Niet zomaar een week…

Terwijl aan de ene kant onze wereld compleet aan gruzelementen is gevallen en wij proberen met de brokstukken verder te leven….. en er enkele hele rake klappen bijkwamen waarvan we op dit moment nog niet eens aan het bekomen begonnen zijn omdat het eind nog niet in zicht is…. Zit ik nu al bijna midden in een week waarin ik vele kansen kreeg en nog krijg, als alles goed gaat tenminste, mijn accu op te laden en wat pitamientjes op te doen, vooral de mentale, die ik momenteel zó knetterhard nodig heb.

Begon de week voor mij op zaterdagavond met een mooie voorstelling van JEANS in Drachten in geweldig gezelschap van iemand die nog nooit bij JEANS was geweest, en die heb geweldig vond…

Werd ik zondagmiddag door Niels en Anita uit een fiks tranendal gecombineerd met een depressie-aanval getrokken en meegesleept als het ware naar een paar rommelmarkten hier in de regio, via een alternatieve route om ondertussen ook van de omgeving en het mooie weer te genieten.

Maandag kreeg ik een mailtje van Sjoukje, die al sinds 25 jaar in het westen woont en met wie ik bevriend raakte toen ik bij de bank begon in 1980. Zij had vandaag een cursus redelijk hoog in het noorden en nodigde me uit om ‘even’ bij te praten. Onze vriendschap is er eentje met een gouden randje; bestaat al vele jaren en op elkaars hoogtijdagen zijn we altijd present. Het stopt nooit, ook al zien we elkaar heel weinig. Op het moment dat we elkaar weer treffen gaan we ‘gewoon’ verder. Tot mijn onmetelijke spijt én haar, eveneens onmetelijk, begrip is het feit dat ik haar huwelijk begin juni dit jaar door een giga-depressie niet kon bijwonen, geen aanleiding tot frictie geweest. Vanmiddag toog ik dus naar De Koperen Hoogte waar we een paar uurtjes heel gezellig hebben zitten kletsen onder het genot van een natje en een droogje. De file terugreis liet me totaal koud *glimlach*.

Morgenmiddag mag ik dan met Brego weer naar de trimster, hoognodig ook. Ik verheug me al een paar dagen op het feit dat hij zich zo meteen weer kiplekker zal voelen en dat ook niet onder stoelen en banken zal steken. Wat heeft dit dier voor een verleden? Nog steeds ben ik met hem bezig hem dingen af- en vooral aan te leren. Je merkt aan zijn gedrag dat die groeiende vacht hem irriteert. Geduld is een schone zaak, we hebben altijd al ‘asieldieren’ gehad en dat was altijd een hele klus maar dit is wel de grootste tot dusver.

Donderdagmorgen ga ik dan met mijn maandagmeneer en Daphne naar de dierentuin in Rhenen. Dankzij de Zeeman die een leuke actie heeft… De weersvoorspellingen beloven veel goeds en het is herfst bovendien dus ik hoop met vele mooie plaatjes thuis te komen natuurlijk maar bovenal vooral met een heel opgeruimd hoofd waarin vele nieuwe zaken zijn gestopt die het koesteren waard zijn.

Zaterdag heb ik dan een afspraak met ‘grote’ kleine zus. Wat we gaan doen weet ik nog niet, dat laat ik aan haar over. Ik stap in de auto en ga naar haar toe en laat haar mij wel vertellen waarheen ik moet sturen en gassen zodra ze naast mij in de auto heeft plaatsgenomen. Wordt ongetwijfeld ook een hele fijne reuzeleuke en supergezellige dag!

Zondag is er dan rommelmarkt hier in de stad, in de TT-hallen. Daar zal ik dan ook wel gaan rondlopen en mijn ogen uitkijken, er is immers altijd zoveel te zien op een rommelmarkt. Zondagavond is er dan een bijeenkomst op de begraafplaats hier in de stad waar diverse activiteiten georganiseerd worden om de overledenen van dit jaar te herdenken. Dit is natuurlijk geen vrolijk en feestelijk gebeuren maar wel eentje die ‘goed’ doet, zowel voor de betrokkenen als de vrijwilligers die het mogelijk maken. Met bekenden en onbekenden het verlies van geliefde mensen gedenken is troostrijk en steungevend, en voor velen zeer zinvol. Ondanks de trieste toon ervaren ook de vrijwilligers het altijd als een bijzonder fijn samenzijn.

En dan is er alweer een week om, wat zeg ik, een week, 9 dagen zijn het… 9 dagen; een ruime week zoals vele andere maar tegelijkertijd ook een ruime week zoals die er zo weinig (veel té) zijn. Vreemd wel dat je 2 tegenstellende oordelen kunt vellen over één en dezelfde periode. Eigenlijk is het ook weer niet zo vreemd… het leven is immers ook zo? Het ene moment kan iets je totaal onderuit slaan en van al je adem beroven, terwijl op hetzelfde moment, of een volgende moment, er iets onverwachts gebeuren kan dat je de moed en kracht geeft om weer op te staan en door te gaan.

Bizar vind ik altijd weer het telkens in mij opduikend besef, dat de meest aanlokkelijke optie, het opgeven, op sommige, extreem moeilijke momenten, nou nét de optie is die ik niet moet/mag willen!

18x Akkoorden op - Chords on “Niet zomaar een week…

  1. Die laatste zin, begrijp ik zoooooooooooo goed.

    Ik plofte hier het weekend ook weer in een depressie.
    Ben natuurlijk al bijna 2 maanden ziek, hoor niks vanwege een middenoorontsteking en daarbij 2 zogeheten ´slijmoren´. Wordt daarom in mijn gezicht uitgelachen. Het welgemeend goede advies wat ik geef aan mijn kinderen wordt weggewoven of ze worden er zelfs boos om, waar ik mij wel mee bemoei. En de druppel is dan mijn vrouw die mij gaat commanderen.
    De trein rijd hier niet ver vandaan.
    En elke keer trekt mij dat op een bijzondere manier aan.
    V E R D O M M E !

    Maar ook ik houd mij maar aan die kleine positieve dingetjes vast, die zomaar
    langskomen.
    Net als jij.
    Denk dat wij het goed doen, Mel?

    • Het kan soms door bijkomende factoren extra vervelend zijn en dat vergt dan nog meer energie terwijl je er juist minder van hebt.

      En ja gezinsleden kunnen het je dan soms nog moeilijker maken maar je moet je (vind ik) ten allen tijde realiseren dat ook zij het verre van gemakkelijk hebben. Leven met een depressief iemand is geen makkie want ondanks dat zij in de loop der jaren ervaring opdoen en beetje bij beetje ontdekken hoe om te gaan met een depressies iemand, is het ook voor hen zwaar want helemaal begrijpen kunnen ze het nooit!

      Het vasthouden aan ‘kleine dingetjes’ is wat wij inderdaad goed doen, denk ik, maar ook onze gezinsleden en goede vrienden vallen in die categorie… zij zijn het toch telkens weer die ons er doorheen slepen en ons bij staan, ongeacht hoe raar en onbegrijpelijk voor hen, wij ons ook gedragen.

      Waar velen zeggen zich te kunnen voorstellen hoe het voelt, keren die en ons uiteindelijk toch de rug toe, en dat doen onze gezinsleden en ‘echte’ vrienden niet. Hoe waardevol is dat, hoe groot die rijkdom?! En die ‘druppel’ is soms ook wel heel hard nodig om weer even soort van ‘wakker’ te worden. toch?

      Wij doen ons best Hulk, onze stinkende best, maar wij zijn ook onze eigen vijand, wij eisen van onszelf (en soms ook anderen) dan wij (en zij) kunnen opbrengen.

  2. Het lijkt me heel zwaar om met een depressie om te gaan. Begrijp het een heel klein beetje, omdat er iemand hier in huis ook mee te maken heeft. Het is moeilijk om uit die negatieve spiraal te komen. Ik wens je heel veel sterkte en kracht om die spiraal te doorbreken.

    • Ja dat is het soms ook best wel. Die negatieve spiraal is (lijkt) altijd sterker en als je weinig energie hebt, mentaal gezien, lijkt het dan ook vaak alsof die negatieve spiraal geeft terwijl je dondersgoed weet dat juist het tegenovergestelde het geval is.

      Dank je wel hoor.
      Ik voer dat gevecht al jaren en over het algemeen gaat het best goed. Van groot belang is het besef dat er veel dingen zijn die dat gevecht waard zijn. Het zien van die dingen is soms moeilijk, lijkt dan onmogelijk. Het voelt dan aan alsof het zinloos is er energie aan te besteden want die heb je immers niet in overvloed? Deel van de strijd bestaat dus ook uit het constant jezelf overtuigen van het feit dat de meest aanlokkelijk optie de foute optie is.

  3. Gelukkig zijn er altijd mensen die wel vanuit respect kiezen en accepteren dat niet iedereen hetzelfde is…. In plaats van met de neus naar de grond, kijk eens naar de lucht en alles wat daar te zien is vergeten we vaak, licht, wolken, vogels enz. Verwonder je samen met de vele die ondanks alles naar de lucht kijken.

    • Zeker weten!!!
      Dat is ook een deel van de rijkdom, waar de energiebron zit…. het constateren dat er zo her en der een enkeling is die, ondanks eigen belasting, er ook telkens weer voor je staat en je neemt zoals je bent. Ook bereid is je met (zachte en/of harde) hand te ‘dwingen’ de zegeningen te tellen, je vertelt dat het aantal zegeningen altijd groter is dan dat je op het eerste oog zou denken.

      -♥-x-♥-.

  4. Wat kan ik hier nou op zeggen? Ik heb (gelukkig) totaal geen ervaring met depressies, maar ik snap dat je het leven dan veelal als negatief ervaart. Ik vind het razend knap dat jij je zelf kunt wijzen op het feit dat er toch ook nog zo veel positieve zaken zijn. Ik heb zo het vermoeden dat heel veel depressieve mensen daar niet toe in staat zijn. Hulde daarvoor.

    • FIJN!!! Ik gun het niemand, jou zeker niet!

      Of het razend knap is….weet ik echt niet….. wat ik wel weet is hoe het voelt niet meer te willen leven en hoe dichtbij ik bij de werkelijke uitvoering heb gestaan een paar keer. Zo diep als toen hoop ik nooit meer te komen zitten in ieder geval. Ik weet dus dat ik MOET zorgen voor het bewust zien/voelen van positieve zaken omdat ik de andere kant maar al te goed ken en minstens zo erg bevrees.
      Tegelijkertijd besef ik ook maar al te goed dat ik me heel rijk mag prijzen met bepaalde mensen om me heen en hun niet aflatende drang mij niet los te willen laten.

      Dank voor je hulde al ervaar ik dat niet zelf zo en ken ik het liever toe aan mensen die ik om me heen heb.

      s

  5. Het mooie van “een logvriendenkring” hebben is dat je soms van veel dingen hoort die je uit eigen ervaring niet kent .
    De openhartigheid van mensen als de HUlk en jij maakt méér mensen bekend met allerlei ziekten en/of problemen waar je normaal niet zo bij stil zou staan omdat het je pad niet kruist.
    Behalve het nut voor jezelf om schrijvend je probleem onder ogen te zien is het van ongelooflijk veel nut om begrip te kweken voor mensen die wél met dit soort ellende te maken hebben !
    Mooi logje dus en natuurlijk heel veel sterkte gewenst !

    • Ja daar heb je wel een punt inderdaad….zo ‘verrijk’ ik me ook wel eens aan bepaalde vormen van kennis, inderdaad een mooi iets aan het blogmedium.

      Ja dat klopt ook wel…. al is het beschrijven ervan ook wel moeilijk soms omdat je niet als een ‘zeur’ oid over wilt komen die altijd maar over het ‘gezegend’ zijn schrijft. Anderzijds, en dat ervaar ik zelf ook wel met regelmaat, is het ook een bevestiging van het feit dat, hoe alleen je je soms ook voelt staan in dat aspect, je dus echt niet de enige bent en dat geeft toch weer moed, troost, kracht etc.

      Het schrijven heeft inderdaad zijn nut, absoluut. Temeer ook daar het ‘tussen de oren’ weer wat orde schept. En ja iets meer begrip mag er soms best wel zijn, dat ben ik met je eens, al neem ik niemand het ‘onbegrip’ kwalijk omdat men nooit kan weten wat het is en hoe het is als men het niet zelf voelt, en dat iemand het niet uit eigen ervaring kent is iets waar ik dan weer altijd blij om ben.

      Voor hen die het niet begrijpen probeer ik het wel eens uit te leggen als ‘geleefd worden door angst… en ondanks dat je weet dat angst de slechtste raadgever is, ben je veelal niet in staat om die angst te negeren en laat je je er toch wel door leiden. De ene keer iets meer/minder dan de andere keer, maar toch. Angst die door niet-depressie kennende mensen niet helemaal navolgbaar is omdat er angsten zijn voor dingen die voor die ander die niet als beangstigend ervaren worden.

      Angst voor het naar buiten gaan bijv., het jezelf onder de mensen mengen….angst voornamelijk voor zaken die je dan niet onder controle kunt hebben/houden.

      Dank je wel hoor, komt goed, as always ;-)

  6. Wat rot dat het weer allemaal niet zo lekker loopt! Maar je komt er weer uit, zeker met die leuke vooruitzichten! Probeer je daar maar aan vast te houden! Sterkte!

    • Ja ach ….soms zit het meer mee dan anders he? Zal iedereen wel herkennen toch?!
      Ja hoor, is altijd nog gelukt dus zal deze keer ook wel lukken. Doe ik ook zeker, dank je wel.

  7. Vaak voel je in de diepste dip dat je op de bodem zit en toch op de een of andere manier weer een manier weet te vinden om uit de put te klimmen. Soms hebben familieleden daar lange touwen voor nodig. Soms wil je het touw niet beetpakken en denk je: laat mij hier maar gewoon liggen. Maar je moet verder, altijd weer verder, alleen weegt de last zo zwaar op je schouders… Het is fijn (al is het woord fijn niet het juiste, en zo bedoel ik het ook niet) dit gedrag bij anderen te herkennen. Dat je niet de enige bent die worstelt, al zou je het die ander willen besparen natuurlijk. En de boer die ploegt maar voort. Door de modder. Hou je taai, Mel. Je vindt elke keer weer ergens houvast. Hou je daar maar aan vast :D Ik wens je bergen lief zonder leed! xxx

  8. Och, waarom zou je opgeven. Dat wekt ook weer teleurstelling in jezelf. Doorgaan betaalt zich ook niet altijd uit maar dan houd je er in elk geval een positief zelfbeeld aan over. Tenslotte is het te prijzen als je steeds doorgaat. Doorzetters zijn de sterksten en ze maken zichzelf steeds weerbaarder. Alle hulde voor jou dus. En even zeggen dat die week niet bepaald aan je voorbij is gegaan. Mens wat een activiteiten.

    • Precies!!

      Dank je wel.

      Die activiteiten geven bergen energie, laat ik daar nou net behoefte aan hebben, dus dat komt heel goed uit ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge