Muzieklaatje Beestenspul

Wat wel, wat niet?

Het is weer heet vandaag, stond net ff achter het huis op blote voeten, hippend om brandblaren te voorkomen… ‘Wat deed je dan buiten’? hoor ik jullie denken, nou… ik had bedkussens gewassen en die liggen te drogen onder de partytent, ff kijken of ze al droog waren… ja dus maar dat terzijde want het gaat niet over het al dan niet snel drogen van mijn was buiten.

Waar ik het over wil hebben is enerzijds mijn verbijstering over het gedrag van veel diereneigenaren en anderzijds tips om te voorkomen dat je dier oververhit raakt, verbrand en/of van binnenuit gaar gekookt wordt.

Mijn dieren blijven binnen, simpel! Ik sluit alle risico’s uit. Ons huis is goed geïsoleerd en dus heerlijk koel voor ze. Dat ze daarmee ook totaal geen problemen hebben bewijzen de foto’s hieronder wel. Het uitlaten doen we in de koelere uren en dan nog proberen we die delen van de straat waarop de zon de hele dag ongenadig heeft gestookt te vermijden. Bilbo komt nog niet buiten maar Precious natuurlijk wel. Gezien de kleur van hun vacht betekent dat dus ook dat ze zeer gevoelig zijn voor het verbranden van bijvoorbeeld hun oortjes, die smeer ik dus dagelijks in. Noah en Brego zijn voornamelijk zwart van kleur en dus worden zij regelmatig getrimd en is hun vacht zo kort mogelijk tegen de tijd dat het heet weer is. Met regelmaat naar de trimsalon en tussendoor hou ik het zelf bij.

Oververhitting bij een dier ontstaat razendsnel zonder dat je het in de gaten hebt. Wat nog steeds veel te veel mensen doen zodra ze constateren dat hun dier oververhit dreigt te raken, of is geraakt, is het besproeien, onderdompelen met koud water of het wikkelen in koude natte doeken. NIET DOEN DUS!!! Het zorgt er namelijk voor dat de aderen zich veel te snel vernauwen waardoor het hart het bloed niet meer zuurstofrijk genoeg kan pompen en het dier van binnenuit kapot gaat omdat de organen het één voor één gaan begeven.

WAT MOET JE WEL DOEN?
Als je tenminste niet zo slim was om die ellendige situatie te voorkomen… haal het dier zo snel mogelijk uit de zon de schaduw in, laat het lauwwarm water drinken, mondjesmaat, niet gelijk hele sloten vol. Maak doeken nat met handwarm water en maak dan de voetzolen nat en de buik, dit constant blijven herhalen tot het dier zich weer oké voelt.

Dan nog even dit:
Ik kán er met de beste wil ter wereld niet bij hoe een diereneigenaar het überhaupt in zijn hoofd krijgt om met dit weer dieren mee te nemen in de auto ergens naar toe om ze vervolgens op de parkeerplaats in de auto achter te laten. De temperatuur in een afgesloten auto loopt veel sneller op dan je denkt. Als je nou denkt dat alle media aandacht van de afgelopen jaren wel voor enorme bewustzijn daarin heeft gezorgd dan vergis je je helaas deerlijk. De berichten van dit soort dierenmishandeling stromen nog dagelijks bij 100-tallen de media in.
Als je het dus constateert moet je de dierenambulance bellen én de politie en vervolgens gaan staan wachten tot die laatste komt want die mag als enige een ruitje intikken. Veel te kostbare minuten verstrijken daarmee, zelfs als het politiebureau nog geen 5 meter van die parkeerplaats af is, kom op zeg, waar zijn we in de Godsnaam mee bezig?!
Al is het dan bij de wet verboden… als ik met dit soort weer ergens een geparkeerde auto zie staan met een dier erin dan tik ik niet 1 ruitje in maar alle 6 en daar zal ik het niet bij laten voor wat de auto betreft.
Het is toch zeker te schandalig voor woorden dat je als burger in zo’n situatie moet gaan staan wachten op de politie?

Het zou zo overbodig moeten zijn dat ik dit nog eens moet gaan schrijven maar toch… De media lopen open van berichten van bovenstaande maar ook van dieren die gedumpt zijn, aan een boom gebonden, in een doos gestopt en bij  het afval gezet etc, voorbeelden te over.
Als je een dier aanschaft besef dan dat je dat voor diens hele leven doet en dat daarmee talrijke jaren vergaan. Besef dat dat een levend wezen is die voor zijn welzijn 100% van jou afhankelijk is. Besef dat je door het in huis nemen van een dier die zorgplicht en verantwoordelijkheid op je neemt. Mocht je op vakantie willen, be my guest, wil je het dier niet mee nemen, neem dan de moeite er een goed vakantie-adres voor te regelen, óók dát is déél van de taak die jij op je schouders nam toen je ervoor koos het dier je huis in te halen.

Een dier is NIET een dood stukje speelgoed als tijdverdrijf voor die momenten dat je je even verveelt!!!!!!!!!!!!
 Een dier is WEL degelijk een levend wezen, compleet afhankelijk van jouw zorg, doe dus wat hoort bij die taak of neem die taak niet op je!!!

►meer~more

Baliekluiver-Bilbo

Inmiddels is Largo 2 weken weg en ondanks vele zoekacties is tot mijn groot verdriet nog geen enkel spoor van hem te vinden. Enkele dagen terug kreeg ik van Anita een appje met een foto van een, bij haar in de wijk zwervend, poezenbeest dat heel erg op Largo leek. Bastiaan, Joop en ik stoven de auto in en erheen. “Wat ruist er in het struikgewas” denderde door mijn hoofd terwijl wij de tekst van dat lied kracht bijzetten en ons door hoog onkruid, brandnetels met name, heen worstelden. Ondanks dat die poes op de naam reageerde bleek al snel dat het niet Largo was. Intens teleurgesteld keerden we huiswaarts. 3 dagen later zag ik op fb een melding van een gevonden dode kat, hetzelfde ras als Largo, in Smilde. “is te ver weg” zei hier iemand, waarop ik zei: slechts 14 km, dat kan een kat makkelijk overbruggen in 10 dagen. Contact met Amivedi opgenomen en hen gevraagd de chipnummers te vergelijken. Enkele nagelbijtendspannende uren volgden, 12 om precies te zijn, wakkere nacht dus, tot het verlossende bericht kwam dat het niet Largo was. “Geen bericht, goed bericht” dan maar?

Bilbo (misschien moeten we toch zijn naam maar wijzigen in Baliekluiver? Grijnsssss) daarentegen is helemaal gewend en wij moeten wennen aan een dondersteen in huis zoals we nog nooit eerder hebben gehad. De meest gekke capriolen uithalend geeft hij echt een geheel nieuwe betekenis aan het woord kattenkwaad. Hij was vanaf dag 1 al niet zo heel schuw, in tegenstelling tot zijn broer maar de schuwheid die hij had verdween heel snel, veel sneller dan dat wij van nieuwkomers gewend zijn.

Noah was gelijk dikke maatjes, kon ook onmogelijk anders want Noah is het zachtaardigste wezen dat er op deze planeet rondloopt. Onvoorstelbaar hoe hij veranderd is ten opzichte van de verhalen die ik hoorde in het asiel waar ik hem vandaag haalde op 4 december 2008. Stafoud inmiddels met zijn 14 jaar en 5 maanden, wat een Koningspoedel toch zelden haalt. Brego is er al wel uit, in tegenstelling tot Precious. Brego vind Bilbo wel heel erg aardig en onderneemt regelmatig pogingen om Bilbo tot spelen uit te lokken (hoezo oud? volgende maand wordt hij 9 maar kan zich gedragen als een peuter). Precious is wisselend, het ene moment is ze niet bij Bilbo weg te slaan en het volgende moment mept ze hem de kamer nog door. Wat Bilbo werkt bewerkstelligt heeft is dat zij dingen doet die ze nog nooit heeft gedaan, vanaf haar geboorte al niet, gebruik maken van een krabpaal bijvoorbeeld. We hebben er 2, een kleine en een grote, ze ligt wisselend op beide. En Madam eet alles, van haar kieskeurigheid qua eten is niets meer te merken). Wat dat groene monster toch niet allemaal kan doen *glimlach*.

Manliefs aquarium is een grote favoriet van Bilbo. Ik heb er geen filmpje van maar op de foto zie je hem erbij staan. Hij praat tegen de vissen en als ze niet snel genoeg naar zijn zin naar hem toe komen, aan de andere kant van het glas, maakt hij kleine sprongetjes en tikt telkens het glas aan. Eenmaal wat vissensnoetjes tegenover de zijne aan de andere kant van het glas, hebben ze grote pret met elkaar. Het is net alsof de vissen hem uitlachen, zo van: ‘pak me dan als je kan, lukt niet hè, lekker puhhhhhh’

’s Ochtends bij het beneden komen is het altijd weer een verrassing wat we nu weer aantreffen, niet voor niets noemen we hem al Baliekluiver, want echt hij vreet de meest gekke dingen uit… en op ook. Het was een super slank katje toen hij hier binnen kwam, dat was 1 van de herkenningspunten tussen hem en Largo want ze lijken enorm op elkaar behalve dan dat Largo dikker was, dat is inmiddels verleden tijd. Hij zet overal zijn tanden in, lust ook werkelijk alles dat je hem voorhoudt. Sterker nog, als hem niet tegenhoudt eet hij alles onder je neus vandaan, maakt niet uit wat, zoet, zout, zuur, verzin het maar, hij eet / drinkt het. Als ik ’s nachts beneden ben neem ik vaak een kopje zwarte koffie, dat lust meneer dus ook. Hij vind het fijn dat ik ’s nachts beneden ben, komt dan op mij liggen en spint als een machientje in overuren, ‘zouden de buren het horen’ vraag me ik wel eens af *glimlach*.

Inmiddels loopt Bilbo hier dus 3 weken rond, vandaag precies. Normaliter had ik hem al lang de vrijheid gegeven om naar buiten te gaan maar nu niet. Ik durf dat nog niet, stel je voor dat hij niet terug komt? Het verdwijnen van Largo speelt me duidelijk parten dus. Het is nog nooit voorgekomen dat bij ons een poezenbeest verdween nadat hij de buiten-vrijheid mocht proeven. Bovendien start hier dit weekend de TT-ellende, heb er al buik-& hoofdpijn van, letterlijk, ik verafschuw dat zo. Het duurt tot maandag de 26e. Een week lang veel overlast van veel te veel mensen, veel veel veel veel te veel geluid. Zo jammer dat een groot deel van het TT-publiek dit feest tot een ramp voor anderen maakt. Ik woon met veel plezier in de Drentse hoofdstad, 51 weken per jaar. Die andere week is drama, recordaantal wegmisbruikers, veel zwerfvuil, veel lawaai, veel zich misdragende mensen omdat zij niet in staat zijn een feestje te vieren zonder dat ze hun lijven moeten volgieten met het vloeibare monster. Laat ik maar ophouden voordat dit bericht 1000-en woorden lang wordt…
Een week dus waarin ik Bilbo zeker weten nog niet de kans zal bieden de buitenwereld te verkennen.

Bizar is wel…dat je zo snel aan een dier kunt hechten… we missen Largo alle 4, al heb ik er zelf het meest last van, en zijn naam valt dagelijks in de vraag naar mij toe van de overige 3: “En, heb je al iets gehoord?” Waarop ik helaas telkens weer nog steeds ‘nee helaas’ moet antwoorden. Een week binnen, 2 weken weg nu, hij is langer weg dan dat hij hier was, en toch… missen we hem en hopen we heel snel iets van hem te horen en dan bij voorkeur uiteraard dat hij levend en wel gevonden is en ik hem ergens vandaan mag komen halen. De hoop maar niet opgeven, toch?!

►meer~more

’t Zal toch niet hè?

Mocht ik mezelf (ons als gezin) na lang zoeken e.i.n.d.e.l.i.j.k. op vrijdag 26 mei het gelukkige personeel noemen van 2 nieuwe aanwinsten zit ik sinds afgelopen donderdag in schrik, angst en zorg. En ja moest ik ook nog een vrolijk gezicht opzetten afgelopen zondag om manliefs verjaardagsfeestje niet te verstoren, al begrepen onze gasten mijn emoties natuurlijk wel want ze weten allemaal hoeveel dieren, zeker onze eigen, mij betekenen.

Wat is er gebeurd?
Met nieuwe poezen in huis moet je de 1e paar weken heel voorzichtig zijn. Ze moeten wennen aan een nieuwe omgeving, nieuwe geluiden, nieuwe geuren en wat al niet meer zij. Daar moet je geduldig bij zijn en ze niet proberen tot iets te dwingen. Dat is allemaal geen probleem, na 35 jaar hebben we daarin wel ervaring. Met het mooie weer staan natuurlijk alle ramen en deuren open normaliter maar met onze nieuwe aanwinsten ging dat natuurlijk niet. Al onze ramen en deuren (die naar buiten leiden althans) kunnen in de kiepstand. En sinds Bilbo en Largo hun intrede deden staat dus alles in de kiepstand. Bilbo had amper een paar dagen nodig om ons huis tot zijn domein in bezit te nemen, het andere vee past zich aan (grappig hoe dat dan verloopt in de zin van communicatie onderling tussen dat grut). De 2e dag stond hij in de vensterbank letterlijk een ‘frisse neus’ te halen, zijn snuitje paste, ondanks dat hij zich in volle lengte uitstrekte, er net niet tussen. Ik zag op dat moment dus dat het schier onmogelijk zou zijn om via het raam, of welke andere in huis dan ook, te ontsnappen. Largo is dikker dan Bilbo en veel schuwer dus hem zag ik al helemaal geen ontsnappingspoging wagen. Als iemand door de deur naar binnen of buiten ging en hij erbij in de buurt zat vloog hij verschrikt weg van die deur.


Donderdagavond misten we Largo op zeker moment, in 1e instantie niet gelijk ongerust want hij was immers schuwer dan Bilbo. Bij het eten zou hij wel tevoorschijn komen. Ehhhh dus niet…. schrik, slik, tranen, paniek… met de jeugd heel het huis door, allerlei onmogelijke plekjes bedacht met elkaar maar waar we ook keken hij was nergens te vinden. “Hij heeft genoeg vlees op de botten dus kan wel ff zonder maar zodra de honger opduikt komt ie wel…” zeiden we bemoedigend tegen elkaar. ……Ehhhhhhh niet dus…….jakkkkessssss……. Zondag bij het feestje besloot een deel van de gasten, het deel dat goed ter been is, door de wijk te gaan lopen en te gaan zoeken, hadden we zelf ook al meermalen gedaan. Helaas kregen zij ook nul op rekest en kwamen ze met lege handen thuis.  Door het huis heen her en der wat capnip gelegd en lekkere snoepjes maar nee hoor, geen Largo.  Mijn gevoel zegt dat hij in huis is, hij is bij niemand van ons tussen de benen doorgepiept, door de ramen heen is ook hoogstonwaarschijnlijk maar de dagen verstrijken zonder dat hij weer opduikt dus wellicht is mijn gevoel nu van slag en is de wens de vader van de gedachte.

Uiteindelijk heb ik maar de dierenbescherming gebeld, ik weet dat zij heel actief zijn hier in de provincie. Ook heb ik Largo aangemeld bij Amivedi en uiteraard ook op facebook bij een groep die zich richt op vermiste en gevonden dieren in de noordelijke provincies, met name Drenthe natuurlijk. Nagelbijtend spannende dagen zijn dit, kan ik niet zo goed tegen. (Mijn mooie lange nagels behoren tot  het verleden inmiddels, rafelige randjes weggevijld en meer vlees dan nagel op het moment). Elke keer als mijn foon gaat hoop ik… maar nee telkens iemand anders.


Bilbo is inmiddels volledig gewend, heel af en toe schrikt hij nog wel van onverhoedse en luide geluiden maar verder is er niets meer aan de hand. Ik hou hem nog wel binnen de komende tijd natuurlijk, de schrik zit er nu extra goed in.  Bilbo lijkt Largo niet te missen, hij zoekt hem ook niet (dat vind ik dan wel weer jammer aan de ene kant want wellicht had dat geholpen. Bilbo is voor Largo immers het enige bekende uit zijn oude omgeving. Nou ja hoe dan ook, het is zo het is, ik kan niet anders dan hopen en afwachten op goed nieuws.

►meer~more

En hoe gaat het nu met?

Zoals ik afgelopen vrijdag HIER meldde is onze veestapel met 2 leden uitgebreid en inmiddels zijn we 4 dagen verder. De vorige eigenaresse van dit prachtig duo had hun karakters heel goed omschreven, geen woord aan gelogen *grijns*.

De ‘veilige’ plekken worden nog maar nauwelijks ingenomen. Hooguit wanneer Brego weer eens een concert blaft en dat langer dan gewenst aanhoudt.

Bilbo (de dunnere van de 2) bewandelt het huis alsof het zijn koninkrijk is. Brego heeft al een paar keer een tik op de neus gekregen. Noah krijgt ook een tik op de neus maar dan eentje met de neus ter begroeting. De vensterbank is zijn favoriet plekje, daar ligt meneer de hele dag, nou ja bijna dan, in. Met regelmaat komt hij daar vandaan om bij ons een aai, een kroel of wat ook te halen. Met name Daphne is favoriet  want zodra zij binnenstapt draait hij om haar benen, net zo lang tot ze bij hem op de grond gaat zitten en zijn buik masseert, hij gaat echt als een jeweetwel op de rug liggen met de pootjes gestrekt in de lucht. Gisterenavond vertrok meneer met het duo naar boven en heeft beiden (te) lang wakker gehouden in hun bed omdat hij maar om aandacht bleef vragen, letterlijke aandacht, die van handen aan zijn lijf *glimlach*.

Largo (de dikkere van de 2)  ligt ook veelal in de vensterbank, vooral ’s avonds als er buiten geen lawaai meer is. Met de warmte van de afgelopen dagen staan de ramen natuurlijk open en komt er dus veel geluid binnen, dat schijnt hij niet zo denderend te vinden. Zijn meest favoplekje is achter onze tv. Zo lang als hij is strekt hij zijn lijf tegen de tv aan, lekker warm, en legt dan vervolgens zijn hoofd dusdanig neer dat hij onder de tv door kan kijken naar wat er in de woonkamer gebeurt. Ook hij komt een knuffel halen maar nog niet zo veel als zijn broertje.

Bilbo mag zich dan wel de keizer in ons huis vinden maar Precious is het daar niet mee eens. Ze heeft de heren een paar dagen geen aandacht geschonken maar gisterenavond werd ze bij binnenkomst met gebrom begroet, dat ging haar kennelijk te ver want ze zette Bilbo eventjes op zijn nummer onder het mom van: “Leuk hoor dat je er bent, je mag hier ook best blijven wonen maar je moet nooit vergeten dat ik hier de 1e was en dit dus mijn huis is” . Largo keurt ze geen blik waardig en gezien zijn terughoudende opstelling gebeurt er tussen die 2 dus ook niets negatiefs. Bilbo voelt zich dus al (bijna) helemaal thuis hier, Largo heeft nog wat tijd nodig, én laten we daar nou volop van in voorraad hebben? *grijns*.  Het is overigens best grappig te zien hoe onze veestapel onderling (weer) de rangorde bepaalt, ik bemoei  me daar uiteraard niet mee, ze zoeken dat maar lekker zelf uit.

Op bepaalde tijden op de dag krijgt onze veestapel eten, de hondenheren en Precious kennen die tijden natuurlijk op hun duimpje en als die tijd nadert komen ze zich melden. Blijven onze aandacht vragen op diverse manieren om ons te melden dat ze er zijn, dat het etenstijd is en dat we in de benen moeten komen. Bilbo neemt dat trekje al aardig over. Zodra 1 van ons rond dierenetenstijd in de benen gaat holt hij met ons mee de keuken in en of Precious het nou wel of niet leuk vindt, hij hobbelt achter haar aan het aanrecht op en gaat staan mauwen en rond onze handen en de voerbakjes rondjes draaien. Maagje eenmaal gevuld duikt hij weer de vensterbank in. Largo doet dat nog niet dus die geven we het eten op de plek waar hij zich op dat moment bevindt.

Kortom… het gaat prima met ze, en ze maken 4 mensen blijer!

►meer~more

Voorstellen

Update: Ik kan ze vandaag niet ophalen maar pas morgen door omstandigheden van het gezin waarin beide heren vertoeven.

Alweer een tijdje was ik zoekende naar een poezenbeest om onze veestapel aan te vullen. Alhoewel ons trio zich prima vermaakt en geen van de hemelende poezen lijkt te missen vind ik het toch nog steedd ‘te’ stil in huis. Alhoewel zowel Noah als Brego dikke knuffelkonten zijn, zijn het nog grotere ‘chouch-potatoes’ dus onze schoten zijn bijna altijd leeg want Precious is niet zo’n schootkat. Als ze binnen is ligt ze wel het liefst zo dichtbij mogelijk maar vaker langs mijn benen, zo lang als ze zich kan maken, ipv opgerold op schoot.

Gisteren zat ik weer eens te struinen op de diverse asielensites toen ik een prachtig duo ontdekte, ze hoefden niet per se samen geplaatst te worden maar het had wel de voorkeur. Daarnaast heeft 1 van de 2 astma en dus medicatie nodig. Meestal zijn dit soort poezen niet zo snel weg maar hun snoetjes op de foto’s stalen gelijk mijn ♥. Ik klom dus gelijk in de mail en ging zitten afwachten tot er een reactie zou komen. Die kwam dan halverwege de middag en na een uitgebreid telefoongesprek zagen we het aan beide kanten wel zitten dus tuf ik morgen naar Lelystad om onze nieuwe ‘Baasjes’  te halen. Manlief, die overigens niet mee gaat omdat hij aan het werk is, zei al met een grijns van oor tot oor, personeel van 1 poes zijn oké, maar 3? waarop ik antwoordde, we konden dat ook jarenlang probleemloos met 6 dus 3 gaat vast lukken. Morgen dus weer 2 dieren in nood een nieuw ‘gouden mandje’ aanbieden.

Al zijn ze nog niet hier, wel enorm van ♥-e welkom dus een voorstelrondje dan maar:
De 1e meneer heet (nog) Jimmy; en men schreef over hem:
Is binnen een schat en buiten de baas van de buurt. Zijn imposante grote witte lijf werkt hier mooi aan mee. Jimmy is lief, rustig en geduldig. Slapen is zijn hobby. De kat uit de boom kijken kan hij goed. Eenmaal vertrouwd laat hij alles toe. Bij je op schoot liggen vindt hij heerlijk. Het liefst sabbelt hij dan aan je trui of dekentje. Buitenspelen vindt hij heerlijk, maar niet te lang, want dan is het tijd voor zijn dutje. Kinderen en honden vindt hij geen probleem. Eten is zijn passie en grote liefde.

De 2e meneer heet (nog) Chivas, en over hem schreef men:
Is een heerlijk lieve en gezellige, nieuwsgierige dondersteen van bijna 3 jaar oud. Chivas is een kruising Siamees die gezellig kan praten. Samen met zijn broertje Jimmy wordt er een nieuw huisje gezocht. Het liefst gaan de twee heren samen naar een nieuwe plek, maar als dit niet mogelijk is dan kunnen ze ook apart herplaatst worden. Buitenspelen vind hij heerlijk. inderen en honden vindt hij geen probleem, is zeer geduldig en laat alles toe.  Chivas heeft astma en behoeft plm. 1x per maand (afhankelijk van het weer), een tabletje prednison.

Wij hebben al eerder te maken gehad met dieren die chronisch medicatie nodig hadden, is dus voor mij geen reden om ‘nee’ te zeggen. Ik kan ook niet zonder medicatie, manlief ook niet, nou en? Ieder levend wezen verdient een warm mandje met alle zegeningen en bovendien zou ik enorm last van mijn geweten krijgen als ik degene zou zijn die deze 2, die altijd al samen waren, uit elkaar zou gaan halen. Kortom… ik verheug me enorm op morgen, ook al moet er daarna gedurende enkele weken verrekte goed opgelet worden dat de buitendeuren niet open blijven staan, ze niet tussen de benen door eruit piepen etc, een extra kattentoilet geplaatst en andere maatregelen genomen worden voordat ze zich helemaal thuis voelen hier. Hebben we al zo vaak gedaan en altijd gered dus dat gaat nu ook weer prima lukken, daar heb ik alle vertrouwen in. Eén van de komende dagen zal ik vast nog wel meer bloggen over dit duo en dan zal ik ook de namen onthullen die ik ze gegeven heb. Sommigen van jullie kunnen wellicht al wel in een bepaalde richting gaan denken omdat ik al vaker beschreven heb hoe ik de naam van een huisdier bepaal en waar ik die dan vandaan puk *glimlach*

►meer~more

De krant gehaald

Dat ik geen kranten lees weten jullie wel maar wisten jullie ook al dat ik een heel lieve (v)echtgenoot heb die op nieuws in diezelfde kranten wijst als hij iets ziet waarvan hij weet dat het mij interesseert? Helemaal wanneer het feestelijk nieuws is? Nou bij deze dan!

Gisteren was het feest in de Duitse dierentuin van Karlsruhe, olifantenkoe Rani vierde haar 62e !!! verjaardag. Rani is de oudste in Duitsland levende olifant. Deze bejaarde dame kwam in 1957 naar Karlsruhe op 2-jarige leeftijd. De verzorger vertelde dat haar exacte geboortedatum onbekend was en toen op 17 mei werd vastgezet. Reden voor een feestje dus, nou feestjuh?, zeg maar gerust; feest. 62 jaar is immers niet niks? Die leeftijd behalen is extreem bijzonder aangezien de gemiddelde leeftijdsverwachting zo rond de 45 jaar ligt als het gaat om in gevangenschap levende dieren. In het wild ligt dat iets lager, zo tussen de 35 en 40 jaar. Bij een feest hoort taart dus kreeg Rani die ook, zal haar ongetwijfeld heerlijk gesmaakt hebben.

In de Nederlandse dierentuinen kunnen we over zo’n hoge leeftijd nog niet spreken al komen we aardig in de buurt met Irma uit Blijdorp die as. 18 september hopelijk haar 47e verjaardag mag gaan vieren, zoals de krant meldt. Helaas klopt die info niet want Arnhem heeft Rekka en zij is ook van 1970 maar haar geboortedatum staat op 1 januari, zij is dus ál 47, ruim zelfs. Irma is dus niet de oudste maar de 2-oudste. Opgevolgd door Pinky, ook in Arnhem,  van 1 januari 1976. Een kniesoor die daar op let? Nou laat mij dan maar die kniesoor zijn.

►meer~more

(te) Bezopen (voor woorden)

Echt hè? Hoe dom kun je zijn? Alhoewel ik toch inmiddels over meer dan genoeg levenservaring beschik om te weten dat er domme mensen zijn en dat er minderdomme mensen zijn die domme dingen doen… lukt het sommige mensen toch nog steeds telkens weer mij te verbijsteren…

Zo ook zojuist toen ik onderstaand filmpje met bijbehorend nieuws onder ogen kreeg…

Wat bezielt je toch om zoiets uit te halen?
En dat nog wel voor de ogen van jonge kinderen?

Echt.. ik ga dit niet begrijpen!!!

Het gaat er dus echt naar toe dat een dierenpark veel meer mensen in dienst zal moeten nemen om bij elk dierenverblijf ‘bewaking’ in te zetten om dit soort idioterie te voorkomen. Nieuwsberichten als deze duiken de laatste tijd steeds vaker op… ben ik nou zo wantrouwend en zie ik overal samenzweringstheorieën of is een zekere partij bezig om via deze manier mensen ervan te overtuigen dat dierenparken tot de verleden tijd moeten gaan behoren en opgeheven zouden moeten gaan worden?

►meer~more

Zwarte Rand

29 april werd via de sociale media bekend gemaakt dat in een Spaanse dierentuin in Sevilla te Spanje; La_Reserva del Castillo de las Guardas , 6 van 7 aanwezige Aziatische olifanten overleden zijn ten gevolge van het eten van met Clostridium vergiftigd alfalfa kuilvoer.
De enige olifant die dit drama heeft overleefd is de op 15 maart 2010 in Berlijn geboren Dimas. De zes die helaas overleden zijn  Aung Si (03-03-2002 in Emmen), Unt Bwe (23-05-2006 in Emmen), Than Myan (05-09-2002 Emmen), Kan Kaung (27-05-2002 in Emmen), Tsje Pyan (23-12-1997 in Emmen), Euan (25-09-2004 in Whipsnade UK). 5 van die 6 heb ik gekend.

Dat dit afschuwelijke nieuws helaas niet op een leugen berust kreeg ik zojuist bevestigd.
Of er opzet in het spel was is op dit moment nog niet bekend.  :-( ;-( ;-( ;-( ;-(

►meer~more

Welkom Lili

Binnenkort wordt Lili in Wildlands verwelkomd!

Daar lopen inmiddels 3 ijsberen rond, Lale, Noordje en Nela. Lili is de zus van Lale en zit nu nog in Tierpark Zoo am Meer, waar Anita en ik haar op 7 september 2016 al bezochten. Bij ijsberen is het net als bij mensen… bij 3 is er altijd 1 teveel / over. Dat is nu in Wildlands ook het geval. Noordje en Lale spelen het meest samen en Nela is vaak in der eentje aan het spelen. Lili komt dus vanuit Bremerhaven naar Emmen om Nela’s maatje te gaan worden. 

Het ijsberenverblijf in Wildlands is mega-groot dus deze 4e dame zal zich daar ongetwijfeld ook enorm gaan vermaken zoals het reeds aanwezige 3-tal al doet. Ik kijk er (uiteraard) naar uit om haar zsm te mogen gaan bewonderen in mijn ‘thuis-zoo’. Naar verluidt zal het transport van Lili plaatsvinden in week 19. Zondag 7 mei is voor het publiek in Bremerhaven de laatste dag dat men de kans krijgt afscheid van Lili te gaan nemen. Wanneer Lili dan in Emmen aankomt en vervolgens zichtbaar zal zijn voor het publiek weet ik nog niet… meestal houden dierentuinen nieuwe dieren namelijk een tijdje achter de schermen om ze te laten wennen.
Kortom: wordt vervolgd!

►meer~more

Morgen over een week…

Pasen 2017…
dagen vol met ♥-verwarmend leuks en zaken die poogden mijn, toch al zeer moeilijk te beheersen, stemmingen, nog verder omlaag te halen.

ZIE UPDATE

►meer~more