Zomaar

Zomaar, worstelend met vragen
waarop antwoorden niet dagen
die balans doormidden zagen
en steeds aan mijn weerstand knagen.

Zomaar ineens ging je ervandoor
kreeg ‘k definitief  geen gehoor
toch hoor ik je stem in mijn oor
‘kom op meisje, ‘t moet, ga ervoor’

Zomaar, jij voorgoed verdwenen
het gemoed bezwaard met stenen
kracht uit herinnering lenen
Mocht jou niet langer bijbenen.

Zomaar, stromen nog mijn tranen
door open, vastgeroest, kranen
nietsontziend de uitweg banen
te moe om me te vermanen

Zomaar, echt weg zonder een groet
wat blijft, een hart dat schrijnt en bloedt.
wat ook bij mij blijft, jouw erfgoed
herinneringen, bitterzoet.

Zomaar, hoe ik achter t net vis
dat ik jou elke dag nog mis
geen weg vind in de wildernis
afscheid nemen is droefenis.

4 thoughts on “Zomaar”

  1. Regenboogvlinder schreef:

    Wat een gevoel zit er in dit gedicht… prachtig!
    Ik zou willen dat je dit nooit had hoeven schrijven.. :-(

    1. Melody schreef:

      Dank je wel !!

      ik ook …. ;-(
      maar ja, het is hoe het is…

  2. Liesbeth schreef:

    Las het het aan het einde van mn dienst en zelfs mn collega’s merkten dat ik opeens stil werd. Ik denk aan je, leef met je mee en zou willen dat ik je een stevige knuffel kon geven. Het gedicht is prachtig maar het maakt me verdrietig en stil.

    1. Melody schreef:

      een ander verdrietig maken was/is natuurlijk niet mijn bedoeling!

      Dank je wel lieffie… hopelijk morgen een 1e stap naar verbetering van de heksenketel.

      xxx

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: