REISMEERMIN

‘JANTJE !!!’
De aangesprokene schrok op uit zijn spel en draaide zijn hoofdje om in de richting vanwaar het geluid was gekomen. Hij zag zijn moeder in de deuropening staan met een boos gezicht en een hoog opgeheven vinger in de lucht. Op zijn allerliefst en onschuldigst mogelijk riep hij terug: ‘Wat is er Mam?’ Al kon hij het wel enigszins raden natuurlijk, vroeg hij zich tegelijkertijd af of zijn moeder soms de vrouw van zes miljoen was en haar bionische oren had. Dat wat hij in het heetst van de strijd had uitgesproken kon zij onmogelijk gehoord hebben! Toch???

‘Dat soort taal wil ik niet uit jouw mond horen, heb je me verstaan?’.
“Ja Mam, sorry, ik zal het niet weer doen.”
‘Mooi zo’ sprak moeder streng, ‘laat ik het niet merken want dan weet je wat je krijgt!’.
Jantje zuchtte diep, wierp een kushandje naar zijn moeder, knipoogde olijk en draaide zich weer om en wijdde zich weer aan het spel waarmee hij bezig was toen hij abrupt onderbroken werd. De deur ging weer dicht en de rust keerde weer terug. Vanuit allerlei hoeken kwamen zijn vriendjes en vriendinnetjes aangehold en voegden zich weer bij hem. “Zo heej, je mams was boos he?” Zwijgend knikte hij en zuchtte nogmaals. ‘Ik mag niet lelijke woorden zeggen van mijn moeder’. Alle monden ging tegelijk open en er ratelden allerlei termen uit elke mond, binnen enkele seconden lag het hele groep dubbel van het lachen, alsof ze elkaar aangestoken hadden leidde het tot een waterval van, door papa en mama verboden woorden.

Enkele minuten later was iedereen weer in het spel verdiept. Dat het bitterkoud was had niemand in de gaten, de groep kinderen vermaakten zich opperbest, wat was er nou leuker dan met dit weer buiten spelen, duikelen in de sneeuwbergen, sneeuwpoppen maken, glijden en glibberen, maar bovenal een sneeuwballengevecht? Jantje wist telkens de dans te ontspringen terwijl hij geen van de anderen ook maar één keer miste. Telkens was het raak en lachte de hele groep uitbundig op diegene na die getroffen was. Toen, opeens leek Jantjes winpositie veranderd te zijn in een verliespositie. Vanuit een onverwachte hoek kwam daar iets aangevlogen en ja hoor, het was raak. Petssss midden in zijn gezicht. Jantje opende zijn mond om iets lelijks te zeggen maar herinnerde zich moeders woorden en krijste het uit: “CRISISSSSSSSSSSSSS”.