Mensen verzamelen zich, ieder komt zoals hij is, zich wil tonen.
Begroetingen volgen, ingetogen en uitbundig.
Door het raam heen zie ik hoe de parkeerplaats zich leegt én vult.
Een komen en gaan van mensen die afscheid namen en nog gaan nemen.
Muziek hoorbaar, de aula loopt vol, gefluister verstomt.

Sprekers doen hun woord.
Een snik hier, een zakdoek daar.
Liederen ter troost en bemoediging worden gezongen.

Dan in een stoet naar het open graf.
Een laatste woord, een laatste groet.

Naar koffie met cake, bijpraten en achterblijvers de hand schudden.

Wat je als mens ‘moet’ meemaken is niet altijd leuk!