*Lelijk woord*

Na een niet zo heel lange, maar wel enorm verkwikkende, sprong ik vanochtend om 6.30 uur, zoals 6 ochtenden per week, fris (letterlijk op een slaapkamer met de cv op nauwelijks 1) & fruitig naast mijn bed. Na mijn ritueel stapte ik de auto in en zag dat het -9 was, de zon was er al en de heldere hemel beloofde me een mooie dag. Dat moest ook eigenlijk wel want dat paste prima bij mijn plannen.
Ik plukte mijn maandagmeneer uit bed en na hem met diens ochtendritueel geholpen te hebben en de dagelijkse klussen gedaan te hebben tufte ik naar Anita alwaar ik met een bak koffie in de hand Niels uitzwaaide, die ingepakt als een michelinmanneke op de fiets stapte om naar zijn werk te gaan, wachtend op Anita die nog met haar ochtendritueel bezig was.
Ruim een uur later werden we hartelijk ontvangen in Emmen en na een bak koffie staken we de weg over, op naar het doel van ons bezoek, de baby zebra die gisteren geboren was.


(baby links op de foto is een maand oud… baby rechts op de foto 1 dag… bijna gelijke groot)

Omdat het buiten waanzinnig koud was, -9 maar door de gure oostenwind een gevoelstemperatuur van -15/-20 lieten we de camera’s in de tassen en gebruikten we onze foons.  Alle foon-foto’s van Anita en mij staan HIER


We liepen terug naar de ‘uitgang’  van Serenga en staken het Kompasplein over om Jungola in te lopen.
Het verblijf van de otters was dan wel leeg waar het de dieren betrof maar de waterval was blijven stromen en het uitzicht dat we vandaag hadden was dus nogal verschillend met die van donderdag.

Eenmaal in Jungola gingen natuurlijk de jassen uit en was het tijd om op te warmen, zowel van buiten als van binnen, dus gingen we eerst eten. In tegenstelling tot normaal, we nemen altijd broodjes en drinken mee, hadden we vandaag afgesproken dat niet te doen en onszelf op iets lekkers te trakteren. We spraken de kok en legden hem uit dat we met enkele allergieën kampen, waarop hij aan de slag ging en een aantal overheerlijke, en voor ons perfecte, maaltijden bereidde. Daarna gingen we weer aan de wandel.  We wilden (natuurlijk) ook weer een ritje met de boot maken over Rimbula River maar daar gebeurde iets onverwachts. Daniëlle mocht de rolstoelboot niet op. Ik dacht eerst nog dat dat een grapje was maar nee dus, kennelijk heeft de veiligheidsinspectie de regels (per vandaag…ehhh) gewijzigd en mogen alleen hand-bestuurde-rolstoelen op de boot en elektrische niet. Na wat 5-en 6-en mocht het dan uiteindelijk toch terwijl betreffende medewerker iemand van hogerhand belde die bij terugkeer al op ons stond te wachten en waarmee we in gesprek gingen. Hoezo rolstoelvriendelijk… dit muisje krijgt dus nog een staartje, daar kom ik dan tzt wel op terug.

Tijdens dat gesprek zette iets, dat zich bij de zebra’s in de stallen al aangekondigd had, door en in no time parelde het zweet op mijn voorhoofd en voelde ik me wit wegtrekken. Misselijk als de ik-weet-niet-wat vluchtte ik zo snel als mijn voeten me dragen konden naar de uitgang waar ik in de frisse (koude dus….) wind neerzeeg op een bankje om op adem te komen. Bij de zebra’s in de stallen had ik me verstapt en ondanks dat ik bij het eten al 2 zware pijnstillers had ingenomen voelde ik me hondsberoerd. Op zeker moment ik weer naar binnen, me voegend bij mijn groepje, werd er drinken gehaald en nam ik nogmaals 2 pijnstillers in. Me verbijtend om de tranen tegen te houden, ik wilde echt wel door het plafond en de grond tegelijkertijd, bleef ik zitten. Deed ik wat oefeningen en masseerde ik mijn voeten die op dat moment al in vuur en vlam van de weerstand stonden. Ondanks mijn tegenwerpingen ging Herman vervolgens terug naar de ingang om een rolstoel voor me halen want ik kon geen stap meer pijnloos verzetten. En dus werd ik naar de hoofdingang teruggerold waarna Herman naar zijn huis liep om mijn auto op te halen. De auto dus voor de hoofdingang op zeker moment en ik er in de rolstoel naar toe waarna Anita de sleutels overnam en ons naar Assen reed. Ik belde ondertussen Icare om mijn avondtaak bij mijn maandagmeneer over te nemen, hem uiteraard ook even gebeld om hem in te lichten.  Met nogmaals pijnstillers (morfine dan maar deze keer) kleedde ik me om en plofte ik even later in mijn pyjama op de bank neer met een bak thee en kon ik met de foto’s aan de slag. Het zijn er maar erg weinig want tja, mijn lichaam liet me in de steek en dientengevolge mijn handen dus ook… het camera-foto-mapje staat HIER

Het andere deel was dan wel zeer knap K(walitatief) U(itermate)T(eleurstellend) maar verder een fantastische dag hoor, we hadden weer plezier voor 10 en daar gaat het maar om toch?!

Zwijmelen op Zaterdag – 277

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 277
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Soms… is er muziek… dat in jou vele snaren raakt… Dat is niet uit te leggen… Hoeft ook niet want iedereen kent dat gevoel, ook al verschilt het van persoon tot persoon. Vandaag dus zo’n stuk muziek bij mij… Achteroverleunen, ogen sluiten en ‘simpelweg’ luisteren met elke vezel van je bestaan… Niets missen ondanks dat een deel van jou zich wellicht afvraagt: “Wat was het gedachtengoed, de emotionele gevoelsstromen van die persoon geweest op het moment dat hij geïnspireerd werd dit te componeren…
Genieten, puur!

Kooo?

… Jaha? … Koudddd hèèèè! (stel je voor hoe deze vragen op zeer zeurderige toon worden uitgejoeld terwijl de spreker een grijns heeft van oor tot oor)

Vanochtend om 6.45 toen ik buiten kwam, zoals elke ochtend, was het de koudste ochtend tot dusver want het was -12! Met mijn kraag straks dicht en de muts op (wisten jullie al dat ik mutsen echt helemaal echt waar verafschuw?) zag ik mezelf naar mezelf in de achteruitkijkspiegel terug grijnzen, bibberend dan wel te verstaan want ja hallo zo snel is de kachel van mijn auto niet warm natuurlijk als die niet de luxe van een garage kent.
Kom ik op mijn 2e adres binnen krijg ik als ochtendbegroeting: “Zohoo wat ben jij ingepakt, je lijkt wel een eskimo”, ook hier die grijns natuurlijk, nog in het warme beb in een warme slaapkamer, totaal onbewust van de intense kou buiten om nog maar te zwijgen van de schrale en gruwelijk gure oostenwind. Toen ik anderhalf uur later weer in de auto stapte was het -10, jeetje 2 graden warmer zowaar.

Eenmaal thuis nog het eea gedaan totdat Daphne naar beneden kwam om naar haar werk te vertrekken. Met mijn jas op dezelfde manier als eerder in de ochtend dichtgemaakt graaide ik mijn cameratas en ging met haar mee naar Emmen, zij leverde mij af bij Herman en Daniëlle en reed vervolgens de resterende meters naar de parkeerplaats voor personeel. Wij 3-en gingen aan de slag met een klus waarover ik nu nog even niets kan zeggen maar waarvan de voorpret al enorm groot is, daar kom ik dus eerdaags zeker weten nog op terug.

Nadat ook de kabelexploitant-monteur en de medewerker van de zorginstantie voor het bijstellen van Daniëlles nieuwe rolstoel langs waren geweest hobbelden we naar de Appie voor wat brood en staken we de weg over. Bij de ingang kregen we bonnen uitgedeeld waarmee we gratis koffie, thee of chocolademelk konden bemachtigen, zeeeerrr aangename versnapering natuurlijk om te ontvangen terwijl de wind probeert je van al je haren (in mijn geval en die van Daniëlle ook erg veel) te ontdoen en je gezicht probeert te ontvellen.

Op een soort van drafje namen we de korste route naar Jungola, de grote Jungle-kas, want daar was het immers perfect qua temperatuur. Nortica & Serenga lieten we voor wat het is, veel te koud daar brrrrr. Een dik uur later bliepte mijn foon met de melding dat Anita onderweg was, zij had gewerkt en zou vanaf haar werk bij ons komen en mij dan later in de middag mee terug nemen. Supergezellig als altijd vlogen die uren om en voor ik het goed en wel besefte zat ik alweer op mijn paarse bank met in mijn handen een grote bak dampende thee. Na het eten en een bezoek aan mijn 2e adres kon ik dan op mijn blog aan de slag zodat ik jullie van onze warme, jasloze uiteraard, wandeling deelgenoot kan maken.

Mijn foto’s staan geupload in een map en het aantal van mij is aangevuld met een aantal van Anita die sinds vorige week een nieuwe telefoon heeft met een beduidend betere camera dan dat in haar vorig toestel zat. Veel wandel- & kijkplezier dus HIER

Ohja… Ik ben natuurlijk al ettelijke malen in Wildlands geweest. Ondanks dat ik het steevast een dierentuin blijf noemen is die titel natuurlijk niet aan de orde want het is een avonturenpark. Laat ik nou toch vanmiddag iets ontdekt hebben dat er, volgens anderen, al vanaf het begin zit maar ik dus nooit gezien heb… jeetje!!

Achter-de-foto-29

Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017 / 28 / 22 februari – 1 maart 2018

Bijdrages van:


 


Afgelopen maandag liep ik weer eens in Arnhem, Burgers Zoo natuurlijk om precies te zijn. Ik had prima gezelschap want Daphne was mee, Herman & Daniëlle ook én AnneMarie had zich aldaar bij ons gevoegd nadat wij met zijn 4-en aangekomen waren op de parkeerplaats. Ik blogde er HIER over.  Wat me (weer) opviel was, is hoe snel tijd kan vliegen als je het enorm naar je zin hebt. Op zeker moment vertelden mijn ingewanden me dat ze brandstof nodig hadden en toen bleek de middag al bijna om te zien. We besloten een koffierondje te doen bij wijze van afscheid omdat AnneMarie ons groepje helaas moest verlaten. We brachten haar naar de uitgang en keerden terug naar het restaurant waar we gevieren gingen eten alvorens de avondronde te doen vanwege de Burgers Lights, die men ieder jaar rondom deze tijd organiseert.

De foto hierboven toont een Pekari. Eén van een groep van 10 dieren die met vele andere diersoorten in de Desssert van Burgers woont. Er staat bij het verblijf van de Pekari’s wel een bordje met de waarschuwing: “Pekari’s kunnen bijten” maar alle keren dat ik ze reeds zag oogden ze zeer tam, al nam ik natuurlijk wel altijd het zekere voor het onzekere en negeerde ik die waarschuwing nooit. Wat Daphne dus lukte maandag was mij nog nooit gebeurd, een foto te maken van een Pekari met open mond, ik zag dus op deze foto voor het eerst de vervaarlijke tanden van dit dier. (ben ik ff blij dat ik altijd gehoorzaam was aan dat waarschuwingsbordje *grinnik*).

Ook deze foto herinnert mij dus aan een heerlijke dag waar ik met een vette glimlach van oor tot oor aan terug kan denken want wat hadden we een pret. Zulke dagen blijven de ware cadeautjes. Het feit dat ik dit een aantal dagen met meer-dan-normaal fysiek ongemak moet bekopen is dan wel een waar feit en zeker geen fabel maar dat boeit me totaal niet. Hetzelfde geldt natuurlijk voor Daniëlle want ook al zat zij in haar spiksplinternieuwe rolstoel, de kou en het gehobbel van een dierentuin die op heuvels is gebouwd gaat je niet in de koude kleren zitten. Idem voor haar lief Herman die net als ik behoorlijke rug- & gewrichtsproblemen heeft. Ook zij hebben enorm genoten en hebben het opvolgende ongemak er met veel liefde voor over. “Wij gaan vreemd” schaterden ze onderweg de heenreis, elke dag Wildlands en nu ineen naar een andere dierentuin, iets dat zij eigenlijk nooit doen want ja zonder auto kom je niet zo ver en het ov met een rolstoel etc is ook niet handig. Op mijn reactie “Ik ga ervoor zorgen dat dit niet de 1e keer is dat jullie vreemd gaan..” werd natuurlijk enthousiast gereageerd. Ons volgende ‘vreemd-gaan-zoo’ wordt Blijdorp, we hadden de terugreis al voorpret dus dat gaat helemaal goed komen. Nog tot en met zaterdag kun je namelijk bij de Kruidvat kaartjes kopen voor 12 dierentuinen a 14.50 per persoon, en dat scheelt toch een vette slok op een (dierentuin-)borrel, of niet dan? Arnhem was dus onze 1e profiteer-van-Kruidvatactie en er gaan er meer volgen *glimlach*.

Tja lang verhaal kort… het is heerlijk om iets dat je zelf zo ontzettend gaaf vindt om te doen kunt delen met anderen die het minstens zo leuk vinden. En ja ik besef, ik val in herhaling, alweer, maar… dankzij de CBD heb ik er nog onmeetbaar veel meer plezier in dan voorheen!!

22-H

Hi Everybody

I don’t have to explain this letter, do I?
The letter in question is very visible and recognizable, isn’t it, couldn’t miss it…

Have something to share about the letter H?
Please join in and share it at https://abcwednesday.com/

Have a splendid, ♥-warming ABC-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

Burgers Lights 2018

Na een heel lange en intensieve, maar bere-gezellige dag zit ik dan eindelijk weer thuis op de bank met gestrekte pootjes, oogjes op steeltjes, in- & inmoe en met een overlopend vol hoofd. Wat was het een fantastische dag vandaag!!
Vanochtend in alle vroegte met -7 de deur uit om 6.30 uur. Om 8.10 was ik weer thuis en om 8.3o stapten Dapne en ik in haar auto en tuften we naar Emmen om Herman en Daniëlle op te halen. Haar spiksplinternieuwe rolstoel zou vandaag de ‘ heuvelige vuurdoop’  krijgen, het kostte af en toe een beetje moeite maar de stoel heeft prima werk geleverd.

Om 10.45 waren we op de parkeerplaats bij Burgers Zoo in Arnhem en een apje vertelde me dat AnneMarie ook al ter plaatse was. Na een, uiteraard, zeer hartelijke begroeting, begaven we ons naar de kassa om een parkeerkaart te halen en daarna door de ingang naar binnen. De olifantendames stonden op stal en nadat we hen begroet hadden liepen we snel door naar het 1e restaurant op ons pad, daar begonnen we met koffie met wat lekkers en bespraken hoe we het zouden gaan doen, ik ken de routes dus ik wilde graag weten welke dieren men graag wilde zien want dat we het hele park niet zouden kunnen doen had ik al wel bedacht.
Daarna gingen we op pad en met de grootste lol schoten we onze camera’s vol.

Met regelmatige pauzes voor fysieke rust en de inwendige mens vloog de dag razendsnel voorbij, maar een lol dat we hadden!!
Aan het eind van de middag geleiden we met zijn allen AnneMarie naar de uitgang waarna wij terugkeerden naar de Bush om te gaan eten, daarna was het al donker genoeg om de China Lights; Burgers Zoo editie 2018 te gaan bewonderen. Helaas viel dat een beetje tegen, het aantal beelden was niet zo groot en ook de kwaliteit was niet jevanhet, met nog vers in mijn & Daphnes geheugen de kunstwerken in Antwerpen Zoo, begin januari, waren we er een beetje sneu van, te meer ook omdat ik zo lovend erover gesproken had en Herman en Daniëlle dus ook teleurgesteld werden omdat hun verwachtingen hoger lagen nav mijn verhalen. Gelukkig kon die tegenvaller onze pret niet drukken en nadat we de ronde afgemaakt hadden zochten we de auto weer op. Anderhalf uur later waren we in Emmen en een kwartier later vertrokken we daar. Ruim een half uur daarna waren we in Assen terug waar manlief ons opwachtte met bekers hete koffie en dampende thee.

We ruimden onze spullen op en ploften op de bank en gingen de foto’s uitzoeken. Dat zowel Daphne en ik toch wel last van de kou hadden gehad bleek wel want veel foto’s konden de prullenbak in, gelukkig bleven er nog vele over. Mijn foto’s staan HIER en de foto’s van Daphne staan HIER.