Muzieklaatje Ditjes-Datjes

Gezonde spanning

Stijging:


Rond de jaarwisseling werd bekend dat de eigenaresse van ABC-Wednesday , Mrs. Nesbitt, niet van plan was deze goed lopende foto-uitdaging voort te zetten. Zij was al enkele jaren minder actief in deze uitdaging en haar taken waren al overgenomen door Roger (een Amerikaan) en Leslie (een Canadese) omdat men het zonde vond dat de uitdaging zou stoppen. Nadat ook deze 2 mensen een tijdlang aan het roer hadden gestaan vonden zij het eigenlijk ook wel welletjes worden en aldus besloot men de uitdaging dan toch maar te stoppen tenzij iemand gevonden zou worden die bereid was het over te nemen.
Ik werd vervolgens gevraagd of ik dat zag zitten omdat al wel duidelijk was dat ik van uitdagingen hou. Ik heb bedenktijd gevraagd want zo’n uitdaging is best veel werk en aangezien ik niet het type ben die iets half half doet maar of helemaal zo goed mogelijk of helemaal niet en er andere bezwaren van mijn kant waren, waaronder de blogprovider waarbij die uitdaging loopt. Na enige tijd besloot ik dat ik het wel zou willen doen onder de voorwaarde dat ik de blog dan mocht verhuizen naar wordpress. Toen dat geen probleem bleek te zijn ben ik aan de slag gegaan en reageerden veel van de deelnemers enthousiast, blij dat het toch niet zou stoppen.
De start van ronde 21 is op 12 juli, de in 1e instantie laatste ronde zou afgemaakt worden. Zo gezegd zo gedaan, de letter Z was vandaag aan de beurt en daarna is het bij blogspot over en uit wat deze uitdaging betreft. Enkele leden van het team gaven aan te willen blijven dus daar ben ik blij mee want dat betekent dat ik niet alles alleen hoef te doen. Enkele deelnemers boden aan teamlid te willen worden en ook dat aanvaardde ik uiteraard dankbaar. Alles is klaar, een nieuwe blog is gemaakt, een bijbehorende facebookpagina maakte ik gisteren aan en over enkele dagen gaan we dus los met ronde 21…
De spanning stijgt dus wel want ja, ik weet natuurlijk niet wie van de reguliere deelnemers, waarvan sommigen er al vanaf het allereerste begin ruim 10 jaar geleden, bij zijn ‘gewoon’ blijven komen en deelnemen. Dat is niet te voorspellen, moet ik maar ‘gewoon’ afwachten.
Het nieuwe thuis van ABC-Wednesday staat nu in een wordpress-stad in Nederland *glimlach*, om de hoek als het ware, kijk maar eens op https://abcwednesday.com/ en als je een kijkje wilt neme op de facebookpagina kijk dan eens op https://www.facebook.com/abcwednesday21
De nieuwe blog is er klaar voor, e-mailadressen zijn aangemaakt, gebruikers zijn aangemaakt en toegevoegd dus alles is er klaar voor…

 

Daling:


Van een geheel andere orde maar wel met betrekking to ‘spanning’ kan ik zeer verheugd melden dat veel spanning gaandeweg van mij afvalt.
Alweer een tijdje terug raakte ik in gesprek via Wordfeud met een lieve blogster. Zij adviseerde mij een vloeibaar extract van (medicinale) Wiet te gaan gebruiken. Gezien mijn relatief eenvoudige neiging naar verslaving moest ik hierover echt wel even een tijdje nadenken.
Het internet biedt veel informatie gelukkig en ook mensen om me heen hebben kennis waarvan ik dan gebruik kan maken.
Mijn angst om weer aan iets verslaafd te raken is best groot want het heeft me verdomde veel moeite gekost om van de medicatieverslaving af te komen. Uit alle informatie die ik vond en kreeg kon ik telkens weer concluderen dat er zo goed als geen verslavingsrisico aan die oliën zit en dus ging ik op pad. Een adres op internet waar ik het kon bestellen vond ik een te hoog prijskaartje hebben dus ging ik op zoek naar een goedkoper alternatief en die vond ik hier in de stad bij een reformwinkel.
Nou ben ik niet van het altijd gelijk enthousiaste en juichende soort dus voor ik van iets jubelend word moet er wel wat gebeuren *glimlach*.
Inmiddels ben ik ruim een maand verder en kan ik niet anders zeggen dan dat dat goedje toch echt wel helpt. De CBD-olie, want hierover gaat het, kent een lijst van ‘goede effecten’. Op papier ziet dat er natuurlijk zeer aantrekkelijk uit maar biedt geen garanties, ik moet het toch echt zelf ervaren. Diverse beschreven klachten waarbij het goed zou werken heb ik niet dus daarover kan ik geen oordeel vellen. Over de klachten die ik wel heb, die grotendeels psychosomatisch zijn, kan ik encyclopedieën vol kalken. De CBD-olie die ik nu enkele weken dagelijks neem; 1 druppel per dag onder de tong, vlak voor het naar bed gaan, heeft in ieder geval een goede invloed op mijn heksenketel.
Waarin tal van reguliere medicaties faalden, slaagt de CBD-olie wel, het slapen. Ik ben inmiddels ruim 54 en mijn slaappatroon is ‘al’ 35 jaar naar de gallemiezen, alles went nietwaar? De laatste weken nemen mijn slaapuren toe en niet zo’n klein beetje ook. Ik maak meerdere keren per week nachten van ‘klokje rond’ -slapen, wat een heerlijkheid. En moe dat ik ben!!! Niet te geloven, het is net alsof mijn lichaam een inhaalslag aan het maken is op gemiste slaap, maar toch is die vermoeidheid niet vervelend. Ik hoef beduidend minder mijn wilskracht in te zetten, kan meer en meer naar mijn lijf luisteren en gehoorzamen ook, wil ik slapen dan doe ik dat ook, punt.
Het ‘werk’ dat ik doe gaat me veel gemakkelijker af, ik heb meer energie dan voorheen. Dat is een pluspunt waar ik blij mee ben maar het grootste pluspunt is wel de rust in mijn hoofd. Ik ben veel meer ontspannen, wind me steeds minder snel op om iets dat mij irriteert en mijn angstproblematiek neemt ook af. De zorgen die ik heb, die me altijd ontzettend veel beïnvloedden en dus mijn acties bepaalden, kan ik nu makkelijker naast me neer leggen onder het mom van ‘het is zoals het is, er wakker van liggen verandert het niet…’.

Voor een mentaal gezond iemand is het wellicht heel moeilijk zich voor te stellen hoe het is om elke wakkere seconde in een staat van ‘vechten of vluchten’ te verkeren maar zij die het wel kennen zullen zich makkelijker kunnen voorstellen dat ik heel blij ben met de veranderingen en dat ik dus ook niet van plan ben met het gebruiken van die olie te stoppen.
Zonder dat ik verder iets van negatieve gevolgen ervaar door het gebruik van die olie blijf ik het wel verbijsterend vinden dat slechts één druppeltje per dag zoveel goeds kan veroorzaken.

Wie weet wordt ik toch nog ooit eens een stabiel persoon die 99% van elke dag een oprecht blij en happy mens is en het leven niet meer als een obstakel ervaart… of wil ik nu misschien toch nog teveel? Geen idee, ik ga het wel zien de komende tijd toch?! Met de winst die ik al boekte ben ik in ieder geval heel blij en dat is wat telt want ik leef niet meer gisteren noch morgen, ik leef nu en ook ik heb recht op het ‘fijne’ in het ‘nu’!

►meer~more

Nieuwe uitdaging!

Via Minoesjka kwam ik een nieuwe uitdaging tegen…
Zij had hem gevonden bij Joke   “Minuterietjes” is de naam die het kreeg en het 1e thema is “Stopwatch”

Joke schreef: “Vanaf juli 2017 presenteer ik elke week op zondag een woord, een onderwerp, een gedachte of een foto. Naar aanleiding daarvan schrijf je in 60 seconden een tekst. Dat mag van alles zijn: een verhaal, een pleidooi, een advertentie, iets wat echt gebeurd is, een reactie op het nieuws, een gedicht, of wat je maar bedenkt. Als je het maar in maximaal één minuut schrijft. Hoe gaat dat in zijn werk? Je zet een stopwatch en begin te typen. Na 60 seconden stop je en maak je eventueel de zin af waar je aan bezig was. Uiteraard heb je dan nog de vrijheid om de type- en schrijffouten eruit te halen en zinnen beter te laten lopen, maar de basis is de getikte tekst in één minuut. Daarna publiceer je je tekst op je eigen blog en zet je de link naar de tekst in het reactieveld onder het thema van die zondag.”

Eens zien of mij dat ook lukt?

~ Minuterietjes

Gestart 2 juli 2017

1

Thema 2 juli 2017 : Stopwatch

 

Soms kruipt,
soms vliegt
de tijd voorbij.

Achterblijvend zijn
herinneringen
van jou en mij.

De klok tikt door
verlies is wat ik hoor
winst is wat ik voel.

Liefde is wat ik bedoel
in jou voor mij
in mij voor jou

Simpelweg.
Besef jij eigenlijk wel
dat ik van je hou?

►meer~more

Mazzullll

Al vele jaren loop ik zo’n 2 a 3 keer tussen mei en september in Beeldentuin Gees. Op meerdere plaatsen rondom de vijvers in die beeldentuin staan Gunnera-Manicata planten. Elke keer weer sta ik er met moeilijk droog te houden lippen naar te kijken en denk ik iets in de trant van: “wil ik ook bij onze vijver…”. Dat dat tot op heden maar steeds niet ten uitvoer werd gebracht komt aan de ene kant door het formaat ervan en anderzijds door de prijskaartjes die aan die plant hangen, tenminste als je ze al ergens kunt kopen want een regulier tuincentrum heeft ze niet. De beeldentuin in Gees verkoopt dan heel af en toe wel stekken maar die waren me telkens veel te duur.

Daar gaat dan nu verandering in komen *glimlach*.
Zitten manlief en ik vanmiddag beiden op de bank, ik net thuis van vrijwilligerswerk en hij net uit bed na een nachtdienst en door veel overwerken 8 dagen werken, met zo’n ‘bleghhh’-gevoel.
“Zullen we ff?” is dan een vraag waarbij de ander gelijk weet waarop er gedoeld wordt. “FF” een tuincentrum door sjouwen betekent dat in ons geval. Ff andere zaken in het blikveld, ff andere geuren in de neus, ff andere geluiden in het oor, gewoon ff weg zonder dat we te-veel kilometers onder onze voeten moeten wegwerken. Manlief loopt nog steeds niet zo heel erg lekker na zijn knie-operaties en ik ben ‘gewoon’ te moe, zeker op donderdag, mijn inkakdag van de week.
Nou boffen we met 3 relatief grote tuincentra in de buurt, in een straal van zo’n 10 – 12 km. We kozen er eentje uit en even later zaten we dan in de auto. Eenmaal binnen bij de vijverafdeling viel mijn oog er gelijk op, kon een vreugde-jubel niet onderdrukken natuurlijk. Een, edoch ietwat weifelachtige, blik op het prijskaartje verdubbelde mijn vreugde-jubel…  en binnen 5 seconden stond de plant in het winkelwagentje. En nee die had ik niet gepakt omdat ik grote plannen had maar die pak ik altijd standaard omdat het erachter lopen mijn wandelgangen vergemakkelijkt.

Vandaag precies over een maand gaat man’s vakantie in, meer dan een hele maand vrij, hij kijkt er enorm naar uit, mede gezien het vele overwerken van de laatste tijd. Ik ook maar dan om andere redenen. Enerzijds natuurlijk wel omdat ik weet dat manlief ernaar uitkijkt maar anderzijds ook omdat ik weet dat hij dan onze tuin verder wil gaan verbouwen, gaandeweg de afgelopen tijd heeft hij al veel in de tuin gedaan maar er moet nog het eea gebeuren en daar heeft hij zijn vakantie deels aan bestemd. Als hij dan op 1 september weer aan het werk moet is ook dat traject eindelijk klaar. Heerlijk vooruitzicht toch?! Ik kan niet wachten… hij ook niet overigens, hij telt de dagen van zijn schiften nog te gaan al af… nog 18 dagen werken, 3 schiften dus, waartussen dus nog 9  + 4 halve vrije dagen als je de dag van vandaag meetelt.

Goed, nu ff heel blij met mijn aankoop die op moment van schrijven al bijna op zijn plek staat… minder groot dan op de foto natuurlijk maar heej, hij heeft het groeien toe toch?!

►meer~more

Transploft

Gisterenavond laat lukte het me een mooi deal te sluiten met een verkoper op Marktplaats. We spraken af dat ik er vandaag heen zou rijden om de koopwaar te komen bekijken en evt meenemen. Op zich prima, had de tijd wel immers?
En dus tufte ik aan het eind van de ochtend naar mijn geboortegrond. Van ene dorpje, streepje, gehuchtje, naar het volgende. Het eerste deel van de reis legde ik via de snelweg af maar eenmaal de stad voorbij verliet ik dat gekkenhuis. Ik rij veel liever binnendoor, ook al is dat om, ook al gaat dat langzamer dan op een snelweg in de brandende zon met normale en abnormale medeweggebruikers om mij heen.
Mijn lontje is kort, bijna tot op het randje afgebrand zou je kunnen zeggen, en nee niet omdat het niet goed met me gaat maar vanwege het weer, wil niemand tegen het zere been schoppen ofzo maar die hoge temperaturen mogen van mij acuut en definitief tot het verleden behoren.

Kom ik op het kruispuntje van 4 1-baanswegen, je moet dus deels in de berm als je een tegenligger treft, staat dit gevaarte voor me en acuut grinnik ik ’t uit. Zit ik op het randje van ontploffen te mopperen op de hitte terwijl het prachtig weer is, ik door schitterende omgeving rijd en mijn ogen heerlijk de kost kan en mag geven? Gekke tuttebel dus… Zo zie je maar dat je op de meest onverwachte momenten ff een seintje krijgt dat het allemaal zo erg niet is en er nog veel te lachen valt ook, als je het maar wilt zien… mijn kort lontje vermeed dat zien gelukkig niet *glimlach*

Eenmaal op plek van bestemming aangekomen, zo’n 45 km bij mij vandaan, werd ik hartelijk ontvangen en hoorde ik achter een deur een 4-voeter zeer protesterend blaffen. Ik handelde mijn zaken met de heer des huis af en terwijl ik me omdraaide om te vertrekken draaide een wit wervelwindje rondom mijn enkels, die wolken van witte haren rond stoof. De 4-voeter was dus wel zodanig nieuwsgierig geweest dat hij een alternatieve route had gevonden om toch te kunnen zien wie er aangebeld had.

Een kleine 3 kwartier later was ik weer thuis en terwijl mijn hoofd denderde van vermoeidheid en de warmte met name, schroefde ik de ene kap van de lamp af en de andere er weer op. De rest van de dag niks meer doen, puf is op. Morgen nieuwe dag, nieuwe kansen.

►meer~more

Alweer korter

Nadat vorige week, best wel ongepland en dus ook onverwacht, mijn wensenlijstje al ingekort werd zoals ik HIERHIER beschreef, mag ik sinds eind van de middag weer iets afstrepen. De aankoop van de nieuwe bank zorgde ervoor dat mijn weerstand tegen de staan blijvende rode 2-zitter groter werd. In 1e instantie bedacht ik dat ik paarse plaids zou kopen om de rode bank in te wikkelen en als Noah er dan niet meer zou zijn een andere paarse bank erbij te gaan zoeken. Die paarse plaids bleken veel duurder dan ik ingeschat had en dus kwam ik op die schreden terug en besloot Marktplaats aan een nadere inspectie te onderwerpen. Nou had ik dat al veel vaker gedaan maar de paarse banken die ik vond waren of niet meer goed genoeg van kwaliteit of simpelweg niet mijn smaak. Deze keer had ik meer geluk, ik vond er gelijk 3 maar liefst binnen een straal van 25km. Moest immers wel vervoerd kunnen worden, wij hebben dan wel alle vier een auto maar geen van ons heeft een trekhaak. De enige van onze 4 auto’s die groot genoeg is om een bank te vervoeren is die van Daphne.

Nou is paars kennelijk a) niet zo’n heel favoriete kleur en b) een moeilijk definieerbare kleur want veelal zie ik mensen die blauw voor paars aanzien en nog vaker dat veel mensen het verschil niet kennen tussen paars en aubergine. De 3 aanbieders op Marktplaats kregen een mail van mij met het verzoek om enkele foto’s, genomen bij daglicht. 1 van de 3 reageerde en toevallig (toeval bestaat niet) was dat nou de de eigenaar van de bank die mijn 1e keus was.  We spraken af dat ik vandaag, eind van de middag, langs zou komen om te kijken en te beslissen. Zo togen manlief en ik dus halverwege de middag richting de stad, Groningen dus, en na amper zoeken waren we op plek van bestemming. Een woonboot, jawel! Manlief en ik glunderden van oor tot oor want het haalde herinneringen op aan onze verkeringstijd toen wij ook eens een woonboot bekeken om te kopen maar die koop niet door ging omdat de gemeente bezig was de grond te onteigenen ivm aanleg van snelweg en wij dus een hoop problemen verwachtten. Niet dat het ooit meer ter sprake is gekomen maar vanmiddag bleek wel dat we nog steeds allebei daarvan wel eens dromen.

Geruime tijd later, we kletsen natuurlijk behoorlijk over het wonen op een woonboot enzo… waren manlief en ik bezig de bank naar buiten en in de auto te krijgen. Gekkenwerk eigenlijk met deze temperaturen maar ja, wat mot dat mot, we hebben het overleefd. Weer een half uur later waren we thuis en kon ik mijn deel in het sleepwerk aan zoonlief overgeven terwijl ik de plek vrij- en schoonmaakte zodat de nieuwe bank gelijk op zijn plek geplaatst kon worden. Bizar, je ziet noch voelt dat het een 2e handse is en dat voor een prikkie. Ik had al besloten er absoluut niet veel geld in te steken omdat deze bank niet voor ons maar voor de honden zou zijn. Dat ik voor zo weinig geld zo’n mooie bank op de kop kon tikken kon ik natuurlijk niet bevroeden. Ben nu dus helemaal happy, super=super=blij met deze aanwinst en heb alle zweetdruppels en vele zuchten om hem hier te krijgen er ruimschoots voor over.

Jeetje… wie had dat gedacht? Dat ik nog dit jaar, deze maand zelfs, mijn wensenlijstje zo drastisch mocht inkorten, daar durfde ik niet eens van te dromen *glimlach*. Wat manlief er allemaal van vindt? Nou niets bijzonders eigenlijk, die is gewoon helemaal tevreden en blij als zijn vrouw dat is!

Nog maar 3 dingen op het lijstje en dan kan ik de lijst verscheuren….wat een feest!!!

►meer~more

Bezeten

Onder het mom van ‘Herinner je je deze nog?’ hoef ik jullie vast niet uit te leggen wat ik daarmee bedoel, of wel? Nou, vooruit, om hen die last hebben van opslagcapaciteit in hun kortetermijngeheugen dan even DIT geheugensteuntje…

Manlief, zoals altijd onverdroten laconiek, reageerde vrijdag amper toen ik hem het verhaal van de gemiste afslag deed. Anita, die hem toch onderhand ook al zo’n 20 jaar kent was evengoed nog verbaasd over zijn manier van reageren. Exact zoals ik het haar onderweg al voorspeld had overigens maar toch. Het enige dat hij zei, toen zij hem ernaar vroeg, was: “als zij denkt dat het moet dan is het goed”. Ik daarentegen was natuurlijk beduidend enthousiaster. Het wachten kon beginnen, 2,5 dag maar. Hoe vaak gebeurt het nou dat je zo kort moet wachten tot je nieuwe meubels geleverd krijgt? Hoogstzelden toch? Evengoed duurde het mij toch nog te lang (jajaja ik weet, ben een Jantje ongeduld).

Nadat ik vanochtend van werk thuis kwam was het even na elven. De bank zou tussen 13.00 en 14.30 geleverd worden. Ik werd gebeld door een bezorger met de bevestiging dat zij rond 14.30 hier zouden zijn, dat werd 14.44, waar een kniesoor op let, niet dan? *grinnik*.  Voordien natuurlijk plaats gemaakt en nog even gestofzuigd en gedweild. De bank staat en ik ben superblij. De bezorgers complimenteerden ons met de keuze omdat hij zo goed bij de rest van het interieur past, ook qua maat, alsof hij ervoor gemaakt is…  ja duhuh *grinnik*.


In 1e instantie wilde ik wachten tot vrijdag want een meer legitieme reden tot een ‘happy-blog’ kan ik me op dit moment niet voorstellen maar ja “Jantje geduld” door de bocht. Kortom, jullie mogen nu al, en niet pas vrijdag, ff een virtueel kijkje nemen. Wil je de titel van dit blog uit eigen mond kunnen zeggen, of misschien zelfs wel op je blog kunnen schrijven, weet je wat je doen mag *glimlach*.

►meer~more

Afslag gemist…Rekening gepresenteerd

Gisterenavond besloten Anita en ik vanochtend vroeg naar onze Oosterburen te gaan om daar onze voorraad- & vries- & koelkasten te gaan aanvullen, met name natuurlijk met MinusL-producten. Een poging tussen de druppels door te rijden mislukte en we kwamen dan ook dankzij mijn lekvrije rode duivel droog in het Duitse aan. De vaste adressen bezocht en verder geen poespas omdat ik momenteel niet zo mobiel ben als het opmijn onderdanen aankomt. Daarna de terugreis maar weer aanvaarden. Het weer was ondertussen danig slechter geworden en in Duitsland gebruikt men geen zoab dus moesten mijn ruitenwissers als bezetenen heen en weer wapperen om evengoed tot de conclusie te komen dat het onbegonnen werk was.

Geruime tijd later leek de omgeving veranderd te zijn, zou ik een afslag gemist hebben? Ik ken de route op mijn duimpje dus had mijn MiepMiep niet aan maar ik kon niet anders dan constateren dat ik inderdaad een afslag gemist had. Geen probleem, ik reed immers wel noorwest-waarts dus ik zou vast wel ergens een afslag tegen komen die ik wel kon nemen. Hoor ik op zeker moment een stem naast me (in dialect) zeggende: “Zeg ehh Ko??? Volgens mij hebben we een afslag gemist. Of ben ik nou gek?” waarom ik grinnikend antwoordde, ‘nee hoor niet gemist, express gedaan, ’t is immers prachtig weer voor een alternatieve route?’… zij grinnikte en gaf aan het niet met me eens te zijn maar voegde er wel aan toe: “Dan wil ik daar en daar koffie drinken”. Nou prima, zo gezegd zo gedaan, even later ter plekke de auto geparkeerd en het centrum in gelopen, waar het droog was en de zon zelfs scheen.

Zien we om de hoek een etalage met ontzettend leuke interieur verfraaiingen. Wij naar binnen uiteraard. Lopen we linea recta tegen een s.c.h.i.t.t.e.r.e.n.d.e. bank aan, een grijze. Ik even blij want aangezien hij niet paars was kon ik die verleiding prima weerstaban. Tot ik vanachter uit de winkel een stem hoorde reageren op Anita’s opmerking dat ze hem vast ook wel in het paars konden leveren… “Maar natuurlijk, ik heb zelfs deze bank, maar dan geen hoekbank maar een 4-zits, in de opslag staan….” ehhhhhh??? Met op mijn netvlies en in mijn herinnering de wijze waarop zowel manlief als ik toch wel moeite hebben met het gaan zitten en weer opstaan gezien onze fysieke problemen, stond ik dus wel open voor een gesprek. Lang verhaal kort, ik liep zonder koopplannen de winkel in en liep met een koopafspraak voor een paarse bank op perfecte hoogte en diepte voor manlief en mij de winkel weer uit. Wordt maandag ook al bezorgd ook. Dus nog minder dan 3 dagen en dan heb ik een nieuwe bank staan. Hoe raar iets kan lopen, was wel zoekende maar niet echt intensief omdat Bruin aan de magere kant is, dus echt niet met bank=koop-plannen de deur uit gegaan vanochtend. Sterker nog; als het goed weer was geweest had ik die afslag niet gemist en dus die bank nooit onder ogen gekregen. Het voelt alsof het allemaal zo moet zijn. Eenmaal weer thuis kon ik verhaal aan manlief doen, die reageerde zoals ik verwachtte, laconiek als altijd met een ‘oke’. Zolang ik maar blij met iets ben vindt hij alles goed, behalve als het om stofjes met een bloemetjespatroon gaat, nou hou ik daar zelf ook absoluut niet van dus dat komt goed uit. Anita merkte nog op, met een grijns van oor tot oor : “past perfect bij je nagellak” en aangezien die momenteel paars zijn klopt dat dus precies. *glimlach*

“ff boodschappen halen want dáár is het véél goedkoper…”
Voortaan maar geen afslag meer missen want daar komt heel gemakkelijk een beduidend hoger prijskaartje aan te hangen *grinnik*

►meer~more

Hè toen nou !!

Al sinds wij zijn gaan samenwonen in het voorjaar van 1983 halen wij dieren uit een asiel. We hebben er nog nooit eentje naar toegebracht en dat zal ook nooit gaan gebeuren ook. Evengoed zijn wij geen mensen die in een opwelling een dier binnenhalen. Ja natuurlijk kwam het wel eens voor dat er een noodsituatie was waarbij we ter hulp geroepen werden maar in de meeste gevallen denk ik er goed over na en zoek ik altijd een dier uit dat niet alleen een eigen ‘gouden mandje’ verdient maar ook zeker past bij de dieren die we al hebben en bij onze woon- & leefsituatie. Bijvoorbeeld, mijn lievelingshonden zijn Deense Doggen, dat kan echt niet bij ons in huis qua ruimte, dus die haal ik ook niet binnen. Ik kijk ook altijd naar het karakter van de dieren die we hebben en kijk naar de beschikbare info van het nieuwe dier of dat een succesvolle combi kan worden of niet etc.

De wetgeving in ons land omtrent het hebben van dieren, het hoe ermee om gaan maar zeker ook de jurisprudentie omtrent dierenleed hapert aan alle kanten. Ondanks dat veel dierenvrienden zich verenigen en vuisten maken, er verandert nog steeds zo goed als niets. We horen iets, zien iets, lezen iets en spreken er allemaal schande van maar dat heeft er tot dusver niet aan bijgedragen dat er iets verandert. Ik snap het niet!!

Alhoewel ik niet met dierenleed geconfronteerd wil worden ontkom ik er niet aan. Hoe paradoxaal is het dat ik dat niet wil terwijl ik wel graag kijk naar programma’s, buitenlandse, die laten zien wat dierenbeschermers, wetgeving voor stappen zetten om dierenmishandeling terug te dringen. Iedereen hoopt natuurlijk dat het uitgeroeid kan worden maar dat is een utopie, onhaalbaar, dat beseft iedereen tegelijkertijd. Vannacht zag ik een documentaire op tv over een medewerkers van de dierenpolitie in Miami. Men maakte daar jacht op een katten-massamoordenaar. De reguliere politie van Miami zette extra agenten in, er werd beduidend intensiever gepatrouilleerd, terwijl de katten-kadavers overal opdoken.

Ik heb een tijdlang actief getwitterd en gefacebooked. Dierenleed kwam daar zo ontzettend vaak ter sprake dat ik er vaak beroerd van werd, letterlijk. Dat was 1 van de redenen dat ik stopte met die sociale media. Sinds kort ben ik dan wel terug op facebook  maar heel passief. Het staat niet meer standaard open, niet op mijn laptop noch op mijn foon, noch op mijn tablet. Als ik wil zien wat er geplaatst is moet ik er dus iets voor doen. Zo kan ik het binnenkomen van nieuws waarop ik echt niet zit te wachten beperken.
Het is recentelijk heel warm weer geweest. Het aantal honden dat in auto’s opgesloten bezweek liep in een rap tempo op. Een meisje van 10 dat over de hekken van een kinderboerderij klom en 5 dieren wurgde,  een dierentuin in China die levende ezels het tijgerverblijf in jaagt om de tijgers te voeren, paarden die vaginaal misbruikt worden, windhonden die in Spanje levend en wel in pannen met kokend water gegooid worden om daar als delicatesse opgediend te worden. Mensen die een hond de oren afsnijden omdat dat een leuke (???) selfie oplevert.  Van de week nog hier in Assen, na maandenlange ellende waarbij Dierenbescherming noch politie ingreep, 22 honden uit een opvang gehaald nadat men gemeld had dat er een dode hond op dat terrein lag die door andere honden werd aangevreten. Mensen die tijdens het uitlaten van hun hond lastig gevallen worden door buitenlandse mannen die hoge bedragen bieden voor de hond, niet van nee willen weten, honden die dan vervolgens gestolen worden om te dienen als trainingsmateriaal bij hondengevechten. Een automobilist die aangehouden werd omdat hij in het bloedhete weer met een veel te hoge snelheid reed en men toen ontdekte dat hij op zijn imperial een kattenreismand had vastgebonden waarin hij zijn hondje had opgesloten. Meerdere plaatsen in Nederland waar katten het slachtoffer werden van vergiftigd vlees dat in de bosjes gestrooid was, De voorbeelden zijn legio en wat doet onze regering? Niets, noppes, nada, nul komma nul, niente.
Waar men in dat programma dat ik vannacht bekeek wel aandacht aan besteed, waarover je hier in Nederland nooit een woord hoort… is de profilering van de daders van dierenleed. Niemand wordt van de ene op de andere seconde een moorddadige psychopaat die de perfecte moord kan plegen en ermee weg komt. Zo iemand begint altijd ergens en dat verwordt dan van kwaad tot erger. De opvoeders hebben hierin ook een belangrijke taak naar hun kinderen, als je je kind al niet corrigeert bij het ‘pesten’ van een dier dan loop je het risico dat zo’n kind verergert in het toebrengen van leed aan diegenen die volledig van ons afhankelijk zijn.

Als wij, als ouders van jonge en opgroeiende kinderen, onze kinderen al niet leren respect voor het leven te hebben en het kind niet straffen op die momenten dat het over de schreef gaat….en wij, die kinderen ook, opgroeien binnen een rechtstaat waarin een dierenleven nog steeds gelijk staat met de waarde van afval…. tja….

Wat is wijsheid, wat kunnen wij als burgers doen? Ik vind dat het de hoogst tijd is, al heel lang ook, dat de regering eens gedegen naar de wetgeving kan kijken, dat is uiteindelijk waarvoor wij ze ook betalen, en gaat aanpassen. De politie en dierenbescherming meer rechten krijgt om dierenleed eerder te (proberen althans) stoppen. Dat daders ook daadwerkelijk behoorlijk gestraft worden. Op dat vlak is onze regering een schijtluis want de hele wetgeving omtrent dierenleed stelt geen fluit voor.

Schande ten top!!!! Je hoeft mij dus niet vragen wie hier nou werkelijk het beest is.

►meer~more

Kunst of Gunst

“Verjaardag”… enkel- of meervoud aangezien manlief morgen jarig is en mijn schoonmeisje volgende maand… Verjaardagen roepen altijd herinneringen op, heel leuke maar ook minder leuke terwijl je toch wel vindt dat die laatste categorie eigenlijk nooit aan de orde zou mogen komen toch?

Nou zijn manlief noch ik van het feestganger-meel gebakken en feestjes, ongeacht wel soort ook, zijn aan ons niet besteed. We groeiden beiden op in een gezin waar weinig mocht en veel moest. Onze begintijd samen bestond dus ook uit veel van die verplichtingen. Toen ik op zeker moment besloot mijn titel eer aan te doen vond manlief dat een strak plan al zou hij nooit zelf daartoe het initiatief hebben genomen. Dat veroorzaakte ruzies, maar ja die waren er altijd al dus boeide me dat toen niet, ik hield voet bij stuk en heb daar tot op de dag van vandaag nooit spijt van gehad. Vanaf dat moment veranderden dus ook de ‘feestjes’ in ons huis rondom die dagen. De familie werd wel uitgenodigd maar men kreeg een tijdsbestek bij die uitnodiging, men kon zich daaraan houden of wegblijven. Een andere restrictie die ik ook uitdeelde was: ‘als jullie komen wordt er niet geouwehoerd, willen jullie dat wel, blijf dan vooral lekker thuis en doe het op je eigen tapijt…’ Ik was al dat geouwehoer van tig zogenaamde eerdere feestjes zo onbeschrijflijk zat dat ik niet wilde dat onze kinderen moesten leren dat een feestje zo niet leuk was.

In onze beider gezinnen was een kind aanwezig dat ongewenst was en dat ook op alle mogelijke manieren duidelijk te verstaan kreeg. Voeg in een ‘volwassen’ status zulke gezinnen samen en trammelant is verzekerd. Het onderwerp ‘opvoeden’ was altijd het hoofdonderwerp want wederzijdse (groot-)ouders waren het absoluut niet met elkaar eens over hoe het moest. Zowel mijn (de ongewenste) schoonzus als ik lieten ons het kaas niet van ons brood eten en wilden zelf wel bepalen hoe wij onze kinderen opvoedden. De, op dat moment nog, kinderloze broers/zussen hadden weer een andere mening dan wederzijds grootouders. Aangezien het toentertijd gebruikelijk was dat men ook de honden meenam naar verjaardagsfeestjes werden ook zij onderwerp van het gesprek want ook over het hoe je met je hond omgaat was een enorme discussiepunt vanwege de verschillende opvattingen. Kortom….alle reden dus voor mij om mijn kont tegen de krib te gooien met 100% manliefs instemming.

Inmiddels zijn we al weer vele jaren verder… niemand in dit gezin heeft het op feestjes, scheelt wel dat we daar gelijk over denken. Hoe we onze verjaardagen vieren is al vele jaren op dezelfde manier. Met een klein select groepje rondom mans verjaardag bb-knoeien en rondom de mijne met een fondue/gourmet of iets dergelijks. Heerlijk, dáár genieten we van. Prima gezelschap van geliefde en liefhebbende mensen die niet zeuren, niet veroordelen maar gewoon ronduit fijn gezelschap zijn.

Waar ik nou eigenlijk naar toe wil met dit verhaal…
“Men” zegt heel gemakkelijk: “je hebt eerder een kind dan de 100.000”
Ik hou het liever bij: “vader/moeder worden is een gunst, vader/moeder zijn is een kunst” . En dát kunstje, ook al wordt het al eeuwen door ik weet niet hoeveel mensen beoefend, is de moeilijkste van het leven van een ouder. Menigeen slaagt daar niet in, met alle gevolgen van dien. Mijn ouders niet, mijn schoonouders niet en helaas wij ook niet. In onze jonge jaren, toen de kinderwens hevig was, bespraken we al voordat er kinderen waren, dat we onze kinderen de vrijheid wilden bieden om zichzelf te ontwikkelen zoals ze wilden. Bij ons zouden er geen (nou ja bijna dan) verboden / geboden heersen.

Kinderen… ja die wilden we, graag zelfs, een heel elftal maar liefst, nou ja bijna dan maar toch minstens de helft. Dat je nog zoveel kunt wensen maar met betrekking tot dit deel van het leven echt geen mallemoer in te brengen hebt en maar moet afwachten of dat geluk je beschoren zal worden is gebleken. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit, pilletje zus, pilletje zo, probeersel dit, probeersel dat. Drama in hoofdletters. Ik herinner me nog levendig, alsof het gisteren gebeurde ipv 35 jaar terug, dat een collega van manlief op een bedrijfsfeest (had ik al verteld dat ik een schurft heb aan feesten?) lallend en zwalkend op ons afstapte, zijn hand op mijn schouder legde (die ik er overigens direct weer af mepte) en zei: “Johan heeft van de week nachtdienst hè, ik kom wel ff langs want hij kan het kennelijk niet…” (moet ik nog toevoegen dat dat het laatste bedrijfsfeest was waarbij wij aanwezig waren?) Tal van soortgelijke opmerkingen kwamen ook uit de familiehoek en buurtgenoten. Wij zijn dus ook relatief snel verhuisd.

Over een tijdspanne van 8 jaar mocht ik 6x zwanger worden. 4 werden sterretjes en 2 mochten we in handen krijgen en pogen op te voeden tot mooie mensen. “Jullie hebben een koningswens vervuld gekregen” werd gezegd toen we met onze 2e vanuit het ziekenhuis naar huis mochten gaan. We hadden immers al een dochter en nu dus een zoon erbij. Cliché of niet… ons maakte het geslacht niets uit…zolang ze maar gezond waren. We wisten immers beiden hoe het voelt om niet het favoriete kind te zijn, deels vanwege je geslacht?!  We deden naar vermogen en toenmalige inzichten wat wij dachten dat goed was. Dat er nare, heel nare, dingen gebeuren waarover je geen controle hebt is zeker van invloed op hoe zich dat dan verder ontwikkelt. Achteraf kunnen we niet anders dan constateren dat we veel fout hebben gedaan. Bizarre bijkomstigheid is dan wel dat de geschiedenis zich herhaalt, ook zo’n cliché maar helaas eentje van het absoluut-niet-leuke-soort. Contact met manliefs familie stopte nadat we zijn vader de laatste eer hadden bewezen, omwille van hem hadden we vele jaren veel geslikt maar toen hij er niet meer was, was die koek echt op. Een jaar later was mijn koek met mijn familie óók op, niet te zuinig óók. De deur was al 2x eerder dichtgegaan maar omwille van druk van buitenaf had ik die telkens weer geopend, die 3e keer was definitief. Nooit spijt van gehad, behalve dan dat ik zo stom ben geweest om het tot 3x te laten komen, als ik het bij die ene 1e keer had gehouden was ons veel bagger bespaard gebleven.  Die bagger die de aanleiding vormde tot die 3e keer was ook de basis van de verwijdering van een lid van ons gezin en ons. Zo ik al zei: geschiedenis herhaalt zich. Niet dat een mens ooit die keuze zou moeten mogen maken, moest ik hem wel maken… Kiezen tussen: of aan iets kapot gaan of een deur dichtdoen om jezelf, én vooral de rest van je gezin,  voor die ondergang te behoeden. Ik hikte al een tijd tegen die keus aan, toen er zeker moment nog een druppel in die emmer viel was voor manlief de maat vol, hij deed wat ik niet kon, die deur dicht. En ja hallo, ik ben en blijf een mens, heb dus emoties, dus steekt het best wel eens als ik een moeder-dochter-koppel zie die samen op stap gaan en plezier maken. Niet dat het de bedoeling is dat mijn schoonmeisje haar plek inneemt noch dat zij een soort van surrogaat is maar ik ben wel heel blij met het feit dat zij en ik dol op elkaar zijn, dat maakt veel goed, verzacht veel verdriet en pijn.  Hetzelfde geldt voor de momenten waarop ik met blije, stralend trotse, opa’s en oma’s geconfronteerd word, ook dat steekt maar God Zij Dank krijgt het groene monster nooit macht over mij en kan ik oprecht blij zijn voor die mensen die wel hun rol als opa en oma mogen invullen, ik geniet met hen mee! Manlief heeft ook geen last van het groene monster gelukkig maar hij houdt zich wel verre van zulke gebeurtenissen want ook al uit hij zelden tekstueel iets, ik zie in zijn ogen de andere kant. Pijn en verdriet die ik niet in zijn ogen wil zien maar wel zie en niet kan oplossen. Als ik toch eens kon toveren, dan toverde ik de ellende weg en hem morgen het ultieme cadeau maar ja helaas wat niet gaat gaat niet en daarmee moet je ook genoegen nemen en dat kunnen we gelukkig wel zonder dat dat nog al te veel moeite kost.

Met onze jeugd nog steeds bij ons onderdak is het heel soms wel eens wat minder leuk, logisch met 4 volwassenen. Ook hier herhaalt de geschiedenis zich, immers die generatie na ons heeft, net als wij toentertijd met de generatie voor ons, andere ideeën over hoe iets al of niet moet. Er zijn, uiteraard en gelukkig ook maar, verschillen. Sinds ik geen inkomen meer heb is het financieel niet altijd even gemakkelijk. De vaste lasten alleen al en de boodschappen, dus soms wens ik wel eens dat ze snel een eigen stek gaan vinden en innemen zodat wij het op dat vlak wat makkelijker krijgen maar anderzijds vind ik het ook nog steeds erg fijn ze hier te hebben. Ze doen nl wel veel voor me zowel actief als passief, het aanwezig zijn is een hele geruststelling als ik weer eens in een paniekaanval schiet en het alleen zijn echt ‘even’ niet kan behappen.  De spreuk ‘alles heeft zijn voors en tegens’ gaat gewoon op, zoals het hoort.

De levensschool deelt moeilijke lessen uit… die lessen succesvol doorlopen / afsluiten is een kunst in hoofdletters net zoals het krijgen van kinderen een gunst in hoofdletters is. Kunst en gunst komen samen als het je lukt onderling een goede band te hebben en te behouden. Binnen ons groepje lukt dat prima, ben ik heel blij mee, helaas is dat mij binnen het complete gezin niet gelukt maar ben ik nu wel gelukkig met de samenstelling van het gezin zoals het er nu staat.

Morgen dus lekker met ons eigen cluppie een klein feestje vieren, op de manier zoals wij vinden dat het hoort. Omringd zijn met geliefde en liefhebbende mensen. Alles mogen en niets moeten. Mogen zijn wie je bent, hoe je bent. Niet hoeven voldoen aan verwachtingspatronen die je onmogelijk kunt (wilt) vervullen. Kwaliteit boven kwantiteit!  Ondanks alle nare herinneringen ben ik me bewust van mijn rijkdom en daar geniet ik dan ook heel intens van.  Alles is in huis… nu alleen nog hopen dat de weergoden meespelen!

►meer~more

FF dit:

  1. Vandaag over precies een week hoop ik op mooi weer en een heel fijne dag op Schokland en wel in het gezelschap van Bea met dochter Febe, CassieCorryDaphne & Bastiaan (met Noah & Brego), EricMarije met manlief en zoon en Thom met Boeddah tijdens de Weblog-Meeting die daar gehouden gaat worden.
    Wil jij er ook bij zijn dan ben je uiteraard meer dan van ♥-e welkom!!

2. De tour-lijst van Jeans-27 A Brand New Day bevat al 59 voorstellingen. De allereerste van dit nieuwe seizoen zal in Theater Markant te Uden zijn en daar bij ik bij met Niels en Anita en uiteraard op rij 1.

3. Over 2 maanden – 1 dag zal ik de eigenaresse worden van een foto-uitdaging die al bijna 20 rondes rondom het alfabet op DEZE plaats heeft gedraaid; ABC-Wednesday genoemd, oorspronkelijk opgestart door Mrs. Nesbitt. Dat ik dan de nieuwe eigenaresse ben betekent enkele veranderingen. De meest impactrijke verandering is de overgang van de ene weblogprovider naar de andere. Blogspot verandert in WordPress want daar hoor en voel ik me immers thuis? Vanaf de letter A in ronde 21, op 12 juli, gaan we dus HIER verder.

4. Ik wil aan het begin van de herfst weer een Log-Hop gaan organiseren. Dit kan alleen maar bij voldoende animo. Lijkt het je wat om mee te doen laat het me dan vooral weten en vertel me dan ook welke dag (avond) jou het beste uitkomt zodat ik indien mogelijk daar rekening mee kan houden.

5.Het duurt nog even maar we weten allemaal ook hoe snel de tijd vliegen kan. Eind november start weer Het Grote Sinterklaas Spel in Blogland. Ik zou het natuurlijk helemaal geweldig vinden als jij ook (weer) mee doet.

6. Minder leuk… ik krijg geen mails meer van blogs waarop ik geabonneerd was. Mocht je mij dus in je reacties gemist hebben dan is het niet omdat ik jou niet meer wil volgen maar omdat ik dacht dat je niets had gepost. Heb het zopas ontdekt dus ik ben bezig weer bij iedereen langs te gaan en nieuwe abonnementen af te sluiten.

►meer~more

Ik ben gek zeker?

Hier wordt veel tv gekeken, dat apparaat staat nog net niet 24 uur per dag aan, alhoewel het op sommige dagen het er wel op aan komt *glimlach*. Als ik zelf de regie over dat apparaat heb, of beter gezegd, de afstandsbediening dan gaat hij vaak uit, of ik zet ‘m op een andere instelling en leg dan vervolgens een dvd in de recorder. Ik kijk graag crimi’s en programma’s over dieren, dierentuinen, dierenartsen maar ook medische documentaires zie ik graag. Waar ik niet graag naar kijk zijn de NL-talige zenders, ik stoor me enorm aan de mega vele reclames over je reinste waanzin die als ’s werelds grootste zegen wordt gepromoot. Waar ik me nog meer aan erger is het taalgebruik, wat een grammaticale blunders er niet gemaakt worden, het is afschuwwekkend bij tijd en wijle.

Ik prijs me gelukkig met het feit dat mijn Duits en Engels van dusdanige niveau zijn dat ik geen ondertitelingen nodig heb en indien ik dus de regie over het apparaat en de afstandsbediening heb en ik niet kies voor een alternatief dan staat de tv hier dus op of Duitse zenders, of Belgische of Engelse. Bij een dvd heb je de keuze of je wel of niet ondertiteling wilt zien maar bij de tv heb je dat helaas niet, indien het wel mogelijk was zou ik het uitzetten, vooropgesteld dat ik alleen thuis ben natuurlijk want manlief heeft de ondertiteling wel nodig bij de Engelstalige programma’s.

Ik kijk met enige regelmaat naar BBC-First. Daar komt een willekeur aan programma’s voorbij en de reclames zijn niet zo veelvuldig en zeker niet zo storend als op de Nederlandse zenders. Hun programmering zou wel een verbetering kunnen gebruiken want a) ze herhalen veel en b) ze laten diverse seizoenen van series dwars door elkaar heen lopen. Zo heb je bijv. een serie die je ziet in seizoen 3, aflevering 6 die opgevolgd wordt door seizoen 1 aflevering 8 om maar een dwarsstraat te noemen. Omdat het veelal crimi’s zijn vind ik die herhalingen niet zo heel erg maar soms irriteert het wel. Natuurlijk promoten ze ook series die ‘binnenkort’ van start gaan op dit kanaal. De laatste dagen wordt een serie gepromoot die ergens volgende week van start gaat en wat is de welluidende (not!) tekst die met dat promotiefilmpje gepaard gaat? Leest en huivert: “Hun grootste leugen.. bla bla bla… wordt doorbreekt…” Ehhhhhhhhhhh ben ik nou gek offe? Ben ik aan het muggenziften? Ja wellicht in de ogen van velen maar je mag toch wel verwachten dat zulke blunders niet gemaakt worden, zeker niet in promotieteksten / -filmpjes, toch? Dit vind ik een blunder van hoge orde maar er zijn er velen meer. Kijk / luister maar eens naar nieuwslezers en let op hoe hun teksten zijn opgebouwd en hoe ze woorden uitspreken, tenenkrommend soms. En als je dan toch bezig bent, neem eens een kritisch kijkje naar de ondertitelingen, potverjankoffiestroopopeenbiscuitje-nog-aan-toe de vertaling klopt vaker niet dan wel, er worden woorden gebruikt in de ondertiteling die niets eens bij het geheel passen, tijdgerelateerde woorden worden al helemaal niet gebruikt en bovendien stikt het dan ook veelal nog van de spelfouten om maar te zwijgen van de grammaticale fouten.

Bestaan er tegenwoordig geen redacties meer bij tv-producers die dit soort fouten proberen te voorkomen of zijn zij ook al lang wegbezuinigd?

Nou ben ik zeer slecht in het mezelf verkopen al hoe goed ik me ook bewust ben van mijn (ontbrekende) kwaliteiten maar daar tegenover staat dat ik zeeën van tijd heb en me met regelmaat enorm verveel vooral ’s nachts omdat ik niet of nauwelijks slaap, dus wie dit wil zien als een open sollicitatie is van ♥-e welkom. Ik wil wel weer een betaalde baan na een aantal jaren werkloos te zijn geweest en zeker een baan die ik hier thuis kan uitoefenen. Een baan die qua kwaliteit niet afhangt van lichamelijke inspanning en waarvoor ik de deur niet uit hoef. Een baan waarbij ik weer mijn eigen tijd mag invullen en ja uiteraard hou ik me ruimschoots aan deadlines. Een beetje meer geld in het inkomsten-potje. Betere teksten op tv, zowel hoorbaar als leesbaar. Win-Win-Situatie! Toch? Kom maar op toekomstige werkgevers, niet dringen, ik ben beschikbaar. *glimlach*.

►meer~more

Pak van…

… mijn ♥ !!!

Eer-eergisteren kreeg ik nieuws waar ik niet blij van werd, integendeel! Even daarna spookten diverse herinneringen door mijn hoofd alsmede vele vraagtekens. Ik zag wisselend een 4-tal gezichten voor mijn ogen langs flitsen van zeer dierbare mensen van wie ik in de afgelopen 2 jaar afscheid heb moeten nemen. Dat ik er niet aan zal kunnen ontkomen dat nogmaals mee te maken besef ik natuurlijk wel maar heej, niet nu, niet eerdaags, niet over een lange tijd, niet over heeeeeel lang niet, niet en nog eens niet!
Toen ik dat bericht kreeg was Anita bij me en die kent me natuurlijk dus wist ze ook wel dat dat nieuws invloed op mij zou hebben. Vandaag zou er uitslag komen… ik zou alleen thuis zijn en na een half slapen (omdat ik besef dat erover piekeren de situatie toch niet verandert)  half wakker (omdat het me toch wel bezig houdt) nacht stond Anita vanochtend op de stoep en trok me het huis uit om me af te leiden. “Of ik al iets gehoord had?” ‘neuh….’.moedeloze zucht …  we praatten over de situatie en de persoon en hoopten samen er het beste van. Een klein half uur later bliepte mijn foon: “is het zij?”…  ‘jup’ … “en?”…. ‘ff lezen’… met trillende vingers opende ik whatsapp en klikte ik het betreffende bericht open en hieperdepieperdepieperhoeradihadzikidee goed nieuws, niet de voorspelde K maar iets anders, weliswaar lastig maar dat is maar tijdelijk.
Anita en ik joelden in vreugde in de auto, nou was het slecht weer dus de ramen waren dicht en er was verder geen kip bij de straat maar volgens mij hebben we toch wel ergens mensen doen opschrikken *grinnik*
Even later zagen we een restaurant langs de weg, zonder overleg draaide Anita de parkeerplaats op, parkeerde de auto en weer even later zaten we aan de cappuccino met gebak want we mochten wel ff vieren vonden wij. Gelukkig hadden we beiden onze escapepilltjes in de tas zodat de onveilige zooi ons het feesten niet kon belemmeren. Daarna reden we verder en stapten her en der uit om wat kleine boodschapjes te doen en onze ogen te trakteren op veel moois…deel ik natuurlijk wel ff hier met jullie:

►meer~more
Xieje graag terug! ~ Love to see you again! All rights reserved by Melody Music 2003-2017