.

1999 kwam de musical Elisabeth naar Nederland. In die tijd stond het huwelijk tussen mij en Joop op barsten, het hoe en waarom laat ik hier achterwege want dat is niet relevant. Die tijd ligt inmiddels al heel ver achter ons en hebben we gelukkig overwonnen. Opgeven zit niet in mijn, en gelukkig ook niet in zijn, aard! Niet dat ik scheidingen oid wil veroordelen, mag ook niet want men kent nooit 100% het achterliggende verhaal, maar toch ben ik heel blij dat wij er samen voor geknokt hebben en eruit gekomen zijn. Iedere relatie gaat met vallen en opstaan gepaard en volgens mij is iedere relatie het waard om voor te vechten, ongeacht de afloop. Ons gevecht heeft tot pure winst geleid en in december mogen we onze 30e trouwdag vieren.

Het lied dat ik vandaag plaats heb ik in die tijd als ‘mijn verhaal’ ervaren; heeft daarom een speciaal plekje in mijn hart.



ELISABETH
liefde is mooi,
maar soms merk je
dat liefde niet voldoet.
Geloof geeft kracht,
maar enkel
geloven is niet goed.
Dat grote wonder,
dat heeft niet mogen zijn.
Onze levens varen tussen
schijn en pijn.

Wij zijn als twee
schepen in de nacht.
Ieder op zijn eigen koers
en met zijn eigen vracht.
Wij passeren elkaar op zee.
Telkens weer
valt afscheid niet mee.
Gelukkig zijn ligt niet
in onze macht.

FRANZ JOSEPH
Jij wil het hoogste. maar dat is
een onbereikbaar doel.

ELISABETH
Jouw droom is mij te klein.

FRANZ JOSEPH
Dicht bij elkaar in `t donker geeft troost,
naar mijn gevoel.

ELISABETH
Ik wil niet jouw schaduw zijn.

ELISABETH EN FRANZ JOSEPH
Kon jij het leven door
mijn ogen ondergaan.
dan zou je eindelijk weer
mijn taal verstaan.

Wij zijn als twee schepen
in de nacht.
Ieder op zijn eigen koers en
met zijn eigen vracht.
Wij passeren elkaar op zee.
Telkens weer
valt afscheid niet mee.
Gelukkig zijn ligt niet
in onze macht.

ELISABETH
Jij en ik, wij zijn twee schepen
in de nacht.
FRANZ JOSEPH
Begrijp toch… ik mis je…
jouw liefde. Kan jij niet
bij me zijn?

ELISABETH
Ieder op zijn eigen koers en
met zijn eigen vracht.
FRANZ JOSEPH
Begrijp toch… ik mis je…
jouw liefde. Alleen zijn
doet zo`n pijn.

ELISABETH EN FRANZ JOSEPH
Wij passeren elkaar op zee.
Zo alleen en triest, alletwee.
Gelukkig zijn lag niet
in onze macht.

FRANZ JOSEPH
Ik mis je.

ELISABETH
Begrijp toch, wat niet zijn kan.
kan niet zijn.



Photo Friday – ‘Dad’

Foto-Uitdaging : thema 14-06-2013= Pap

The father of my childeren does not wear them only in his heart…
De vader van mijn kinderen draagt hen niet alleen in zijn hart….
dad

Tegenstelling – ‘Vies / Lekker’

Tegenstelling: Vrijdag; 14-06-2013

(excuses dat de foto wat onscherp is)
vieslekker


Heb jij ook een leuke foto waarmee je mee wilt doen met deze uitdaging?
Voer dan in het script hieronder de link naar je logbericht in en je naam…

Mister Linky's Magical Widgets — Thumb-Linky widget will appear right here!
This preview will disappear when the widget is displayed on your site.
For best results, use HTML mode to edit this section of the post.


Thema Vrijdag 21-06-2013= Luchtig-Ernstig

Thursday Challenge – ‘Music’



—mijn 124-e bijdrage—


Thema 13-06-13: “Muziek” (Instrumenten, CDs, Live Optreden, Bladmuziek,…)

tc130613music

6 Woorden in Beeld – ‘Spijt’

MARION‘s thema voor woensdag 12 juni.

Waarom niet naar de vroedvrouw geluisterd?



Amersfoort


Met de voorspelling op Weeronline dat vandaag een 9 zou krijgen in Amersfoort bleven we bij ons plan om daar gedrieën heen te gaan en Joop met de honden thuis te laten zodat hij in alle rust kon slapen na zijn nachtdienst. In Assen was het behoorlijk fris en bewolkt, dat bleef onderweg ook zo. Aangekomen in Amersfoort was de zon ook nog niet aanwezig dus we begonnen maar met hete thee en koffie want we rilden! Even later, nog ietwat rillend, liepen we het park in. Het was, ondanks het vroege tijdstip, al behoorlijk druk en ook bij de kassa’s stonden nog lange(r wordende) rijen.. Eigenlijk kom ik liever niet in het weekend in een dierenpark omdat het me vaak te druk is en vandaag bleek dat ook weer eens. We lieten ons niet door de talrijke kinderen, buggy’s etc ontmoedigen en gingen op pad.


Onze camera’s klikten alsof hun leven er vanaf hing. Grappig is dan ook dat het enthousiasme van Daphne en mij bij Bastiaan heel aanstekelijk blijkt te werken en ook hij volop aan de slag gaat met zijn camera en we ondertussen met zijn drieën praten over leuke shots, leuke composities, scherpstellen en noem maar op. Het park is nog steeds erg mooi en er valt heel veel te zien. Op een gegeven moment steeg de temperatuur en kwam zelfs de zon door de wolken piepen waardoor het erg aangenaam werd. We hadden de grootste lol en lagen regelmatig in een deuk. Halverwege de route besloten we dat het tijd werd voor wat maagvulling. Bij het betreffende restaurant bevindt zich een eiland in het water naast een grote fontein en op dat eiland vind je de Japanse Makaken, apensoort. Naast dat eiland is dan een tuin aangelegd in Japanse stijl. Terwijl we er langs liepen zagen we iets vreemds. Een van de apen leek iets achter zich aan te slepen. Er stonden al meerdere mensen naar te kijken en over te praten. Wat bleek nou? Die aap was dus zojuist bevallen en droeg een baby-aapje aan haar borstkas. Dat baby-aapje zat dus nog met zijn navelstreng aan de nageboorte vast. Vreemd maar kennelijk volgens Moeder Natuur want navraag bij een verzorger leerde ons dat men dat ‘gewoon’ liet voor wat het was….


Enige tijd later waren we bijna aan het eind en voordat we de auto weer in stapten wilden we nog iets in onze magen, we kozen voor een zakje friet, die helaas niet zo lekker bleek als dat het er uit zag, jammer maar helaas. We zochten de auto op die we 6 uren eerder geparkeerd hadden en ging op weg naar huis alwaar we om half zes met hete thee en koffie verwelkomd werden door Joop nadat we even eerder bijna ondersteboven waren gelopen door 2 enthousiaste honden. Leuk thuiskomen is dat!


Kortom, we kijken terug op een heerlijke dag waarin we veel plezier hebben gehad. ‘Wanneer gaan we weer en welke dierentuin doen we dan aan?’ Was de vraag die ik voorgelegd kreeg aan de koffietafel waarmee we de dag in Amersfoort begonnen. De locatie was gelijk al duidelijk alleen de datum nog niet aangezien ik geen agenda bij me had. Eenmaal thuis was die snel genoeg gepakt en in overleg met Joop werd een nieuwe datum geprikt, maandag 19 augustus als alles goed gaat. ‘Jullie gaan maar lekker, ik pas wel op ‘t vee’ was zijn reactie. Hij zou wel meegaan als wij dat zouden vragen maar we doen hem er geen plezier mee dus vragen we het hem niet maar vragen we hem juist om thuis te zijn zodat de honden dan niet alleen zijn. Hij had al wel door dat hij er niet helemaal aan zou kunnen ontkomen want 1x per jaar gaan we als gezin op pad en dat wordt dit jaar Safaripark Beekse Bergen op 2 juli dankzij vrijkaartjes van Corry. Wel nog even onder voorbehoud want er moet natuurlijk nog oppas geregeld worden voor de honden. Komt vast wel goed.

Rest mij nog jullie een fijne zondagavond te wensen en natuurlijk de link te plaatsen voor hen die de foto’s graag willen bekijken, wat dus HIER kan. Veel kijkplezier!

Zing-Zo

Zing-Zo: Limerick op Zondag. Schrijf jij er ook eentje, mag ik dan je link?

Zing mee met de Zing-Zo’s van: MARJA & RIETEPIETZ-1 & RIETEPIETZ-2 & RIA

dpa

Vandaag er weer even van tussen
op dieren gaan we focussen
gedrieën op pad
dat is me toch wat
in Amersfoort zijn geen walrussen

Met Zoon en Schoon fotootjes kieken
die telkens naar meer zullen rieken
de dag vliegt voorbij
geen haast, we zijn vrij
we zullen vaak bij elkaar spieken

We laten Joop lekker uitslapen
want anders loopt hij maar te gapen
hij wil ook nooit mee
liever thuis dus tevree
met honden die ‘t bed deels wegkapen.

Zwijmelen op Zaterdag

MARJA’s 30e zwijmelen op zaterdag.

Zelden benoem ik op mijn log iets dat te maken heeft met God en geloof. Toch wil ik dat vandaag wel doen. Zij die hier al langer lezen herinneren zich vast wel dat ik wel eens schrijf: ‘ik tel mijn zegeningen’. Met name in de moeilijke en donkere tijden is dat voor mij een manier om te voorkomen dat ik onderuit ga. Al weer een tijdje bevind ik mij in donkere tijden en vecht ik me met de (on)mogelijkheden die ik heb er doorheen.

Ook zijn er bloggers onder ons die in moeilijke tijden verkeren. Gisteren nog kreeg ik van een blogster te horen dat de donkere tijden waarin zij al langer verkeerden nog veel donkerder waren geworden na heel slecht nieuws in het ziekenhuis. Aangezien zij dit nog niet op haar log heeft benoemd ga ik haar naam niet noemen maar ik weet dat zij hier mee leest. Haar en die andere loggers, waarvan ik weet dat zij in moeilijke tijden verkeren, wil ik met mijn bijdrage van vandaag een hart onder de riem steken. Uiteraard doe ik dit ook graag voor loggers van wie ik het niet weet.

Wellicht is dit lied voor velen niet dat wat ze willen horen bij Zwijmelen op Zaterdag omdat ze zich niet verbonden voelen met God en kerk noch geloof….toch zou ik willen vragen dit lied te beluisteren en dat niet zo zeer omwille van de melodie als wel om de tekst. Met en zonder geloof in je leven is de tekst veel-, zo niet alles-, zeggend voor hen die in nare omstandigheden verkeren!

(mijn bijdrage is dus NIET bedoeld om een discussie over het wel of niet geloven uit te lokken)



Tegenstelling – ‘Kort / Lang’

Tegenstelling: Vrijdag; 07-06-2013

kortlang


Heb jij ook een leuke foto waarmee je mee wilt doen met deze uitdaging?
Voer dan in het script hieronder de link naar je logbericht in en je naam…

Mister Linky's Magical Widgets — Thumb-Linky widget will appear right here!
This preview will disappear when the widget is displayed on your site.
For best results, use HTML mode to edit this section of the post.


Thema Vrijdag 14-06-2013= Vies-Lekker

Dag

Na weer een moeizame dag gaat de avond geluidloos over in de nacht.
Woelend en draaiend, piekerend in bed waar je op de komst van de slaap wacht,
leeg in die verwachtingsvolle leegte zie je slechts de tijd op de klok verstrijken.
Ritme in vaste volgorde, over enige uren zal weer een nieuwe dag aangebroken blijken.

Een ijzeren hand die het hart ineen knijpt terwijl het naar ruimte smacht,
verdriet dat overheerst, voorbij lijkt de tijd dat je veelvuldig onbevangen lacht.
De wanhoop en moedeloosheid vreten energie weg op een wijze die je haast doet bezwijken,
moed houden, het verleden loslaten, hoe moeilijk is het werkelijk, dat vooruitkijken!

Elke morgen weer raap je de scherven bijeen , gelijk na het opstaan.
De enige zinvolle keuze, als je zo objectief mogelijk de situatie overziet,
is de wil vasthouden om niet op te geven maar hoe dan ook verder door te gaan.

Met rechte rug, de borst vooruit, je gezicht in de plooi, zodat niemand ziet
hoe je van binnen verscheurd, je dagelijkse gang maar amper kan doorstaan,
constant vecht, er is zoveel meer dan alleen maar hartverscheurend verdriet!