WE-300

Plato‘s WE-thema voor 3 tot en met 18 januari 2013 is “Verbeteren”.

‘Ambitie’, moest er zijn! Ze vond het altijd maar een raar woord, wat was er mis met het niet hebben van ambitie? Ze vond het heerlijk op haar werk, was nooit ziek, nooit te laat, vertrok nooit te vroeg, integendeel zelfs. Jarenlang liep ze bijna elke avond als laatste het kantoor uit met in haar hand haar attachékoffer waarin werk zat waarover ze zich thuis zou gaan buigen. Ze hield van voorsprong en voor zover mogelijk zorgde ze er altijd voor dat ze een voorsprong had in haar werkzaamheden. Opklimmen in de ladder was niet iets dat in haar gedachten speelde, ze hield van haar baan en zag de wijzigingen die diverse reorganisaties met zich mee brachten als uitdagingen waar ze zich dan weer met hart en ziel op stortte. Toen kwam daar dat jaarlijks functioneringsgesprek. Haar leidinggevende roemde haar doorzettingsvermogen alsmede het feit dat ze nooit afwezig was, deze opmerking werd aangevuld met een uitspraak dat de zorgzaamheid kenmerkte. Of ze goed op zichzelf paste? Haar, volgens hem, te grote ambitie kon wel eens een valkuil worden. Verbijsterd had ze hem aangekeken. Het is geen schande hoor, zei hij, om bij ziekte thuis te blijven of om het werk eens een dag niet klaar te krijgen. Wat is jouw drijfveer, vroeg hij. Na lang nadenken antwoordde ze: in het sollicitatiegesprek zei Dhr.B. dat het werken hier altijd uitdagend zou zijn als ik maar oog zou houden voor verbetering. Enkele jaren later brak het lijntje, elke poging het ‘beter’ te doen faalde, dat uiteindelijke leidde tot ontslag omdat zij niet meer binnen de nieuwe structuur van het werk paste. Hoe goed ze ook in haar werk was, haar met name het in toenemende mate op kantoor verschijnen met fysieke hulpmiddelen, verbeterden niet het visitekaartje dat zij geacht werd te zijn.

44x Akkoorden op “WE-300

  1. Triest verhaal. Het leert mij als lezer dat het geen zin heeft jezelf te forceren om steeds maar te verbeteren. Je moet allereerst goed voor je zelf zorgen want een ander doet het niet voor je. Een bedrijf ziet je als regeltje in het personeelsdossier en zit je eenmaal in de hoek waar de klappen worden uitgedeeld, dan zijn ze er helemaal klaar voor je dat laatste zetje te geven. Bij zo’n bedrijf zou ik niet eens meer willen werken.

    Enfin, deze hoofdpersoon heeft zichzelf, haar waarde en waardigheid mee naar huis genomen. En daar gaat het om.

    Sterke WE, Mel.

    • Dank je wel Plato, toentertijd was ik niet blij met mijn ontslag…. gezien mijn leeftijd van toen, de arbeidsmarkt en het verlies dus van mijn (toen heel goed) inkomen…
      Maar…. daar waar een deur sluit gaat een raam open, achteraf ben ik blij dat ik er weg ben en dat inkomen, toen was t leuk maar we redden ons nu ook prima ondanks die klap van de hypotheekfraude, dus ach. Zij doen maar, ik heb niets meer met dat bedrijf.

      Je laatste zin klopt dan weer wel, achteraf des te meer.

  2. Bij mij was het geen ambitie maar verantwoordelijkheidsgevoel. Toen en nu.
    Ik ben nog steeds blij dat ik destijds zelf weggegaan ben.
    Gevoelsmatig is dat een wereld van verschil!

  3. ik ben zelf opgestapt met mijn mijn werk want de sfeer was om te snijden.
    Na 3 jaar in het welzijns werk bij een grote organisatie heb ik toch besloten voor mijzelf en ik vind wel weer wat anders hoor ( ik werk voor Humanitas ) ook mooi werk geeft veel voldoening daaom leg ik me er zo makke;lijk bij neer ik kan niets voor een ander betekenen als ik zelf niet goed in mijn vel zit en verooraaakt wordt door Collega”s die vervelend doen.

    Gelukkig verveel ik me nooit thuis dus dat scheelt maar ik heb liever een Job en een Sociaal leven.

    • Nu denk ik er ook zo over maar toen nog niet….. wat ik nu doe bevalt me prima maar als t zou stoppen zou ik dat ook oke vinden, vrijwilligerswerk is er meer dan ik aankan ;-)

  4. Zolang je met plezier werkt kun je dat nauwelijks ambitie noemen dat je het zo goed mogelijk wilt doen en ervan geniet ! Je doet immers wat je leuk vindt en waar je goed in bent .
    Maar dat kan je wel behóórlijk opbreken als de werkomstandigheden veranderen waardoor het werk niet het plezier geeft dat het ooit wél gaf !
    Het bedrijf deugt niet als het daar geen oog voor heeft en door “meedenken ” probeert de vinger op de zere plek te krijgen ! Daar wordt dan de werknemer het slachtoffer van .

    • Ja dat v ond/vind ik ook…
      Veel grote bedrijven gingen toen aan de slag met een andere werkmanier, de amerikaanse versie zoals men het noemde, was voor heel veel personeel verre van fijn.l

  5. Ik herken er alles in.
    Vooral het grote moeten.
    Hoe vreugdevol was het werken?
    De laatste dag nog, wist ik datik de fijnste baan had van mijn hele leven.
    En ´s middags om 15.55 knapte plots het lijntje, wat zich nadien nooit meer herstelde.

    Misschien is het uiteindelijk wel goed voor je geweest, je zult dat nooit kunnen raden?
    Een mens zijn weg loopt vaak anders dan dat hij/zij wil of gedacht/verwacht had.

    Heerlijke WE
    Want hij schepte bij velen duidelijkheid, zoals ik bij de reacties las.

    • Ja klopt helemaal….. ik heb er veel van geleerd dat is niet te ontkennen….. de gevolgen van de ‘lijntje-knappen’ zijn niet om van te juichen maar ook dat is een kwestie van wennen en dan is je leven totaal anders maar niet minder de moeite waard, zoals jij ook hebt ontdekt.

      Dank je wel.

  6. Het is autobiografisch, begrijp ik uit de reacties. Wel een triest verhaal. Ik ben blij dat je je eigenwaarde behouden hebt en het mee naar huis hebt genomen. Plato heeft het uitstekend verwoord, daar kan ik niets meer aan toevoegen.
    Zelf heb ik ontslag genomen. De sfeer was na de overname totaal verziekt. Ik heb er wel een vieze smaak in mijn mond van overgehouden, maar ik heb met sommige collega’s nog steeds een prettig contact, dus heb ik me het maar niet persoonlijk aangetrokken ;-0

    • Ja klopt. Ik vind nog steeds dat ze mij (niet alleen, maar velen met mij) op schandalige wijze hebben behandeld. Het heeft lang geduurd maar ik heb wel overwonnen in de zin van behoud van eigenwaarde. Met sommige ex=collegae heb ik ook nog een heel goed contact, die werken inmiddels ook al lang elders.

  7. Ohhhh, grote delen zijn zoooooo herkenbaar he. Zo triest. Bij ons waren er collega’s die de hele dag geen r**t deden en die werden gewoon geprezen. Ik ben niet ontslagen maar in de ziektewet geraakt destijds. Och, ik wil er niet op doorgaan, ik heb er veel van geleerd maar ik begrijp ieder woord hiervan en ook wat je erbij gevoeld moet hebben!

    • Omkijken doe ik alleen maar naar leuke zaken terughalen in herinnering om er dan weer van te genieten.

      En ja tuurlijk, moeilijk is het soms wel, maar opgeven is nooit een optie, daarvoor zijn er teveel leuke dingen en mensen ;-) -x-♥

  8. Ik was al bang dat het om je eigen verhaal ging en dat blijkt ook zo te zijn. Ik weet dat er bedrijven zijn die zo kunnen zijn. Schandalig toch. Ik kan me voorstellen dat je blij bent daar niet meer te hoeven werken. Maar het lijkt me heel moeilijk om daar vrede mee te krijgen.

    • Het heeft inderdaad even geduurd voor ik er vrede mee had, en dan niet eens om mijn persoontje maar hoe men toentertijd in het algemeen omging met personeel dat ‘iets’ mankeerde. Het onrecht met name heeft me heel lang dwars gezeten.

  9. Ja dat is triest als je zo er uit moet, zeker als het te maken heeft met je fysieke gesteldheid. Zelf werd ik ook onverwacht vanwege een reorganisatie ontslagen en dat voelt nog steeds niet goed aan. Maar we zullen het er mee moeten doen en weer opstaan en verdergaan al is het soms niet makkelijk.

    • Ja is het ook. Het spijt me te lezen dat jij ook zoiets moest ervaren. Je hebt gelijk, het feit ligt er, leuk of niet, we moeten het ermee doen. Al ben ik zelf achteraf wel blij dat ik er weg ben, de mentaliteit van dat bedrijf en veel van diens personeel….ik wil niet meer werken bij een bedrijf dat zo met haar personeel en hun klanten omgaat.

  10. Mooie WE, Melody. Ik heb in hetzelfde schuitje gezeten en hoewel je op het moment zelf verschikkelijk baalt, teleurgesteld en verdrietig bent geeft het je ook weer ruimte om iets anders te gaan doen.

    • Dank je Nanda. Spijt me voor je dat je die ervaring ook kent, het is inderdaad alles wat je zegt en dat gun je niemand. Maar je hebt gelijk hoor, ik heb sindsdien vele andere zaken gedaan én geleerd ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>