De reis, de bestemming

Niet meer zo vaak als ooit wel eens het geval was maar toch nog zo af en toe open ik de lijst van Schrijfveren op Heldenreis. Het thema van vandaag spreekt mij enorm aan want vandaag is het de 26e, de dag dat 82 jaar geleden een jongetje geboren werd dat er later mede voor zou zorgen dat ook ik ontstond en 9 maanden later op de wereld kwam.  Alhoewel hij thuis werd geboren lag hij nog diezelfde dag in het ziekenhuis en daar verbleef hij bijna zijn hele 1e levensjaar omdat hij geboren werd met tbc.  Toentertijd onbekend, maar hedentendage niet meer, had dat uiteraard invloed op de mens die hij werd, was en bleef. In zijn voetsporen…maakte ik ook de reis die ieder menskind aflegt op weg naar de bestemming die voor een ieder onbekend blijf, evenals de reisweg zelf.

Net als hij groeide ook ik op met de wetenschap dat 1 der beide ouders ons niet wilde, net als hij kreeg ook ik de klappen, net als hij ervaarde ook ik dat het andere kind de favoriete was en wisten we, zonder het daar ooit echt diepgaand over te hebben, hoe het voelt machteloos te zijn tegen een ouder die ‘ groter’  en ‘ sterker’ is. Net als mijn vader voelde ik me ook altijd een ‘ vreemde eend in de bijt’  ten opzichte van anderen en  de gevolgen daarvan waren voor hem, en zijn voor mij, verstrekkend geweest, en nog.

De reis die hij maakte was er eentje in eenzaamheid, het onbegrepen en ongewenst weten. Hij was geen mensenmens, netzomin als dat ik dat was. Wij waren wel altijd de spreekwoordelijke 2-handen-op-1-buik. In mijn pubertijd heb ik een man uit ons dorp een knal voor zijn lelijk woord gegeven omdat hij een rotopmerking over mijn vader maakte. Ik was al getrouwd toen ik dat, verbaal welisiwaar, herhaalde toen iemand anders dat waagde in mijn bijzijn.
Wat hadden we vaak lol samen, we begrepen elkaar altijd al met aan half woord, soms zelfs zonder woorden. Een hobby die we deelden was het bezoeken van rommelmarkten en dus zijn we ook jarenlang op zaterdagochtend bij het krieken van de dag opgestaan om samen zo vroeg mogelijk op zo’n rommelmarkt aanwezig te zijn. Van hem mocht ik alles, alleen gebeurde dat dan zelden omdat iemand anders er altijd wel een stokje voor stak, wat zeg ik, stokje, complete hekwerken.

Een jaar of 10 was ik…toen ik op zaterdagochtend weer eens knallende ruzie met zijn echtgenote had. Ik wilde graag gaatjes in mijn oren en oorbellen erin zoals meisjes uit onze straat (die ook nog eens veel jonger dan ik waren maar dat terzijde). Stampvoeten werd het geweigerd want oorbellen dragen, dat deden alleen de hoeren. Toen zij op gegeven moment naar buiten verdween om de was op te hangen drukte hij mij snel een blauw papiertje in de handen, (10 gulden toen), fluisterde me toe: pak snel je jas en fiets maar naar Repko en ga ze maar halen. Alsof de duivel me op de hielen zat fietste ik 8 km om naar die juwelier te gaan, telkens achterom kijkend of iemand mij niet probeerde in te halen en tegen te houden. Dat blauwe papiertje, nat van zweet ondertussen, tussen stuurhandgreep en mijn hand geklemd.

Talrijke verhalen heb ik zoals die hierboven. Wat mij betreft, maar ja wie ben ik om een oordeel te vellen over zijn keuzes en hoe hij met de gevolgen van die keuzes omging, heeft hij maar 1 fout in zijn leven gemaakt. Wat ik nooit zal vergeten, wat ik mij ook vaak herinner, ongeacht of ik hem nou voor mijn geestesoog haal of naar foto’s van hem kijk, ik zie altijd weer die donkere ogen, waarin zoveel onuitgesproken verdriet lag, eenzaamheid ook. Wellicht zo herkenbaar omdat ik dat ook jaar in jaar uit in mijn eigen ogen zag?

Net als hij legde ook ik een reis af met een onbekende bestemming, een heel donkere bestemming ook op voorhand tegenaan gekeken. De zijne eindigde op 5 mei 2014 na een leven vol zorg en liefde, (die hij niet durfde te uiten, niet uiten kon zoals hij graag had gewild), gevormd door omstandigheden, en ziekzijn en daardoor weer vele problemen. Hoe herkenbaar want de mijne verliep niet anders, zij het dan dat ik enkele andere ziektebeelden had dan hij had.

Vandaag zou hij dus 82 geworden zijn als hem dat gegund zou zijn geweest. Dat was het niet en hij heeft inmiddels bijna 4 jaar rust, rust die ik hem heel zijn leven zo gunde maar machteloos moest erkennen dat ik daartoe niet in staat was. Rust waarnaar ik zelf ook decennia lang hunkerde, al zolang als ik me kan heugen om eerlijk te zijn. Die rust heb ik nu, dankzij veranderde eetpatronen, gewijzigde medicatie-samenstellingen, andere levenswijze, én CBD uiteraard. Als hij nog deel van mijn leven zou hebben uitgemaakt had ik zeker pogingen ondernomen hem ook die olie aan te ‘smeren’.  We verschilden zo weinig van elkaar en ik ben er trots op dat ik zoveel op hem lijk, qua karakter dan, uiterlijk helaas, helaas, helaas niet.

De foto in dit blogbericht is van het verlovingsfeest van manlief en mij, 2e kerstdag 1980. Van links naar rechts dus mijn vader, de opa van manlief die ons die dag ringde, en de vader van manlief. Drie schatten van mannen die helaas alledrie veel te verstouwen kregen voordat hen de eeuwige rust gegeven werd.

22 thoughts on “De reis, de bestemming”

    1. Melody schreef:

      Doin man!

  1. AnneMarie schreef:

    Heftig stuk. Mooie ode aan je Pappa.

    1. Melody schreef:

      Mijn leven was zo… net als de zijne
      Dank je wel.

      Hij deed wat hij bij machte was….net als ik … maar toch heb ik nooit een andere vader gewild.

  2. fietszwerver schreef:

    ja dat is het juiste woord
    een ode aan je vader

    1. Melody schreef:

      hij was een prachtig mens, jammer alleen dat de meesten dat nooit zagen

      1. fietszwerver schreef:

        wilden ze misschien niet zien

        1. Melody schreef:

          geen idee . doet er ook niet meer toe.

  3. Ontroerend mooi geschreven.

    Liefs Joanne

    1. Melody schreef:

      dank je wel, liefsss

  4. Regenboogvlinder schreef:

    Wat een mooi logje! Een eerbetoon aan je vader…
    Sterkte!
    XXX

    1. Melody schreef:

      Dank je wel. Ja zo iets ja.

      Is oke hoor, ik nam al veel eerder, bij leven nog, afscheid van hem.

      xxx

  5. Wat een knappe mooie man, is je vader!
    Sterkte met het gemis.

    1. Melody schreef:

      Ja dat was hij ook, zeker aan de binnenkant, die hij helaas nooit durfde te laten zien…
      Dank je wel, is oke hoor. Ben daar al jaren overheen.

  6. Nathalie schreef:

    Ik huil… en daar baal ik van want ik moet zo werken. Te mooi geschreven.
    Laifs,

    1. Melody schreef:

      ahhhhhhh *kuffelt mams stevig* het is goed meisje. kusss

  7. Kakel schreef:

    Je vader blijft altijd je vader, net zoals het gemis blijvend is… Je hebt een liefdevol eerbetoon geschreven aan hem. Op zijn manier was hij een dapper man. Sterkte liefie!
    Dikke kus en een knuffel ♥

    1. Melody schreef:

      Ja dat is waar al zegt die titel natuurlijk helemaal niets!!!!

      Ja klopt, zijn leven was strijd. helaas.

      smaaakkkkkkkkkkkk

  8. gewoonzoalsikben schreef:

    Tranen hier .Herkenbaar!

    Weer korte reactie ,kan niet anders ,sorry

    Liefs Elisabeth

    1. Melody schreef:

      Het spijt me dat ik je aan het huilen bracht, dat was uiteraard niet mijn intentie. De herkenbaarheid daarentegen is voor mij weer een bevestiging dat ik echt niet de enige ben die geen leuke jeugd had.

      Liefs terug.

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: