Vele handen maken licht werk….

Het duurde even voor ik een titel voor dit blogbericht te pakken had dat de lading goed genoeg dekt.

Beetje vreemd wel want eigenlijk hoef ik daar nooit over na te denken. Weer een bewijs dat de mens niet een vaststaand gegeven is maar altijd kan wijzigen in welk opzicht dan ook.

Ben ik sinds mei bezig met cursussen in groepsverband voor het verbeteren van mijn leven, zijn er al talrijke veranderingen op mijn pad gekomen waar ik heel blij mee ben. De dingen die ik al jaren niet meer deed, simpelweg omdat ik ze niet durfde, doe ik nu weer probleemloos, weliswaar nog niet 100% maar dat is  een totaal irrelevante bijzaak.

Terugvalmomenten horen erbij dat is gewoon deel van het leven van iedereen. Er komen in die cursussen vele aspecten aan bod, één daarvan is ‘aanvaarding’. Wat vanaf het begin duidelijk werd, elke week ook weer bevestigd wordt, is wel het feit dat niets zonder zijn tegenpool kan bestaan. Geen mooi zonder lelijk, geen dag zonder nacht, geen blijdschap zonder verdriet, geen winst zonder verlies. De grootste stap is wel die die ik zette eerder dit jaar. Toen het op zeker moment zo ‘donker’ was dat ik nergens nog ‘licht’ zag en ik bij de huisarts eindelijk toegaf de hulp die zij al meermalen had aangeboden te willen aanvaarden.

Of ik het nou terecht zo benoem of niet doet er ook niet toe maar gaandeweg komen er diverse dingen op mijn pad die ik als uitdagend ervaar. In plaats van ervoor te vluchten stap ik er nu op af en neem de uitdaging aan, soms nog wel met enige terughoudendheid maar ik laat me daardoor niet meer tegenhouden omdat ik nu weet welke waarde ik aan die terughoudend toeken, een veel mindere waarde dan voorheen uiteraard.

De laatste week was een heel grote uitdaging op het mentale vlak. Dat de één-op-één therapie goede vruchten afwerpt heb ik al vaker benoemd, dat de cursussen daar waanzinnig goed op aansluiten maakt het alleen maar mooier, verrassender en overweldigender. Eén van mijn standaardwoordjes, als ik een gevoelsmatig niet goed kan verwoorden is ‘bizar’. En de impact van wat er allemaal gebeurd is tijdens die therapie en cursussen is op zijn zachtst gezegd bizar te noemen. Het klinkt wellicht theatraal, zo ja dan moet dat maar, ik voel me herboren!

De groepssessies van de 2e cursus vinden plaats op maandagavond op een locatie zo’n 20 minuten rijden vanaf hier. Deze week was die locatie echter niet beschikbaar op maandag dus werd vorige week besloten het naar de dinsdag door te schuiven, gisterenavond dus. Deze bijeenkomst is meermalen door mijn hoofd gegaan de afgelopen week; kan ik er heen? Zo ja hoe dan? Afzeggen dan maar? Echt niet!! Veel te belangrijk, veel te mooi om te missen en zo was ik veelal in gesprek met mezelf daarover. Eén van mijn medecursisten woont in dezelfde wijk als ik dus na een whatsapp-gesprekje gisterenmiddag hadden we besloten dat zij naar mij toe zou komen, in mijn auto zou stappen en zou rijden. Zij heeft zelf een lage auto en ik een hoge en daarbij met de hoeveel medicatie in mijn lijf wil ik niet onverantwoord handelen en zelf achter het stuur kruipen, afgezien van het feit dat mijn benen niet naar behoren functioneren dus ik niet eens zou kunnen rijden al zou ik het willen, heb immers geen automaat ofzo?!

Oke, dat was geregeld, maar ik was nog niet klaar. Ik ken het meubilair dat op die locatie staat en de gedachte eraan alleen al bezorgde me kippenvel. Op zo’n stoel zitten van 20.00 tot 22.00 ? Nee dat zou niet gaan, hoe dat op te lossen? Na enige twijfel stuurde ik een whatsapp-berichtje naar de therapeut en legde hem uit wat er aan de hand is, of hij een andere stoel zou kunnen regelen? Kreeg een lief berichtje terug dat dat wel in orde zou komen. Louise belde op zeker moment dat ze op de parkeerplaats stond en op mijn krukken strompelde ik het tuinpad af naar de auto. Nadat ik eenmaal zat, terwijl het zweet me van het voorhoofd gutste, reden we naar Veenhuizen. Aldaar werden we hartelijk ontvangen en stond er een prachtige luie stoel voor me klaar met een aantal kussens erin, heb gaandeweg de avond wel een aantal keren in een wat een rare houding gezeten omdat een zeker iets zich te duidelijk meldde maar dat mocht de pret niet drukken. Naderhand weer  naar de auto geholpen door medecursisten en nadat Louise me weer thuis afgeleverd had zakte ik enorm vermoeid op de bank maar wel trots dat ik toch maar wel gegaan was. Ik ben van huis uit een hulpgever, geen hulpvrager maar inmiddels leer ik aardig om beiden te zijn en met name het feit dat er totaal geen reden voor is me te schamen voor het af en toe nodig hebben van hulp en vooral ook dat mensen het helemaal niet erg vinden mij te moeten helpen als ik dat vraag, één van de inmiddels ontelbare kwartjes die gevallen zijn sinds ik hiermee startte.

En echt, met de hand op mijn hart kan ik benadrukken dat deze opzet van ‘hulp’… die zo anders is dan de reguliere medische hulp bij psychische problemen…. zeer effectief is, ik ben ontzettend dankbaar dat het op mijn pad kwam en ik, zij het dan met heel veel aanmoedigingen van anderen, eraan begonnen ben.

Wat ondertussen ook over-over-over-duidelijk is geworden is wel het feit dat ieder mens een rugzak heeft en ergens mee worstelt, de omvang van de inhoud van die rugzak maakt h.e.l.e.m.a.a.l. geen moer uit. Ik kan uit de grond van mijn hart zeggen dat dit het grootste cadeau is dat iemand mij gaf, of misschien zelfs wel, ik mezelf heb gegund uiteindelijk. Welke van die 2 nou het zwaarst weegt doet er  helemaal niet toe.

Oftewel… als je niet 100% je leven ‘voluit’ leeft en de wens hebt, hoe diep verborgen misschien ook, je leven meer kwaliteit toe te kennen dan kan ik je dit ontzettend aanbevelen. Ik zou tal van superlatieven kunnen gebruiken maar het is puur onmogelijk te verwoorden hoe goed het mij doet en mij niet alleen want ik ken natuurlijk ondertussen tal van medecursisten die het allemaal net zo ervaren, niemand van ons heeft tot dusver nog perfect kunnen verwoorden hoe goed het echt voelt!!!

Het enige dat ik als kanttekening eraan wil toevoegen, het enige dat ik er als ‘negatieve kanttekening aan kán toevoegen is wel het feit dat binnen de Nederlandse gezondheidszorg nog een grote stap aan winst te behalen is door te beseffen dat deze vorm van ‘hulp’ vele, vele, vele malen effectiever is dan het jarenlang medicatie slikken, diverse psychische hulpverleners op iemand los te laten die (deels) wel door de ziektekostenverzekeraars vergoed worden en dit dus door jezelf betaald moet worden, waaruit uiteindelijk ook nog eens blijkt dat men blijft worstelen omdat het niet goed genoeg werkt.

8x Akkoorden op - Chords on “Vele handen maken licht werk….

    • Hoe het systeem van vergoedingen opgebouwd is is inderdaad ook iets dat ik niet snap…. ik betwijfel zelfs ten zeerste of ze het zelf wel snappen…

      Dat is inderdaad persoonlijk, dat is juist de crux, als de zorgsystemen daar wat meer aandacht voor zouden hebben zou het er heel anders en veel beter uitzien en is het totaalplaatje goedkoper, dat durf ik te wedden
      Melody componeerde ~ composed Vele handen maken licht werk….My Profile

  1. Ik kan mij voorstellen dat het best lastig was hier een titel boven te plaatsen, maar je hebt een heel goede keuze gemaakt. Je hoeft het allemaal niet alleen te doen (makkelijker gezegd dan gedaan… dat dan weer wel).
    Ik wens je alvast een heel fijn weekeinde!
    Laifs!
    Nathalie

  2. Wat fijn dat het zo goed gaat, je hebt zo te lezen inderdaad hele grote stappen gemaakt. :-)
    En over het niet snappen van ons zorgsysteem volgt later van mij ook nog een blog van wat ik daar in mee maakte ……… volgens mij snapt echt geen enkele gewone burger met gezond verstand dit systeem!!
    minoesjka2 componeerde ~ composed Echt niet als vroegerMy Profile

    • Ja enorm…. zonder te willen overdrijven ofzo… kan ik oprecht zeggen dat ik een heel gelukkig mens ben momenteel.
      Klopt hoor….. het is gewoonweg bizar hoe ‘makkelijk’ ik veel dingen weer kan die ik zovele jaren niet kon

      Dat ben ik volkomen met je eens…. de macht van het gore slijk der aarde hè, zij die die macht hebben gaan letterlijk over lijken.
      Melody componeerde ~ composed ReusachtigMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge