*Lelijk woord*

Na een niet zo heel lange, maar wel enorm verkwikkende, sprong ik vanochtend om 6.30 uur, zoals 6 ochtenden per week, fris (letterlijk op een slaapkamer met de cv op nauwelijks 1) & fruitig naast mijn bed. Na mijn ritueel stapte ik de auto in en zag dat het -9 was, de zon was er al en de heldere hemel beloofde me een mooie dag. Dat moest ook eigenlijk wel want dat paste prima bij mijn plannen.
Ik plukte mijn maandagmeneer uit bed en na hem met diens ochtendritueel geholpen te hebben en de dagelijkse klussen gedaan te hebben tufte ik naar Anita alwaar ik met een bak koffie in de hand Niels uitzwaaide, die ingepakt als een michelinmanneke op de fiets stapte om naar zijn werk te gaan, wachtend op Anita die nog met haar ochtendritueel bezig was.
Ruim een uur later werden we hartelijk ontvangen in Emmen en na een bak koffie staken we de weg over, op naar het doel van ons bezoek, de baby zebra die gisteren geboren was.


(baby links op de foto is een maand oud… baby rechts op de foto 1 dag… bijna gelijke groot)

Omdat het buiten waanzinnig koud was, -9 maar door de gure oostenwind een gevoelstemperatuur van -15/-20 lieten we de camera’s in de tassen en gebruikten we onze foons.  Alle foon-foto’s van Anita en mij staan HIER


We liepen terug naar de ‘uitgang’  van Serenga en staken het Kompasplein over om Jungola in te lopen.
Het verblijf van de otters was dan wel leeg waar het de dieren betrof maar de waterval was blijven stromen en het uitzicht dat we vandaag hadden was dus nogal verschillend met die van donderdag.

Eenmaal in Jungola gingen natuurlijk de jassen uit en was het tijd om op te warmen, zowel van buiten als van binnen, dus gingen we eerst eten. In tegenstelling tot normaal, we nemen altijd broodjes en drinken mee, hadden we vandaag afgesproken dat niet te doen en onszelf op iets lekkers te trakteren. We spraken de kok en legden hem uit dat we met enkele allergieën kampen, waarop hij aan de slag ging en een aantal overheerlijke, en voor ons perfecte, maaltijden bereidde. Daarna gingen we weer aan de wandel.  We wilden (natuurlijk) ook weer een ritje met de boot maken over Rimbula River maar daar gebeurde iets onverwachts. Daniëlle mocht de rolstoelboot niet op. Ik dacht eerst nog dat dat een grapje was maar nee dus, kennelijk heeft de veiligheidsinspectie de regels (per vandaag…ehhh) gewijzigd en mogen alleen hand-bestuurde-rolstoelen op de boot en elektrische niet. Na wat 5-en 6-en mocht het dan uiteindelijk toch terwijl betreffende medewerker iemand van hogerhand belde die bij terugkeer al op ons stond te wachten en waarmee we in gesprek gingen. Hoezo rolstoelvriendelijk… dit muisje krijgt dus nog een staartje, daar kom ik dan tzt wel op terug.

Tijdens dat gesprek zette iets, dat zich bij de zebra’s in de stallen al aangekondigd had, door en in no time parelde het zweet op mijn voorhoofd en voelde ik me wit wegtrekken. Misselijk als de ik-weet-niet-wat vluchtte ik zo snel als mijn voeten me dragen konden naar de uitgang waar ik in de frisse (koude dus….) wind neerzeeg op een bankje om op adem te komen. Bij de zebra’s in de stallen had ik me verstapt en ondanks dat ik bij het eten al 2 zware pijnstillers had ingenomen voelde ik me hondsberoerd. Op zeker moment ik weer naar binnen, me voegend bij mijn groepje, werd er drinken gehaald en nam ik nogmaals 2 pijnstillers in. Me verbijtend om de tranen tegen te houden, ik wilde echt wel door het plafond en de grond tegelijkertijd, bleef ik zitten. Deed ik wat oefeningen en masseerde ik mijn voeten die op dat moment al in vuur en vlam van de weerstand stonden. Ondanks mijn tegenwerpingen ging Herman vervolgens terug naar de ingang om een rolstoel voor me halen want ik kon geen stap meer pijnloos verzetten. En dus werd ik naar de hoofdingang teruggerold waarna Herman naar zijn huis liep om mijn auto op te halen. De auto dus voor de hoofdingang op zeker moment en ik er in de rolstoel naar toe waarna Anita de sleutels overnam en ons naar Assen reed. Ik belde ondertussen Icare om mijn avondtaak bij mijn maandagmeneer over te nemen, hem uiteraard ook even gebeld om hem in te lichten.  Met nogmaals pijnstillers (morfine dan maar deze keer) kleedde ik me om en plofte ik even later in mijn pyjama op de bank neer met een bak thee en kon ik met de foto’s aan de slag. Het zijn er maar erg weinig want tja, mijn lichaam liet me in de steek en dientengevolge mijn handen dus ook… het camera-foto-mapje staat HIER

Het andere deel was dan wel zeer knap K(walitatief) U(itermate)T(eleurstellend) maar verder een fantastische dag hoor, we hadden weer plezier voor 10 en daar gaat het maar om toch?!

18 thoughts on “*Lelijk woord*”

  1. Oei !!!
    Pootje omhoog.
    Niet leuk pijn.
    Ik wens je een snelle beterschap.

    1. Melody schreef:

      Ja ;-( Ik voelde me echt niet goed, gelukkig nu al weer een stuk beter dan een paar uur geleden… zometeen een loeiheet bad en daarna mijn erg warm bed in.. morgen nieuwe dag nieuwe kansen ;- )

  2. Marja schreef:

    Sterkte. Ik duim voor een goede nachtrust en spoedig herstel.

    1. Melody schreef:

      Dank je wel, lief van je!! Komt vast goed na een loeiheet bad en dan in een warm/heet bed met wat snoepjes achter mijn kiezen.

  3. fietszwerver schreef:

    mogge Melody
    las dat je alweer wat beterder was , vandaag dus maar lekker mak an en genieten van welverdiende rust
    zou het wat te maken hebben met dat uit bed springen van jou bij die net 1) graden
    beterschap groet

    1. Melody schreef:

      Goedemorgen Karel

      Ja het gaat nu wel weer hoor…

      Haha nee denk het niet, de kou van de laatste week en de vermoeidheid denk ik

      Dank je wel.

      1. fietszwerver schreef:

        goedzo , grote meid :)

        1. Melody schreef:

          1.78 maar hoor op bloote pootjes ;-)

            1. Melody schreef:

              *zwaaii*

  4. Matroos Beek schreef:

    Hopelijk gaat het ondertussen al wat beter! xxx

    1. Melody schreef:

      Dank je wel, ja hoor, gelukkig wel want gisteren was adembenemend. xxx

  5. Edward McDunn schreef:

    Je bent een bikkel Melody, ondanks de kou en het verstappen, heb je toch mooie foto’s gemaakt. Lief hoor, die jonge zebra’s.

    1. Melody schreef:

      Mwah…. dank je wel … ik zeg liever ‘opgeven is geen optie, kan ik altijd nog doen als ik oud ben’

      Dank je wel…. ja joh, geweldig dat kleine grut

  6. AnneMarie schreef:

    Wat lees ik nu weer? Oei wat een pechvogel ben je zeg. Gelukkig werd er goed voor je gezorgd en naar huis gebracht. Hoop dat het inmiddels beter met je gaat.

    1. Melody schreef:

      Tja…. nee hoor , echt niet. Had gewoon een heel slechte dag zaterdag, en alleen maar fysiek … gaat wel over voor ik een jongetje ben ;-)

      Ja het gaat wel beter, alleen ben ik erg moe door de hoeveelheid pijn van de afgelopen dagen, dank je wel

  7. Mirjam Kakelbont schreef:

    Ronduit qut met peren dus. Wat een tegenvaller voor je! Gaat het inmiddels weer wat beter? Pootje omhoog. Misschien een beetje cbd-olie erop smeren…
    Je foto’s kunnen me niet zoveel schelen, als jij maar weer opknapt.
    Sterkte liefie ♥

    1. Melody schreef:

      JA!

      Jawel hoor, alleen erg moe door de pijn van de afgelopen 2 dagen. Haha als dat zou helpen…

      ;-) Dank je wel schat x♥x♥x♥

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: