Hoe geef je handen en voeten aan het niet-aflatende gezelschap van de alter-ego’s, die door elkaar heen naar je schreeuwen en fluisteren om je te verleiden naar hen te luisteren en hun bevelen op te volgen? Welke, aan jouw trekkende, handen laat je hun gang gaan en van welke hou je je zo ver mogelijk verwijderd? Welke, jou onderuit schoppende, voeten ben je inmiddels vergeten en welke ‘voel’ je nog dagelijks?

De emotie en de ratio bewandelen maar zelden hetzelfde pad. Integendeel zelfs, ze staan vaker lijnrecht haaks op elkaar dan dat ze in welke mate dan ook overeenstemming bereikten, al was het maar nog zo kortstondig.  “Kennis is macht” luidt een welbekende spreuk, daar kan ik het absoluut niet volmondig mee eens zijn. Kennis beangstigt ook, verontrust ook, roept meer vraagtekens dan uitroeptekens op, veroorzaakt twijfel en ja ook het besef dat je wel iets weet maar meer niet dan wel weet.

Handen en voeten geven aan het (Kaart-)spel des levens, kijken naar de kaarten die je uitgedeeld krijgt, wetende dat je het ermee moet doen, of je dat nou wilt of niet. Je hebt immers nooit en te nimmer volledig alles zelf in de hand? Ziektes hebben is in de ogen veler mensen hetzelfde als ziektes zijn. Ik heb ze, ja dat klopt, maar ik ben ze niet, om de drommel niet!! In mijn persoonlijke utopie hebben die ziektes geen invloed op mijn dagelijks functioneren, fysiek noch mentaal maar zoals al gezegd, Utopie, want dat is natuurlijk allerminst waar.

Vorig jaar in Voluit Leven  kreeg ik veel handvatten aangereikt en veel daarvan pas ik nog steeds elke dag toe. Heb veel aan- én ook af-geleerd. Niet alles, nee helaas, maar enerzijds mag een mens wat te wensen overhouden en anderzijds mag je ook niet van jezelf eisen het onmogelijke te bereiken. Dat vergt uiteraard ook het besef van hetgeen werkelijk onmogelijk is en dat is een heel vaag begrip, want wat is er nou werkelijk echt onmogelijk en als je dat al kunt benoemen, hoe weet je dan dat dat ook daadwerkelijk echt onmogelijk is? Niet dus, in deze context is namelijk niets echt onmogelijk maar ja je bent nu eenmaal behept met je eigen-aardig en eige-naardigheden. Het primitieve aspect van jouw persoonlijke, eigen ik, is een vaststaand gegeven en juist dat aspect bepaalt grotendeels je on-mogelijkheden en grenzen.

Handen en voeten geven aan datgene dat je, vooral in je eigen ogen, beperkt en beïnvloedt is een moeilijke klus. Soms lukt het en geeft het moed om op die weg voort te gaan, soms echter ook niet en dan ben je, zo voelt het althans vaak, terug bij af. Inmiddels een jaar verder heb ik, terugkijkend dus, wel mooie stappen gezet maar ben ik er al? Neuh! Eggies nie! En is dat dan zo erg? Ja! Nee tuulk nie! Het is én blijft een strijd de balans te vinden tussen wat ratio mij zegt te doen en wat emotie mij zegt te doen, naar welke stem ik meer luister of juist minder. Talloze factoren spelen een rol mee. De aanwezigheid van Klaas Vaak bijvoorbeeld, of wellicht beter gezegd, diens afwezigheid.

Jezelf uitdagen telkens weer een stapje in een onbekende richting te zetten is aan de ene kant handen en voeten geven aan het toegeven aan wat de ratio je duidelijk probeert te maken en aan de andere kant niet toegeven aan de emotie die je verleiden wil tot ‘foute’ keuzes.  Al hoe vaak je je binnen de emotie ook ‘alleen en verloren’ voelt, onbegrepen en ongewenst en de enige… De ratio vertelt je dat dat niet het geval is. Dat er velen zijn die worstelen met hun rugzak is, hoe schraal ook, dan toch wel een soort van troost.

Al hoe ik graag ik ook van mijn rugzak verlost zou willen zijn… Ik weet wel dat als alle rugzakken op 1 grote hoop zouden liggen, ik toch de mijne er weer tussenuit zou halen ipv te kiezen voor een andere die aan de buitenkant veel mooier is maar waarvan ik de inhoud niet ken.  Ik speel naar beste  (on-)vermogen mijn kaarten uit van het spel dat mij uitgedeeld werd. Met vallen en opstaan, het (weer) stoten van mijn neus, het weer …puntje puntje puntje etc… Met mijn ‘koesterdoosje’ waarin zoveel moois zit en bijna dagelijks wel iets aan toegevoegd wordt dat het de strijd, hoe intens en soms uitzichtloos lijkend ook, toch de moeite waard maakt!.