*2015·Ditjes-Datjes·MOND

“Gisteren!”

Zomaar een winterse dag…de ijskoude wind gierde om het huis. Buiten was het vervaarlijk glad door een combinatie van ijzel en sneeuw dat bleef liggen omdat de gemeente in al haar wijsheid had besloten dat strooien en schoonmaken in die straten niet nodig zou zijn. Het waarom daarvan was (uiteraard) geen van bewoners in die wijk duidelijk.Half wakker, half nog in de greep van een droom wist ze even niet zo snel waar ze was en wat ze precies voelde. Nattigheid? Ja! Dat was het wel, maar was het letterlijk of figuurlijk. Het duurde enkele seconden voor het kwartje viel en ze besefte wat er precies gaande was. Ze lag in een nat bed, kletsnat zelfs. Manlief had, natuurlijk, niets in de gaten, die zaagde de zoveelste boom om, de wereld was bekant boomloos inmiddels. Ze stootte hem aan en het duurde even voor hij begreep dat hij op moest staan en haar moest helpen het bed te verschonen. Ze ging daarna ontbijt maken en weer even later zwaaide ze haar man uit die zich door het barre weer ploegde om naar zijn werk te gaan. Wel nadat hij haar beloofd had bij de receptioniste een pieper te halen zodat hij bereikbaar zou zijn. Het kon immers nog wel uren, zo niet dagen duren, voor het gevolg van die watervloed zich aankondigde? Het was haar eerste en ze wist dat ze de vroedvrouw nog niet hoefde te bellen, dat dat pas nodig was als ze weeën om de 10 minuten had en die had ze totaal nog niet.

Slapen wilde ze niet meer, kon ze ook niet meer, dus belde ze haar moeder. Die zou komen helpen bij de bevalling. Moeder werd door vader afgleverd en ook vader vertrok naar zijn werk. Tegen 11-even kreeg ze het ineens benauwd. Goh was dus nu wat men een wee noemde? Ze ademde weer op en schreef de tijd op een lijstje zoals de vroedvrouw haar opgedragen had. Zittend op de grond bij de salontafel speelde ze met moeder enkele spelletjes die telkens om de zoveel minuten onderbroken werden door weer een wee. Hoezo die komen om de zoveel ruime tijd? Niet dus!

Om 12 uur belde ze de vroedvrouw op, die bleek haar telefoon doorgeschakeld te hebben staan naar een ander nummer. Ze herkende de stem gelijk, het was die van een man wiens vrouw rond dezelfde datum uitgerekend was, die enkele huizen verderop woonden. Ze moest zich maar zo goed mogelijk proberen te ontspannen, werd haar gezegd, de vroedvrouw was nog even bezig en zou zo komen. Ze was immers dichtbij? Ook manlief werd gebeld en die haastte zich huiswaarts om even later tegelijkertijd met vader binnen te komen vallen.

Inmiddels was ze in een gereedstaand bed gaan liggen, de hond week niet van haar zijde en lag in de lengte langs haar linkerbeen. Moeder wilde dat eigenlijk niet maar ze kende haar dochter dus liet het maar zo. Daarbij wist ze ook dat de vroedvrouw het niet in haar hoofd zou halen om de hond weg te sturen want dat mensje was helemaal bezeten van honden in het algemeen, deze zeker. Het liep al tegen enen toen de vroedvrouw eindelijk haar hoofd om de hoek van de deur stak. Er was geen tijd meer te verliezen. Te laat werd geconstateerd dat er geen tijd meer was om een ambulance te bellen en haar naar het ziekenhuis te vervoeren, mede door de weersomstandigheden. Damesoverleg op en rondom het bed. Eén oplossing was er maar en het kon niet anders of die oplossing werd ook gekozen, het kindje was erin gekomen en moest er ook weer uit, zo simpel was het in theorie.

De praktijk bleek echter iets anders te liggen maar na veel samenwerking, ook met manlief die erbij gekomen was, en niet in stilte werd er keihard gewerkt door die 3 vrouwen en 1 man. Vele handen maken licht werk toch? 7 minuten voor 2 hoorde vader, in de voorkamer een geluid waaruit iedereen, dus ook hij, niet anders kon dan constateren dat hij opa was geworden. De tussendeuren gingen weer open en hij mocht zijn kleindochter gaan aanschouwen. De vroedvrouw, compleet afgepeigerd inmiddels na deze 4e bevalling die ochtend, zakte in de bank in de kussens neer en kreeg een beker dampende koffie in de handen geduwd, gevolg door een bord met een hoop stampot zuurkool met pittig gekruide speklapjes en een sappige halve hemaworst.

Zij lag in bed met de baby, gewikkeld in doeken in haar linkerarm. Rechts van haar stond een dienblad op een hoog tafeltje naast het bed met daarop hetzelfde als dat de vroedvrouw aangereikt had gekregen. De laken hoog opgetrokken rond haar kin achter haar rug gesloten rookte ze eerst een sigaret op en nee, de lekkerste sigaret is niet die na het eten of na een goede sekspartij maar gelijk na een bevalling! Van die mening zou niemand haar ooit nog afbrengen.

Geruime tijd later was alle troep opgeruimd, zij was ‘gerepareerd’ en schoon gewassen en ook het bed was verschoond. De baby lag in de wieg in haar eigen kamertje en iedereen zat bij het bed in de buurt in de achterkamer. Ook de andere opa en oma kwamen binnen, net als de naaste buren die ook een ‘opa en oma’ waren voor het nieuwe leven achter die 1e deur vanuit de woonkamer in de gang. Vele uren later was iedereen weer vertrokken en waren ze weer als vanouds met zijn tweetjes thuis. Oh nee toch niet, vanaf nu was het niet meer wij twee maar wij drie. Een heel ander leven, voor hen allen, was enkele uren eerder begonnen, het zou nooit meer zijn zoals het was.

Inmiddels vele, vele jaren later herinnert ze zich die dag alsof het pas gisteren gebeurde. Elk detail weet ze nog, en zelfs alle geuren herinnert ze zich nog. Die ene dag in haar leven die zo speciaal was, die zo uniek is voor elk persoon die het mag meemaken, een dag die nooit en te nimmer 2 vrouwen op dezelfde wijze zullen beleven maar tegelijkertijd wel alle vrouwen die dit wonder mogen ervaren met elkaar verbindt. 30 jaar gelelden, jawel… nee, ‘gisteren’.

10x Akkoorden op ~ Chords on ““Gisteren!”

  1. Mooi geschreven, Melody. Het lijkt inderdaad gisteren. Zulke momenten vergeet je nooit meer. Elk detail kun je nog steeds omschrijven. Omdat het zo’n impact heeft. Prachtig verwoord.

    Liefs Frederique

  2. Hé, mijn gegevens zijn weer verdwenen….
    Mooi verwoord hoe jij je voelde en hoe de omstandigheden waren. Inderdaad alsof het slechts gisteren was, de bevalling van je eerste kind vergeet je nooit. (die van de kinderen erna ook niet trouwens)

    1. Sorry……ik heb werkelijk geen idee wat dat probleem veroorzaakt…..daar ben ik na al die maanden nog steeds niet achter…..

      Dat klopt…..die van zoonlief kan ik ook tot in het kleinste detail beschrijven….

  3. Ja, zucht…het is net alsof het gisteren was. Zoiets vergeet je als vrouw nooit! Van tevoren had ik me nog voorgenomen om mijn moeder te laten komen tijdens de bevalling, maar tijdens het vorderen van de weeen leek me dat toch maar beter van niet. Ik heb er 22 uur over gedaan.
    Nooit meer,’ zei ik tegen de verloskundige.
    Dat zeggen ze allemaal, zei ze.
    Ja, maar ik meen het!
    Inmiddels begrijp ik waarom andere vrouwen dat ook zeggen en toch voor een tweede kindje kiezen ;-)
    Een bescheiden felicitatie, Mel. Laf joe <3

    1. Mijn vroedvrouw voorspelde me ook 24-48 uur omdat het de 1e was….
      tja dat alles bij mij anders gaat…… bewijst ook dit avontuur

      Dank je wel lieverd, love you too !!!

    1. Dat je het niet meegemaakt hebt wist ik natuurlijk …..maar gezien mijn eigen strijd toentertijd om het voor elkaar te krijgen heb ik het ‘afgeleerd’ om mensen niet te vragen of het een keus was of niet.

      Ik kan me heel goed voorstellen dat het moeilijk moet zijn voor mensen die het niet mochten ervaren. Ik mocht het dan 2x ervaren maar dat ging verre van zonder slag of stoot. Al zal ik niet gauw een logbericht schrijven over hoe dat toen ging en voelde, dat is te pijnlijk.

      Liefs.

    1. Geeft niks hoor….. beter laat dan nooit……. en ik schreef het al niet op met die doelstelling ;-)

      Ik waardeer het uiteraard wel !!!

      Dankbare groet terug

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge