Plato – Vieren

Het was weer zover! Een nieuwe uitdaging moest ingevuld worden. Had ze er zin in? Nee totaal niet! Alsof dat iets uitmaakte want ze had helemaal nergens zin in, nou ja 1 ding wel maar dan onder bepaalde voorwaarden. Het enige dat ze wilde was slapen en voorlopig niet meer wakker worden, slapen met dien verstande dat het dan droomloos slapen zou zijn ipv met nachtmerries gevuld waaruit ze telkens huilend en volledig in paniek wakker werd. Wat was het leven toch één groot feest maar niet heus! Integendeel zelfs!!!

Ze begaf zich met lood in de schoenen naar de locatie waar telkens de nieuwste uitdaging uitgedeeld werd en had, in tegenstelling tot de vorige keren, geen enkel voorgevoel noch een flauw benul van wat de uitdaging deze keer zou zijn. Haar voorgevoel vertelde haar wel dat ze het deze keer geen leuke opdracht zou vinden maar hoe en wat, dat wist ze niet. Aangekomen op de betreffende plek zorgde de opdrachtspecificatie ervoor dat ze schrok en een gevoel van opkomende bitterheid niet kon onderdrukken. Deze taak die voor haar lag, wat moest ze er in de vredesnaam mee? Oké, toegegeven, ze had de mogelijkheid te passen, anderen zouden zich wellicht daarover verbazen maar niemand zou het haar kwalijk nemen, het was immers op totaal vrijwillige basis en er zat geen enkele verplichting aan vast? Behalve dan de verplichting die ze zichzelf oplegde vanuit haar eigen gevoel, opgeven is geen optie, vluchten is zinloos, negeren eveneens. Het zou geenszins tot iets positiefs leiden in ieder geval.

Na wikken en wegen zette ze zich neer en ging met onfrisse tegenzin aan de slag. Toen ze klaar was voelde ze zich enigszins opgelucht, ze had het toch maar weer klaargespeeld!
Niemand zou ooit kunnen zeggen, laat staan haar verwijten, dat ze vluchtgedrag vertoonde!