Marja

Sinds ruim een jaar ligt er in de kerken het ‘nieuwe liedboek’ met daarin veel, heel veel, oude liederen met aangepaste teksten, aangepast aan deze tijd. Persoonlijk heb ik daar niet zoveel moeite mee omdat ik a) prima-vista kan zingen en b) heel snel kan lezen en de melodieën bijna allemaal wel van voor naar achteren en terug uit mijn hoofd ken. Ook de teksten maar daar gaat het nu even niet om. Nieuwe melodieën leveren ook geen moeite op omdat ik ‘gezegend’ ben met een gevoelsmatig invulvermogen waardoor zelfs een totaal onbekende melodie voor mij toch iets bekends lijkt te hebben en ik het dan bijna altijd goed kan invullen.

In mijn vrijwilligerswerk bij de kerkdiensten in het WZA hebben we veelal te maken met ouderen. Moeten die ouderen nu die herziene teksten gaan leren? Als je hen vraagt wat zij het liefst horen (en willen zingen) hoor je steevast 9 van de 10x als antwoord: ‘iets van Johannes de Heer’. Voor de ‘iets’ muzikalere medemens misschien wel niet de meest uitdagende muziek om te zingen en te spelen maar qua melodie meestal wel het gemakkelijkst om te onthouden en vaak ook het meest bekend, vooral bij die ‘oudere’ medemens. Zelfs mensen met vormen van dementie kennen die muziek uit hun hoofd. Zo sneu te zien hoe ze worstelen met die nieuwe teksten ook al zijn die dan op oude melodieën gestoeld.

Johannes de Heer stierf in 1961, zo’n 10 weken voor zijn 95e verjaardag. Zolang is dat dus nog helemaal niet geleden en toch is zijn bijdrage aan de evangelische muziek ongeëvenaard. Het raakt me, en niet in de positieve zin, dat die ‘oudere’ muziek meer en meer naar de achtergrond verdwijnt, zowel alles van Johannes de Heer als ook al het overige dat in de ‘oude’ liedboeken staat en heel veel mensen kennen. Ook al is het taalgebruik van veel van die liederen dan niet meer ‘van deze tijd’…. het heeft heel veel waarde en ik hoop oprecht dat men ervan afblijft!