Een dag in het vooruitzicht waarvoor je niets gepland hebt… nadat manlief aan het begin van de middag naar zijn werk is vertrokken en de jeugd boven in hun eigen domein vertoeft, beter gezegd grotendeels in bed omdat beiden door een griep zijn geveld, heb je dan een aantal uren voor jezelf waarin niets moet en alles mag. Geen zin om aan te kleden dus blijf je de hele dag lekker in een fleece huispak rondhangen. Tv aan, kijken wat interessant is, wat gedoe achter de pc, wordfeuden en sudoku spelen op je Ipad en ondertussen tellend breien aan een trui waarin je een aantal kabels wilt hebben…. Luie zondag, toch? Op een gegeven moment komt de jeugd ietwat hongerig naar beneden, er wordt wat gekletst terwijl er eten gemaakt en verorberd wordt, je laat de honden uit, de jeugd vertrekt terug naar boven en weer zit je alleen. En dan gaat om even voor zeven in de avond de telefoon, je neemt op en het eerste dat je hoort is ‘ga je mee naar de film?’…. ehhh nou eehhh nee, geen zin eigenlijk…. dat antwoord wordt niet geaccepteerd en je laat je dan overhalen om te kijken hoe laat de film in kwestie begint, iets minder dan een uur later. Oh ships, je moet nog van alles, bijv. aankleden want in een huispak en op blote voeten de deur uit gaat natuurlijk niet. Je legt snel neer, je belt manlief zodat hij weet waar jij bent als hij later die avond thuiskomt en jou niet op de bank oid aantreft, holt naar boven, vliegt onder de douche door, schiet kleding aan, tanden poetsen niet vergeten natuurlijk, jas aan, sleutels, hup de auto in en 3 kwartier later zak je dan, nog net niet hijgend, neer in de ruime en comfortabele zetels die de bioscoop in onze stad rijk is.

Je weet niet wat je moet verwachten, je hebt natuurlijk recensies gehoord en gelezen. Als je een musical met stip op nummer 1 hebt staan en zo ontzettend vaak hebt gezien, in meerdere uitvoeringen met jaren ertussenin, met diverse uitvoerenden…. en daarbij een zo goed als absoluut gehoor hebt, ben je zeer kritisch, om niet te zeggen, extreem. (best lastig af en toe). Je probeert open en blanco te kijken en te luisteren. Vanaf het eerste moment is de film adembenemend indrukwekkend. Dingen die mijn kritische blik/gehoor niet ontgaan probeer ik te negeren. Menig traan stroomt weg bij de prachtige momenten die de film rijk is. Eén moment met name is bijzonder aangrijpend, gespeeld door een man die tot aan deze film mij totaal onbekend is. Zijn naam is Eddie Redmayne, deze 31 jarige acteur geeft aan de rol van Marius een méér dan fantastische invulling!

Andere indrukwekkende rollen zijn weggelegd voor oa Hugh Jackman, Anne Hathaway, Russell Crowe, Sacha Baron Cohen, Helena Bonham Carter etc (zie ook HIER Na de film met zijn drietjes weer de auto in en even later zette ik Niels en Anita thuis af om weer even later mijn eigen thuis binnen te stappen. De jeugd zaten met manlief op de bank en zagen aan mijn gezicht wel dat ik genoten had, ik was nog te zeer onder de indruk om goed te kunnen verwoorden hoe ik deze film vond. Soort van ‘sprakeloos’, wat in mijn geval wel iets zegt. Ondanks de kritische noten die ik ook zeker wel heb bij de invulling/uitvoering van het verhaal is Les Miserables een film die je niet mag missen, althans als je van geschiedenis houdt in combinatie met schitterende muziek en emotionele punten van heel hoog naar heel laag! Verbazend toch hoe je soms totaal geen zin aan iets kan hebben, je dan laat overhalen en je achteraf blij bent dat je niet toegegeven hebt aan die eerste neiging van : nee hoor, geen zin, laat mij maar lekker thuis.