Invalshoek 73 ~ Cadeau-Surprise

Reismeermin meldde via de mail dat ze niet in haar blog kon komen en vroeg of het thema bekend gemaakt kon worden…. bij deze!


Invalshoek van Reismeermin

 

Schrijf-Uitdaging nr. 74 –

 

sinds  19 april 2011

 

Thema: december 2016 – Cadeau – Surprise

Sinerklaasdag 2016

Op de kop af vandaag 26 jaar geleden lag ik in het ziekenhuis nadat ik 29 november bevallen was van zoonlief na een heel nare zwangerschap die ons ook 1 kind kostte. Thuis hadden we een kind dat bijna 6 dat niets liever wilde dan dat Mam thuis zou komen om thuis sinterklaas te vieren.  De zwangerschap had me bijna het leven gekost, het heeft heel weinig gescheeld of manlief had met zoonlief naar huis gemogen zonder mij.

God Zij Dank werd dat doemscenario niet bewaarheid.

Ik was een schim van wie ik was voordat ik zwanger werd, amper 60 kg, een gratenpakhuis en het uiterlijk van een op sterven na dood mens. Mijn gynaecoloog was ervan overtuigd dat ik nog heel lang zijn gast zou blijven. Ik was dan wel niet meer zwanger maar daarmee was dan ook alles gezegd. De psychiater van het ziekenhuis had door dat ik mede zo ziek was door de heimwee en samen met de kinderarts wist ze mijn gynaecoloog zover te krijgen dat hij mij wilde ontslaan op 5 december zodat ik ’s avonds thuis Sinterklaas kon vieren omring door man en mijn kinderen al had de 2e er natuurlijk nog totaal geen notie van.

Dat ik die dag naar huis mocht hoorde ik op de dag zelf rond koffietijd in de ochtend toen de artsen hun ronde kwamen doen. Mijn ziekenzaal hing nog vol met slingers en de wereld aan bloemen, kaarten en cadeautjes omwille van mijn verjaardag die een paar dagen eerder had plaatsgevonden en de geboorte van mijn supergezonde zoon.  De hele zaal lag er vol mee. Kon ook makkelijk want er was ruimte genoeg. Ik lag in mijn eentje op een 6-persoonskamer vanwege mijn intense heimwee en mijn fysieke conditie.

Ik zie mijn gynaecoloog nog binnenkomen met een glimlach van oor tot oor maar wel een bezorgde blik in zijn ogen. Hij pakte een stoel en ging naast me zitten en legde een papier op mijn schoot met daarop een hele lap tekst. Een 2e vel papier stond vol met tal van voorwaarden waaraan ik moest voldoen om naar huis te mogen. Eén ervan was dat er thuis een bed zou klaar staan en ik niets, letterlijk!!!!, zou doen. Dat kon ik gelijk makkelijk wegstrepen want het was al geregeld dat bij mijn thuiskomst manlief zolang vrij zou nemen als dat nodig was. Ouders en schoonouders die om de hoek woonden dus ook dat was soort van geregeld.

Manlief werd gebeld, die belde vervolgens de oma’s en opa’s en ooms en tantes die allemaal als de wiedeweerga voor cadeautjes en vele lekkernijen zorgden Manlief stapte de auto in en kwam naar de stad gevlogen, kan niet anders gezien het verschil in tijd dat er zat tussen mijn telefoontje naar zijn werk en zijn aankomst bij mij en ik de afstand en reistijd uiteraard uit en te na kende.

Eenmaal thuis werd ik naar bed gedirigeerd en werd zoonlief in de wieg naast mij gezet. Het feest van het wachten kon beginnen want dochterlief was op school en die wist van niks. Ik zie nog haar blauwe doppies toen ze mij in de woonkamer ontwaarde.

Sinterklaas… surprises, nee daar deden we nooit aan, daarvoor niet, daarna niet, zijn we niet creatief genoeg voor of zo iets *glimlach* maar heej het grootste Sinterklaascadeau dat tegelijkertijd ook de grootste surprise ooit was werd dus uitgedeeld op 5 december 1990.

 

2x Akkoorden op - Chords on “Invalshoek 73 ~ Cadeau-Surprise

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge