Kraambezoek

Afgelopen dinsdag ontmoette ik Herman & Daniëlle, die ik al kende via FB, en startten we gedrieën een nieuw blog als tegenstem tegen de negatieve media over ‘ons’ Wildlands. Zij wonen er recht tegeover en komen er dagelijks, iets om jaloers op te zijn als je het mij vraagt *glimlach*.  Vanaf het 1e moment was er een klik zoals je die maar zelden krijgt en in de loop van de dag spraken we af dat we vandaag dan samen Wildlands zouden bezoeken. En zo stond ik vanochtend rond 10 uur voor de poorten, waar zij al op mij wachtten. De dag vloog om en onze monden stonden geen seconde stil, elkaar van alles vertellend maar ook wijzend op wat we zagen en dan konden vastleggen.


Daniëlle in een rolstol, Herman met een verrotte rug oa, dus mijn krakkemikkige gewrichtenstelsel paste daar prima bij. Op ons gemakkie liepen we het hele park door, her en der even zittend, bakkie troost met een hapje, en af en toe natuurlijk de grijze wolken die bij rokers (wij alledrie) horen. We wisten dat er in de nacht van woensdag op donderdag een boreling was, dus gingen we ook de stallen in waar diverse savannedieren te bewonderen zijn in en vonden we al snel moeder en kind

De dag vloog om natuurlijk en we waren het er over eens dat het een heerlijke dag was geweest, de weersvoorspellingen waren niet uitgekomen en ondanks de, soms wel snijdend, koude wind, genoten we ook van de zon die zich regelmatig liet zien. Op een gegeven moment dreigde er een regenbui dus versneldden we onze passen en amper binnen in Jungola (kas) stortte de regen naar beneden. Onze timing was dus perfect. Een laatste stop vond plaats in de vlindertempel… Het aantal vlinders was niet zo heel groot maar we hadden wel het geluk dat we een aantal erg mooi konden vastleggen.

Aan het eind van middag, na een hartelijk afscheid, staken we het plein over. Zij gingen naar rechts naar hun huis en ik naar links de parkeergarage in. Een kleine 3 kwartier later was ik ook thuis en kon ik tot mijn genoegen constateren dat mijn handen me vandaag niet in de steek hadden gelaten en dat het me zelfs gelukt was ettelijke foto’s te maken van een aantal Anoli’s, 2 vechtende mannetjes, 1 vrouwtje die op een afstand toekeek, een babytje van amper 1 cm groot, en een holletje met eitjes. Nee ik heb niets met reptielen, maar dit vond ik toch wel heel erg leuk. Fijn iemand naast je te hebben die er veel over kan vertellen en dus was deze dag niet alleen super-super-gezelllig maar ook nog eens leerzaam. De grijze duif is dus weer een stukje kennis rijker én het bewijs weer heeft gekregen dat je nooit te oud bent om bij te leren *glimlach*

Mijn foto’s (200) staan HIER…

16 gedachten over “Kraambezoek

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫