Achter-Foto

Achter-de-foto-18

Foto-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017 / 18 / 14 – 21 december 2017

Bijdrages van: JOU?

Nadat wij in oktober 2007 in deze stad waren komen te wonen ging ik me weer als vrijwilliger inzetten in het kerkenwerk, specifiek betekende dit dat ik onderdeel werd van een groep die oecumenische kerkdiensten organiseert in het locale ziekenhuis. Ik ontmoette daar een echtpaar en na enige tijd kwam ik bij hen thuis over de vloer, dat werd al snel een regelmatige gewoonte. Toen zij zieker werd en hun vaste hulp hen opzegde moesten ze op zoek naar een nieuwe hulp, waarop ik voorstelde dat ik de nodige zaken voor mijn rekening zou nemen voortaan want ik kwam er immers toch wel al op wekelijkse basis. Daar hoefden ze niet over na te denken en het werd beklonken.
De kerstperiode 2008 kwam en zij vroeg mij haar te helpen de kamer in kerstsfeer te brengen. Nou wist ik al wel dat zij elke vrije seconde aan handwerken besteedde en had ook al ettelijke creaties gezien inmiddels maar haar stapel kerstquilten verbijsterde me dusdanig dat ik er stil van viel. Ze zocht tussen de stapel en trok er eentje tussenuit, die ze mij overhandigde zeggende: “deze is voor jou..” Een lange tafelloper, die sindsdien elke kerst onze woonkamer siert.

Kerst 2009 kwam en we bevreesden allemaal dat ze dat niet zou halen. In het ziekenhuis, tijdens één van die kerkdiensten vlak voor kerst, riep ze me via de verpleging bij zich. Verdrietig, ernstig ziek, maar in totale vrede met haar situatie, smeekte ze me eerdaags de zorg voor Klaas, haar echtgenoot, van haar over te nemen want hoe moest hij zich redden als zij er niet meer was… een smeekbede die ik natuurlijk niet kon weigeren, als ik dat al gewild zou hebben… Niemand kon nog iets voor haar doen en ze wilde pertinent thuis sterven dus kwam ze thuis. Een wonder geschiedde en ze knapte weer op. Maart 2011 was ze jarig, een paar weken daarvoor vroeg ze mij haar te helpen bij het uitzoeken en kopen van een leuke outfit om op haar verjaardag op haar paasbest tevoorschijn te kunnen komen. Ze voegde er fluisterend, alleen voor mijn oren bestemd aan toe, het moet ook geschikt zijn om straks Hem te kunnen begroeten. 11 mei 2011 overleed ze.

Kerst 2011 kwam maar Klaas, mijn maandagmeneer dus, was niet thuis. Nadat hij in oktober op het kerkhof was gevallen en een heup had verbrijzeld lag hij in een verpleegtehuis.

Kerst 2012 kwam en ik vroeg hem of hij iets in huis wilde, neuh had hij geen zin in,  op mijn vraag “en wat zegt u ervan als ik wat werkstukken van uw vrouw neerleg?” Zijn ogen lichtten op, ja dat was een heel mooi idee, daaraan had hij zelf niet gedacht, dus haalde ik ze tevoorschijn, liet hem er een aantal kiezen en verspreidde die door de woonkamer.  Enkele dagen voor kerst kwam er een onheilstijding. Zijn oudste zoon was met de fiets onderuit gegaan en bewusteloos langs de straat gevonden. Onderzoek in het ziekenhuis (waar hij als verpleegkundige werkzaam was) bracht aan het licht dat zijn hoofd vol tumoren zat en er niets aan te doen was, die zoon overleed op 30 januari 2013.
Bij het opruimen van de kerstspullen, terwijl ik alles aan het opvouwen was, zei hij dat ze maar mee moest nemen naar huis want hij wilde nooit meer kerstversiering in zijn huis hebben.
Ik legde uit dat ik zijn gebaar zeer waardeerde maar niet zou aannemen omdat ik het enerzijds een te groot geschenk vond en anderzijds besefte dat dit voorstel voortkwam uit zijn verdriet. Dat legde ik hem ook uit en toen liet hij me de spullen weer opbergen waar ze altijd lagen maar wel nadat hij erop had gestaan dat ik dan 1 kleed zou uitzoeken en die mee zou nemen naar mijn huis. Dat plezier gunde ik hem natuurlijk wel en zodoende werd onderstaand (hangend) deel dus ook deel van onze ‘kerst-uitzet’.

Kerst 2017… inmiddels liggen er door zijn woonkamer weer her en der wat van zijn vrouws werken verspreid en hij vindt het prachtig, hij geniet ervan. “ze is er zo toch een beetje bij hè?” is iets dat ik elke dag uit zijn mond hoor komen. Ook bijna dagelijks praten we over hoe dankbaar we mogen zijn dat zijn vrouw niet het verlies van hun oudste zoon heeft moeten meemaken.

Ik geef het je te doen… 92 jaar inmiddels… zelfstandig wonend (wat, naar ik van ♥-e hoop, nooit zal hoeven veranderen) steeds minder kunnen en steeds meer afhankelijk worden van hulp. Verdriet om het gemis van vrouw en zoon, waarbij hij (gelukkig) ook beseft dat hij erg boft met de warme familiebanden met andere zoon, schoondochters en 6 kleinzoons met aanhang, waarvan 1 dan sinds afgelopen voorjaar in Canada woont.  Dat zijn humeur niet altijd aangenaam is, is dan toch volstrekt logisch?! Steeds meer moeten inleveren, beseffen dat dat onomkeerbaar is, dat doet zo veel met een mens, zeker met eentje die nooit en te nimmer hulp nodig had van wie dan ook omdat hij alles zelf kon tot op heel hoge leeftijd, tot aan die val in oktober 2011, 86 jaar.

En ik? Ik ben blij dat ik  hen mocht ontmoeten toen in februari 2008, dat er vanaf het 1e moment een klik was waar je u tegen zegt. Dankbaar ben ik dat ik mijn belofte aan haar gestand mag doen en dat ik elke dag volop de kansen krijg om zijn leven makkelijker te maken! Ik kan niet in de toekomst kijken, niemand kan dat, maar ik hoop dat ik dat nog heel lang die kansen krijg en mag benutten.  En nu met kerst, eer ik haar en hem, zowel in hun huis als in het onze.

24 gedachten over “Achter-de-foto-18

  1. mogge Melody
    een pracht herinnering achter deze foto’s
    al is de aanleiding dan niet mooi , maar het brengt ook jou maandag meneer er telkens weer toe om deze mooie kleden en zo meer te gebruiken als waar voor bedoeld

    geniet de dag

    1. Goedemiddag Karel

      Ja nou en of. Ja dat klopt ook wel maar ik heb haar nooit gezond gekend.

      Samen houden we haar in herinneringen ophalen – gesprekken levend en bij ons. Dat is voor hem heel belangrijk.

      Gedaan tot dusver, hopelijk jij ook, en natuurlijk de nog resterende uren van deze dag ook maar doen toch?

      1. ja iemand leren kennen die zo ziek is , en na lang strijden toch de strijd verliest is een zachtjes uitgedrukt , naar iets
        maar het werd een mooie vriendschap welke nu met alleen de maandag meneer verder leeft , en samen haar er nog bij betrekken :)

        ik deed wat HH en een boodschap , en verder was het hierwel een rustige dag
        fijne avond groet

  2. Een emotioneel verhaal zo met de kerstdagen. Maar ook mooie herinneringen denk ik. De quilts zijn prachtig. Zit zoveel geduld en werk in. Mooi hoor. Nu weten we ook hoe de maandagmeneer in je leven is gekomen. Geniet nog lang van elkaars bijzijn ook al zal het niet altijd even makkelijk zijn.

    1. Ja, aan de ene kant wel, aan de andere kant ♥-verwarmende herinneringen.

      Schitterend, de ene is nog mooier dan de andere. Gaandeweg ben ik zoveel creaties van haar tegengekomen, ze kon echt van alles. Breien, haken, naaien, borduren, knopen, quilten, noem maar op….na haar overlijden moest ik alles opruimen… Ik heb andere handwerksters blij kunnen maken met haar ‘stapels dozen vol’ materialen…

      Haha ja dat is nu ook duidelijk, gaan we doen hoor, zolang het ons nog maar gegeven moge zijn. Ach nee valt wel mee, af en toe wrikt het wel ff maar dat is normaal toch.

        1. Ja klopt… maar over ’t algemeen valt het reuze mee hoor… voordeel is dat ik niet een kind van hem ben en dus dingen kan zeggen / afdwingen (al heeft hij dat dan weer niet in de gaten) … vreemde ogen dwingen zegt men en dat werkt wel zo.

            1. ;-)

              Valt wel mee hoor, standaard 2x per dag, ’s ochtends en ’s avonds om 7 – 19.00 uur… en tussendoor als dat nodig is…

              Drukte valt best mee, is alleen ff wennen aan het feit dat ik iets moeet regelen als ik ‘vrij’ nodig hebben voor ’t een of ander.

    1. Ja klopt… het wrange, behalve het verlies van vrouw en zoon, is dat hij nooit ziek was op een hernia na in 70-er jaren. Pas eind in de 80 kwamen de kwalen.. dat accepteren valt hem zwaar en vandaar dus ook soms zijn nukkigheid.

      Zijn vrouw maakte echt prachtige dingen, ontelbaar veel en verschillend ook.

      De quilts die ik heb zijn dubbelzijdig ook nog, alle quilts die zij maakte waren dubbelzijdig, stel je voor hoe zo’n klus dat moet zijn geweest… in werkloon natuurlijk onbetaalbaar..

  3. Het was beslist geen toeval dat jullie op elkaars pad kwamen. Samen kun je met je Maandagmeneer je vriendin/zijn vrouw herdenken. Niet alleen met de mooie kunstwerken die ze heeft achtergelaten maar ook dierbare herinneringen.
    Wens je Maandagmeneer fijne kerstdagen en de beste wensen voor in 2018.
    Zelf krijg je ze nog (-:
    Liefs en een knuffel ♥

    1. Dat weet ik wel zeker, ik geloof niet in toeval ;-)

      Ik ben ervan overtuigd dat Hij alles op mijn pad zet en tja hoe iets dan ‘ervaren’ wordt en al dan niet afgehandeld is aan mij…

      Dat klopt zeker wel, ze is elke dag wel 1x het onderwerp in onze gesprekken ;-)

      Doe ik hoor, ik ga op de mat liggen (morgen als de cv daar weer aan is want je wilt vast niet dat ik ga liggen blauwbekken op de koude plavuizen)

      Knufffff♥♥♥

  4. Prachtige foto’s en wat een mooi verhaal. Zo ontroerend, maar ook erg lief. Wat is je maandagmeneer toch een bofkont. En ik weet zeker dat van boven regelmatig een lieve glimlach toegestuurd krijgt.

    Liefs Joanne

  5. Zo is dit ook een mooie I.M. voor de vrouw van je maandagmeneer. Wat voel je je dan goed als je zo hulp kunt geven. Prachtig verhaal over dat handwerken. Heb ik ook altijd graag gewild, maar had er de rust niet voor. Wel veel aan het naaien geweest.

    1. ;-) Dank je wel.

      Ja klopt, ik doe het graag omdat ik a) graag zie dat het iemand goed gaat en b) het mij goed doet die ander te zien genieten, win-win-situatie dus.

      Ja ik ook hoor… ik naaide etc altijd maar quilten durfde ik niet te starten gezien mijn ongeduld.

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫