*2013·Ditjes-Datjes·MOND

U.O. (Ultieme Oplossing)

Op verzoek van Plato:

We schrijven het jaar 4 na Christus. (Zoals het in onze jaartelling heet.)

“Maria????”
Jaha Jozef????’
“Kom eens kijken?”

Maria legde de houten lepels, druppend van het water neer haastte zich naar buiten, op weg naar een piepkleine hutje achter in de tuin, dat nagenoeg op instorten stond. Er was geen geld het te vervangen maar gelukkig had haar echtgenoot gouden handjes als het ging om houtbewerking dus had ze alle vertrouwen dat het wel goed zou komen.

“Maria??? Waar blijf je nouhou???” klonk het ongeduldig….
‘Ja ja, ik kom al…kan niet sneller….wat is er zo dringend geliefde gade?’

Hij had haar niet horen aankomen…en keek verwonderd op, “oh, je was er al, fijn!”
Glimmend van trots strekte hij zijn arm uit, zijn vingers vervolgens ook, wijzend op een prachtige tafel. De pracht van het meubel werd verstrekt door een minuscuul straaltje zonlicht dat door het gammele dak naar binnen piepte…
‘Mooi lieverd…daar zullen de kinderen blij mee zijn!’

Ze trok een doek uit haar gordel en veegde het stof van de tafel af. Daarna pakten ze hem samen op en droegen ze hem enkele tientallen meters terug, over de drempel het huis in. Halverwege even stoppend om hun deurpost met een handkus te bedrukken.

’s Avonds zat het hele gezin rondom die tafel. Na het eten was hij ontruimd en schoongemaakt. het voorleesboek werd terzijde gelegd nadat het verhaal uit was en de kinderen kregen de tafel tot hun beschikking om nog even aan te spelen voordat het bedtijd was.

Vader en Moeder zaten bij het vuur op de grond en waren al snel in een intens gesprek verwikkeld, zich niet bewust van de gespitste luisterende oortjes achter hen. Weer even later was het doodstil in het kleine huis daar midden in het veld, buiten was het ook stil..alsof de wereld om hen heen leeg was. De nacht viel…. en iedereen was zo in zijn eigen gedachten en werkzaamheden verzonken dat ´te bed gaan´ in geen van allen opkwam.

‘Vader???
Moeder???’

Jozef en Maria schrokken op uit hun overpeindingen….”wat is er?”

‘Wij hebben de oplossing hoor….’
“huh? Oplossing? Welke oplossing?
‘Nou die van de kip en het ei natuurlijk!’
“huh? Kip? Ei?”
‘Ja…daar had u het toch net samen over? Bent u dat alweer vergeten?’
“ach nee mijn lieve kind, dat is een vraagstuk die al eeuwen onbeantwoord is en dat ook wel zal blijven!”
‘Nee hoor vader en moeder, het is echt heel erg eenvoudig!’.

Vader en Moeder keken elkaar aan…. hun kroost, zo innig aan elkaar verbonden en toch zo ontzettend verschillend.. hun dochters, nu nog klein en onwetend, hun toekomst stond reeds vast. Afgesproken en beloofd aan dorpsgenoten tot vrouw, moeder te worden, hun volk te vergroten. Hun zoon, hun eerstgeborene die ze als een wonder mochten ontvangen, een wonder waar ze zich nog steeds over verbaasden maar waarbij ze tegelijkertijd geen vragen stelden. Het was zoals het was en zoals het moest zijn zou het ook worden.

Die zoon keek zijn zussen aan en zei vervolgens: “Vader, Moeder, u zegt altijd allebei dat alles voorbestemd is en dat de dingen komen zoals ze bedoeld zijn te komen…toch?
Vader en Moeder keken elkaar aan, met veel moeite proberend hun gezicht in de plooi te houden…zich realiserend dat ze met hun eigen woorden, die ze altijd gebruikten als ze een vraag van hun kinderen niet wisten te beantwoorden, om de oren geslagen werden.
Zoon vervolgde: ‘De kip of het ei…wat er het eerst was. Dat is helemaal geen vraagstuk die onbeantwoord is tot nu toe noch tot in eeuwigheid zal blijven…. Het is simpelweg zó bedoeld ooit, het moet zó zijn. Dat wat was, is en zal immers altijd zijn!’.

22x Akkoorden op ~ Chords on “U.O. (Ultieme Oplossing)

  1. Joh, wat een stuk zeg. Ja en wie ben ik om deze uitleg te betwisten. Hier zijn hogere machten die de dingen veel beter weten dan ik. Het probleem is er niet mee opgelost maar de uitleg is zo overdonderend dat ik er het zwijgen toe moet doen.
    Mooi geschreven, Mel. Ik ga de link plaatsen.

    1. Dank u Dank u…. t is mijn methode om met iets de dealen sak mar segguh ;-) En wat is er nou simpeler dan uit te leggen hoe je zelf iets plaatst…

    1. Ja Anneke dat bedoelde ik inderdaad ;-)

      Sommige dingen kun je gewoonweg niet beïnvloeden, die komen zoals ze geacht zijn te komen…. de clou is aan ons mensen om het te (leren) accepteren…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge