Zwijmelen op Zaterdag – 281

Kort verhaal dat ik schreef op verzoek … wordt in een kerkdienst één dezer dagen in een kerk in het westen voorgedragen…

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 281
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Leiden in Lijdenstijd

Ergens in de verte klonken rennende voetstapjes over het, spiegelend gewreven, hout van de lange vloeren in de gang. Kinderstemmetjes die zingend en schaterend hun plezier niet konden verbergen. Ook niet hoefden te verbergen want plezier hebben mocht.

Terwijl er een weemoedige glimlach over haar verweerde gezicht, waarop de cracqueleehuid steeds minder moeilijk door smeerseltjes te verbergen was, trok schudde ze haar hoofd. Ze streek ongeduldig een vrijgekomen haarlok uit haar gezicht en wilde uit haar stoel opstaan want plezier maken mocht dan wel maar luieren niet. “Zo ben ik niet opgevoed” fluisterde ze op mopperende toon tegen haar spiegelbeeld, evengoed zag ze ook de nog steeds aanwezige schitterende sterretjes in haar kraakhelder  zeeblauwe ogen.  “Met zelfmedelijden kom ik er ook niet”…. leiden ja, maar lijden? Nee!!  Iemand was haar voorgegaan en Die had pas écht geleden, daarbij vergeleken voelde haar lijden toch echt wel ver weg in het nietige.

Sloffend en met haar handen houvast grijpend aan elk meubelstuk dat voorbij kwam op haar weg naar haar doel, schuifelde ze voetje voor voetje verder tot ze bij het antieke dressoir aankwam. Ze streelde er liefkozend overheen. Terwijl ze het warm aandoende hout voelde hoorde ze de stem van haar overgrootvader en flitsten beelden voorbij van zóóó lang gelee toen ze hem in die oude gammele schuur aan het werk zag om dit prachtstuk te maken voor haar overoma. Midden op dat dressoir stond een, minstens zo oud als dat dressoir, beeld van Maria met kind. Om de voet van het beeld lag een krans van verse bloemen. Zoals ze altijd al had gedaan, vanaf het moment dat zij trouwde, dat dressoir kreeg, elke zaterdag. Verse bloemen van de markt die ze vrij kort afsneed en op minuscule vaasjes zette. Morgen zou ze nieuwe halen…gele deze keer. Of nee, stop, wacht, niet nu, niet geel, Nee! ze zou roze bloemetjes zoeken en ze nam zich voor te blijven zoeken tot ze ze zou vinden.

Ze drukte een liefdevolle kus op het Mariabeeld en aaide even zo liefdevol het kindje Jezus over Zijn hoofdje. Ze legde haar hand op Zijn handje en knipoogde met een glimlach…. U vindt het toch niet zo heel erg hè dat ik af en toe wat opstandig ben? Verbeeldde ze zich het nou of knikte Hij liefdevol, vergevingsgezind, begrijpend en goedkeurend, naar haar?

“Ouwe taart… jij ook altijd met je grappen en grollen” leken haar ogen haar in de spiegel terug te zeggen. Ze kon een schaterlach niet onderdrukken. Nog grinnikend om haar eigen gedrag schuifelde ze terug naar haar stoel. Net toen ze zat kwam er een zonnestraal door het raam naar binnen vallen en viel op haar gezicht, alsof het soort van liefkozing van boven was. Haar opstandigheid verdween even snel als dat het was opgekomen.

Ze belde haar steun en toeverlaat om de markt-bezoek-bloemen-zoek-afspraak te maken, ‘kan ik ook al niet meer alleen’… heel even leek de opstandigheid in haar omhoog te komen… ze keek naar buiten en voelde diep van binnenuit liefde, warmte en blijdschap opborrelen.

Ze wist… met een rotsvast en onwankelbaar vertrouwen… Hij was opgestaan, ook voor haar.  Zij mocht nu nog even opstandig zijn zo af en toe.. En straks? Straks als zij eenmaal oog in oog met Hem zou staan zou ze hem bedanken op haar knieën voor alles dat Hij haar geschonken had.

Leid mij maar… uit het lijden… aan Uw hand op weg naar de Opstanding, rijkelijk gezegend.

===================================================================================================================

En op Stille Zaterdag mag er wel degelijk muziek zijn…

32 gedachten over “Zwijmelen op Zaterdag – 281

  1. Ik ben er stil van. Een prachtig verhaal, gelezen tijdens de muziek waardoor het nogal intens binnen kwam.
    Het wordt ineens stille zaterdag.
    Erg mooi. Dank je wel.

  2. Wat een prachtig verhaal. Ademloos gelezen. Ik denk als het voorgedragen wordt je een speld kunt horen vallen. Het raakt je, het komt binnen. Mooi…..
    Ik wens je hele fijne Paasdagen.

    Liefs Joanne

  3. Wat een mooi verhaal heb je geschreven en dat het in de kerk voorgedragen word is nog mooier .De muziek past er heel erg goed bij .

    Liefs en een fijn paasweekend ,Elisabeth

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.