Hoe het brein een spelletje met je kan spelen bleek van de week weer eens toen ik een schrijfveer schreef adhv een thema dat ik eerder in de week en ook op de dag zelf had gezien op de website van Heldenreis-Schrijfveren  Ik zag het thema staan en het bleef in mijn hoofd hangen. Op de dag dat ik het wilde invullen keek ik er nogmaals naar en begon te schrijven met dit als resultaat.  Ferrara maakte me duidelijk dat ik de mist was ingegaan, niet dat dat een ramp was overigens, maar bij een 3e x kijkend zag ik dat mijn brein met iets aan de haal gegaan was zonder dat ik me dat bewust was geweest.  Dus… nog maar een schrijfveer dan, in de herhaling en deze keer met het correcte thema: Bewust Gewilde Verborgenheid ipv Bewust Gewilde Geborgenheid. 

Bewust Gewilde Verborgenheid… sinds de reactie van Ferrara spookt dit thema (natuurlijk) door mijn hoofd en al wilde ik in 1e instantie er niets mee doen, de drive om het wel te doen is groter want misschien vallen tijdens het schrijven, oftewel het laten ratelen van mijn vingers op het toetsenbord zonder ze bewust te sturen, kwartjes op hun plaats en wordt mij duidelijk hoe ik dit thema interpreteer.

Verborgenheid wordt uitgelegd als oa: onzichtbaar, onhoorbaar, onruikbaar, ontastbaar, mysterieus, verstopt, geheim, stiekem. Klinken allemaal logisch al heb ik dan met het laatste woord wel wat moeite omdat ik een schurfthekel heb aan ‘stiekem’ en alles dat daarmee geassocieerd kan worden.

Verborgenheid in de zin van de gegeven uitleg is voor mij een soort van trigger die mijn nieuwsgierigheid oproept en aanwakkert. Wellicht komt dat omdat ik zeer gevoelige antennes heb en vaak dingen ‘weet’ die ik niet verklaarbaar kan weten. Ik ‘zie’ en ‘hoor’ vaak dingen die er niet zijn (volgens anderen dan hè?) Met regelmaat gebeuren er dingen om mij heen die op zijn zachtst gezegd vreemd zijn maar zeker onverklaarbaar. Ik ben echt de tel al lang kwijtgeraakt van hoe vaak iemand al tegen mij zei: “doe zugst spookn” , “doe bist gek” (jij ziet spoken… jij bent gek) en meer van dat soort termen.

Bewust Gewilde Verborgenheid… dat doe ik wel degelijk.
Over een aantal dingen praat ik niet, behalve dan met nog geen handvol mensen, omdat ze te pijnlijk zijn. Die dingen vind je dus ook van ze never nooit niet op mijn blog ook al schrijf ik soms nog zo persoonlijk. Aan de ene kant omdat ik resoluut weiger van bepaalde mensen ‘slecht’ te spreken en aan de andere kant omdat ik niet weet wie er hier mee leest noch wat er dan vervolgens gebeurt met hetgeen ik op het www achterlaat.
Ik ben absoluut wars van ‘geheim’ en ‘stiekem’ en in de context van deze schrijfveer passen die woorden dus ook niet bij “Bewust Gewilde Verborgenheid” wat mij betreft.
Op zich heb ik geen moeite met het vertellen van dingen, ik ben ook niet zo fel gericht op het beschermen van mijn privacy zoals veel mensen dat wel zijn. Ik schaam me ook nergens voor. Natuurlijk probeer ik wel altijd netjes en beschaafd te blijven maar ik kan evengoed heel erg onbeschaafd en verrot uit de hoek komen, zeker als mijn negatieve emoties de overhand krijgen. Ik kan moeiteloos in een fractie van een seconde veranderen in een ‘viswijf’ als de situatie dat vraagt. Het ‘rare’ is misschien juist wel dat mijn, toch al in ruime mate aanwezige, verbale communicatie enorm versterkt wordt door die negatieve emoties.

Eén van de verklaringen is ‘geheim’. Dat is niet per definitie óf negatief óf positief, het kan allebei maar evengoed heb ik ze niet en doe ik er ook niet aan. Men mag mij alles vragen, mijn antwoord zal altijd eerlijk zijn, men moet zich dus voor het stellen van de vragen eerst maar eens afvragen of men de antwoorden wel wil horen. Een andere verklaring is ‘stiekem’ … dat is in mijn beleving wel degelijk negatief. Over welke negatieve eigenschappen ik ook moge beschikken,  binnen mijn beleving natuurlijk want ik kan niet bepalen hoe een ander iets ervaart… stiekem en ik gaan absoluut never nooit niet samen!

Bewust Gewilde Verborgenheid… pas ik toe waar en wanneer ‘nodig’ maar nooit met de intentie de ander voor het hoofd te stoten en nog minder wanneer ik het gevoel heb dat de gevolgen mijzelf schade zouden toebrengen. Moet hierbij wel aantekenen dat mijn afkomst zich niet verloochent *glimlach* Als Groningse wind ik nergens een doekje om, zeg het zoals ik het voel en vindt. Daarbij mijn ‘donkere’ uitstraling en donker stemgeluid opgeteld maakt dus wel dat mijn uitspraken anders opgevat worden dan dat ik ze bedoel… dat is nog steeds een leerpunt voor mij, zal ik dat ooit (af-aan-) leren? Ben bang van niet *grijns* … What you see is what you get, maar iemand die de moeite (durft te) neemt ziet mij voor wat ik werkelijk ben.