25-42-16

Wel gaan, niet gaan, wel of niet thuisblijven… duidelijk een wipwap…
Vandaag staat Jeans weer op de agenda en deze keer in Theater De Purmaryn in Purmerend, waarvoor ik kaartjes heb en waarop ook Daphne zich natuurlijk enorm verheugt.

Aan de ene kant kijk ik er wel naar uit ‘mijn’ kanjers weer te zien en te horen, de show tot op het bot te voelen maar of ik in staat zal zijn er op en top van te genieten zoals ik normaal gesproken doe, dat weet ik écht niet.

Met het overlijden van Saskia en Karel  nog vers in mijn geheugen… en de 10 andere afscheidsplechtigheden die ik in deze periode bijwoonde… komt daar nu het overlijden van Joke bij en wetende dat in deze show het lievelingslied van Karel uitgevoerd wordt zijn mijn emoties zo wie zo al dubbel bij elke show in dit seizoen dus nu helemaal.

Ja natuurlijk realiseer ik me dat beiden verlost zijn van hun lijdensweg en evenzo dat zij niet zouden willen dat ik in een hoekje op de bank wegkruip en in mijn verdriet ga hangen, maar toch!

Tegelijkertijd weet ik natuurlijk ook dat het leven ‘gewoon’ door gaat en niet alleen dat dat zo is maar dat dat ook zo hoort. Daarbij ken ik mezelf ook goed genoeg om te weten dat ik mezelf er geen goed mee doe door in een donker hoekje weg te willen kruipen en dat als ik thuis blijf, ik vanavond spijt ga hebben niet gegaan te zijn, afgezien van het feit dat ik door thuis te blijven ook nog eens Daphne zal gaan teleurstellen.

Naast het bericht over Joke kreeg ik nog 3 overlijdensberichten, weliswaar niet mensen die tot mijn ‘dierbaren’ behoorden maar waarvan dierbaren dat wel doen. In mijn eigen emotie kan ik me nu dus zonder meer ook in hun emoties verplaatsen en begrijp ik het dat er gezegd wordt, we gaan maar wel ‘dit’ en ‘dat’ want het leven gaat door en zij zouden niet willen dat wij ons leuke en afleidende dingen ontzeggen omdat we nu verdrietig zijn.

Al met al dus meer redenen om wél te gaan in plaats van thuis te blijven… straks dus maar onder de douche doorvliegen, nette kleding aan en de auto in. Vandaag is weer zo’n dag dat ik blij ben dat Daphne van de zomer haar rijbewijs heeft gehaald. Ik kan er dus lekker naast gaan zitten en me (proberen te) ontspannen terwijl zij zich op de weg en het verkeer concentreert. Dat kan ik op dit moment niet, de afstand is daarvoor te ver en ondanks de kerstvakantie dus minder drukte op de weg vind ik het toch niet verantwoord om zelf voor zo’n lange rit achter het stuur te kruipen.

Onderwijl probeer ik me te verheugen op vanavond, mijn 16e voorstelling dit seizoen en voor ‘mijn’ kanjers de 41e. Te meer ook daar één van Karels dochters naar het theater komt om haar baby aan mij te laten zien, helaas mocht Karel de geboorte van dat meiske niet meemaken maar het is wel het bewijs van het feit dat dood en leven dicht bij elkaar liggen en onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Zo moet het maar… omdat het zo is…  omdat dat goed genoeg moet zijn!

Update…30-12-15 : 23.45


Al voor de voorstelling begon begon het fout te gaan. Pinpas vergeten, parfumfles aan gruzels; mijn lievelingsgeur waarvoor ik lang gespaard had en na lang wikken en wegen toch maar gekocht had mede na overreding van manlief….  In opperste concentratie de (te) drukke foyer uit en de zaal in. hevig met mezelf aan het werk om de rust terug te vinden, de concentratie en het focussen op dat wat ik zo mooi vind… de tranen begonnen te stromen en het stopte niet meer. Tot op 2/3 van de 1e helft een paniekaanval zich van mij meester maakte en ik het niet meer kon tegenhouden. Vluchtte dus de zaal uit, gevolgd door een theatermedewerker die me goed opving en even later, buiten, overdroeg in de liefdevolle en veilige armen van Petra (van Karel). Wederom naar het toilet, nog meer uit mijn lijf naar buiten gooiend. Weer de (te) drukke foyer in, compleet van de kaart, Daphne ingelicht, de jassen gehaald en hup de auto in, op weg naar huis. God op mijn blote knieën dankend dat ik niet zelf achter het stuur hoefde want dat had ik echt niet gekund. In de auto in het donker in stilte kwam ik weer langzaam terug bij mezelf. Me ***lelijk woord*** voelend. Het niet voor Daphne willen verpesten, het proberen vrolijk als altijd op rij 1 te zitten zodat niemand mijn tranen zou zien, etc etc etc…  GEFAALD! Woest was ik, ben ik nog, ik kook van woede en frustratie!! Half twaalf kwamen we thuis binnen vallen waar we, net als altijd met koffie opgewacht werden, God wat was ik dáár áán toe zeg. Inmiddels met medicatie achter de kiezen weer iets rustiger maar wel nog hartkloppingen en hoofdpijn, dus ik ga mijn bed op zoeken… hopelijk komt Klaas Vaas me dan gelijk de ogen volledig dichtstrooien!!!

20x Akkoorden op - Chords on “25-42-16

  1. Misschien kun je hierdoor het verdriet heel even ‘los’ laten.
    Sterkte lieverd en probeer een beetje te genieten. Ik weet zeker dat Karel en Joke dit ook voor jou gewild zouden hebben.

    Liefsssssssssssssssssss XXX
    Vonnieb componeerde ~ composed Doorgeeflogje met 5 vragenMy Profile

  2. Afleiding doet leven…maar je moet het natuurlijk wel kunnen opbrengen…
    En je bent in goed gezelschap van je schone dochter. Ik wens je veel afleiding en hoop dat je ondanks je grote verlies toch kunt genieten van de mensen om je heen die om je geven ♥ Je bent een bijzonder mensch
    Liefs en een dikke knuffel
    Kakel componeerde ~ composed Blogjaar 2015My Profile

    • Dat is absoluut waar…. ja dat ook…en dat is Helaas niet gelukt, zal zo een aanvulling schrijven
      Dat wel, gelukkig wel zeg !
      Een beetje maar helaas niet genoeg…zoals je begrijpt…

      Dank je wel lieverd, jij ook, knuffel terug -x-♥
      Melody componeerde ~ composed 25-41-16My Profile

    • Jah, leuk is anders….
      Dat heb ik inmiddels gedaan….. ben al weer rustiger dan zopas maar de slaap wil maar niet komen dus er maar weer uit… En ja, ook dat ‘doe’ ik altijd zoveel mogelijk, gelukkig weet ik Hem mij nabij, GodZijDank!

      xxx
      Melody componeerde ~ composed Drank-2My Profile

  3. Meissie, meissie, wees niet zo streng voor jezelf! Je hebt niet gefaald, het is toch heel normaal dat juist muziek je emoties raakt!
    Weet je, we willen allemaal wel eens iets waarvan we diep in ons hart weten dat het niet gaat lukken, maar die ander …………. Je hebt toen je de beslissing nam te gaan aan Daphne gedacht en jezelf even vergeten, kan gebeuren, niemand is perfect.
    Een hele dikke knuffel.
    Minoesjka componeerde ~ composed SchrijvenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge