Pret-Echo

Kom ik gisterenavond op mijn 2e adres binnenlopen tref ik de “Eigenwijze Dondersteen” glunderend van oor tot oor aan in zijn stoel… na de gebruikelijke begroeting kruip ik in ‘mijn’ stoel en wacht tot hij begint te vertellen, nou ja, wachten, hoeft natuurlijk niet want hij steekt gelijk van wal, “Heb vanochtend visite gehad.. en vanmiddag ook… ”
Nou is dat op zich niet iets raars want dat gebeurt wel vaker, zeker in deze tijd van het jaar als familie op vakantie gaat en bij hem langsgaat om even gedag te zeggen… Deze keer is het wel anders, dat had ik natuurlijk al lang begrepen, afgaande op zijn gezicht.
“M. & R. zijn geweest… (M.  is 1 van zijn 6 kleinzonen, R. is diens vriendin) en ik kreeg een foto in de hand, zo’n zwart-witte met allerlei rare dingen erop, ik wist niet wat het was hoor, en zelfs na uitleg zag ik er nog niks aan dat mij iets verduidelijkte..”
Ik snapte natuurlijk gelijk wat hij bedoelde.. ohhhh; zeg ik, wat ontzettend leuk, je wordt over-opa… zo’n foto is een afdruk van een pret-echo… Alsof hij het in Keulen hoort donderen kijkt hij mij aan, dus ik geef meer uitleg.
Daarna zegt hij: ‘tja…eind van het jaar pas… zal ik dat nog meemaken, helder van geest ook.. ? ” Even zie ik een bezorgde blik over zijn gezicht trekken. Ik pak zijn hand, knijp er even in en zeg grinnikend… “mocht jij het in je hoofd halen om voordien te vertrekken, ik kom je persoonlijk weer naar beneden sleuren” waarna hij in de lach schiet. 92 jaar en 7 maanden en 21 dagen, man van alledag, niets is onduidelijker dan de toekomst toch, dus we gaan er maar gewoon voor en zien het dan tzt wel toch.
Ik feliciteerde de as over-opa en na thuiskomst ook de as opa natuurlijk, alsmede het jonge koppel. Zulk nieuws krijg je nooit genoeg denk ik dan maar, zeker op die leeftijd. Ik hoop maar volop dat hij het (bewust ook) mag beleven.

Helaas, en dat weten we allemaal, ligt leven en dood heel dicht bij elkaar.
Nog voor ik hem verliet kreeg hij telefoon. 1 van zijn vriendinnen belde om te vertellen dat het leven van een andere vriendin op het einde loopt. Gelijk was hij bezorgd en de vrolijkheid smolt weg als sneeuw voor de zon. “daar kan ik niet heen” zei hij op een half-gelaten half opstandige toon… ‘Tuurlijk wel, ik ben er toch?” … een zucht van opluchting ontsnapte hem, dat was hij even vergeten in alle schrik… ohja zei hij, dat is ook ja zo… gelukkig maar dat ik jou heb, waarna hij een aantal herinneringen aan die vriendin ophaalde. Ik ken haar ook vrij goed inmiddels, in de afgelopen 10 jaren dat ik voor zijn vrouw zorgde toen ze zo ziek was en uiteindelijk stierf de zorg naar hem overging, kwam ik haar vaak tegen.  Mijn maandagmeneer en zijn vrouw waren al vanaf het begin van hun trouwen met een 6=tal andere echtparen heel goed bevriend. Van de in totaal 7 echtparen is hij nog de enige levende man… bij groepsbezoekjes grappen wij dan ook altijd over “Klaas en zijn harem”, zie je het voor je? Allemaal rond de 90 en humor op top-niveau, geweldig. Als ik ook zo oud mocht worden dan ook graag met zoveel humor en totaal gebrek aan bekrompenheid.

Niemand heeft het voor het kiezen, ook ik niet en dat is goed zo… we gaan het wel beleven…

12 thoughts on “Pret-Echo”

  1. Oh, wat een super mooi logje.
    Het nieuwe en het oude leven zo dicht bijeen.

    1. Melody schreef:

      Ja hè… nieuw leven is zo mooi, zeker als het zo gewenst is.

  2. fietszwerver schreef:

    dat ligt dan erg dicht bij elkaar , nieuw leven en een aflopend leven
    maar het zijn mooie leeftijden van deze meneer en zijn harem vriendinnen :)

    nee jij krijgt mijn krullen niet te zien , die liggen in de vuilnisbak hihi
    nu deze meneer die zo negatief reageerde op deze fantastische wandeling kan beter thuis blijven
    ik genoot van elke stap
    en nu koers kijken

    1. Melody schreef:

      Ja klopt, dat weten we natuurlijk wel maar toch… krijgen we dat met enige regelmaat opnieuw getoond en bewezen.

      Snikkkkkkkkk

      Ach ja joh….laat gaan, niet de moeite waard om je daar druk over te maken toch, lekker mak an hoor, in jou bestaan telt 1 persoon, jij zelf, en zo hoort het ook… dat was wel duidelijk hoor…. ohjaaakkkeeessss leef je uit, geniet ervan, ben blij ik dat ik daar niet bij hoef te zitten ;-)

      1. fietszwerver schreef:

        ik geniet de mooie bergwereld waar de renners nu om hoog gaan :)

        ik maak mij nergens meer druk om , is niet goed voor de ademhaling :0

        ja in de 3 jaar dat ik nu met pensioen ben , heb ik al 9 collega’s verloren , waar van maar 1 ouder als ik :(

        1. Melody schreef:

          Groot gelijk hoor….

          ja dat zeg je wel vaker, daar ben ik wel jaloers op, wou dat ik dat ook kon…

          tja…leeftijd biedt helaas geen garanties

            1. Melody schreef:

              tja ach… het leven is niet altijd even leuk…. alles zit er in.

  3. Kakel schreef:

    Leven en dood licht zo dicht bij elkaar. Soms worden ze slechts gescheiden door een dun draadje…Ik kan me wel voorstellen dat de schrik zich om zijn hart slaat bij het idee dat hij de geboorte niet kan meemaken. Maar niets is zeker. Je maandagmeneer kan 114 worden en ik morgen gestrekt liggen. Niemand weet wanneer het zijn/haar tijd is. Lief dat je zoveel voor hem doet. Ik weet het: je doet het met liefde. Maar je dóet het! Mooi mensch ♥

    1. Melody schreef:

      jah klopt… dat zei ik oo… je weet t maar nooit …

      Ja tuurlijk, ik zou het mezelf nooit vergeven als ik dat niet deed toen ik de gelegenheid had…

      xxx

  4. rietepietz schreef:

    Het bewijs dat leven en door bij elkaar horen, helaas een nare verrassing de dood van een vriendin maar ook een heel mooie verrassing, een achterkleinkind op komst. Ik hoop dat hij het nog mag beleven.

    1. Melody schreef:

      Ja precies…. groot plezier en groot verdriet gaan nu hand in hand bij hem . Ja absoluut, hoop ik echt volop met je mee.

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: