Nog ‘niks’

Vandaag zou het weer goed zijn in tegenstelling tot morgen, volgens de weersvoorspellingen dan hè, en aangezien manlief in bed zou liggen na de 1e nachtdienst tufte ik vanochtend in alle vroegte, nadat ik klaar was op mijn 2e adres uiteraard, naar Emmen. Ik wilde zien hoe het Ma Yay Yee verging maar ook of ik al groei bij Mauk kon constateren, die inmiddels 12 dagen jong is. In de wandelgangen gaan diverse verhalen al rond over het zeer dartele kereltje en diens euvele moed allerlei dingen uit te proberen, een echt hand (poot?) vol dus voor Moeder Mingalar OO en tantes Shwe Zin en Ma Yay Yee, al houdt de laatste zich wel afzijdig gezien haar eigen hoge dracht en bijbehorende ongemakken, die ook haar humeur wel lijken te beïnvloeden, niets menselijks is zo’n reus vreemd glimlach.  Van bevallingsstart nog steeds geen spoor te bekennen… velen praten over juni ofzo maar ja wanneer het echt gebeuren gaat weet natuurlijk niemand met zekerheid te benoemen.

Mauk wilde op zeker moment een rotspartij beklimmen, ondernam daartoe diverse pogingen maar werd telkens met zachte doch dwingende hand (poot?) door tante Shwe Zin tot orde geroepen en met slurf omring onderbroken in de klauterpogingen, tot zij het zat werd en hem zonder pardon richting moeders duwde, hem daarbij dus geen gelegenheid meer gevend zich om te keren en het nogmaals te proberen.

Een andere reden om naar ‘mijn’ dierentuin  te gaan was het nieuws gisteren dat de ophokplicht e.i.n.d.e.l.i.j.k. was opgeheven, 4 maanden maar liefst duurde het deze keer. Ik hoopte dus de ‘tijdelijk weggesloten’ vogels voor de lens te krijgen en vast te kunnen leggen of, indien dat niet zou lukken, hen in ieder geval te mogen spotten. Het laatste kwam dus voor, het eerste niet. Volgende keer beter.

Er was nog een reden om te gaan want op FB had ik gelezen dat een zeldzame plant was gaan bloeien en die bloei duurt meestal maar een dag of 2 a 3.  Officieel is het de reuzenaronskelk maar in de volksmond wordt het penisplant genoemd. Dat het bloeit is een kadootje want dat gebeurt niet zo maar. Je wilt hem overigens niet in je huis hebben ofzo hoor want de geur is misselijkmakend, volop rotte eieren!

In de vlindertempel hadden we het geluk niet 1 maar 2 Atlasvlinders aan te treffen. Het leek wel een vlinder-baby-boom, je moest gewoon oppassen dat je niet door de vlinders omver geblazen werd, zoveel waren er, zelden zoveel gezien als vandaag.
We liepen ook nog even Serenga in, in de hoop de leeuwen actief aan te treffen maar ook die vlieger ging niet op. Zowel de 8-baan als de truck sloegen we over want geen van ons drietjes had vertrouwen genoeg in het gewrichtenstelsel om het aan te durven, ‘kunnen nog vaak genoeg, komen hier immers na vandaag vast nog wel eens weer?”grapten we terwijl we ons naar Momma’s sleepten voor een rustpauze en een bak leut.
Na een paar uur hadden we er alledrie genoeg van, fysiek dan welteverstaan, en zochten we de uitgang weer op, ik nam afscheid en reed huiswaarts. Ondanks dat ik dan over een lijf beschikken mag die niet altijd functioneert zoals ik het graag zou willen waren het toch weer een paar zalige uurtjes, we hebben altijd de grootste pret met ons drietjes en tja dat je nu ‘over de koppen’ kunt lopen omdat het druk is… belemmert me God Zij Dank niet meer.

Alle foto’s (100) staan HIER 

On-ge-lofe-loos!!!

Gisterenmorgen komt Daphne bij me, “Ko? Wanneer gaan we naar Planckendael want daar is een paar uur geleden het 3e olifantje geboren”. Ik antwoord: “Morgen dan maar niet naar het Duitse NaturZoo Rheine maar naar het Belgische Planckendael in Mechelen…”.  Daphnes rooster kwam weer eens, zoals erg weinig de laatste tijd, goed uit, 2 dagen vrij, woensdag en donderdag. Weeronline beloofde matig maar ach we weten onderhand dat ze het zelden bij het rechte eind hebben, en een nat pak is geen ramp.


Gisterenmiddag dus nog op verlaat kraambezoek bij Mauk voor Daphne, zoals ik HIER beschreef en vandaag naar Mechelen dus.  Nou ik kan hartgrondig zeggen dat het maar goed is dat je nooit van te voren weet wat er gebeurt want had ik vanochtend geweten wat ik nu weet was ik niet naar Mechelen gereisd vandaag, zelfs niet voor het feest dat trio-kraamvisite heet.
Kom ik vanoachtend aangereden bij mijn maandagmeneer is daar alles in vol licht, dus met de schrik om mijn hart snel ik naar binnen. Is er niets aan de hand behalve dan dat hij zich in de dag vergist heeft en mij totaal verbaasd aankijkt omdat hij niet mij maar mijn vervanging (die ik geregeld had voor vandaag) verwachtte… Nadat ik hem gerustgesteld had en nogmaals uitgelegd had hoe het precies zou gaan en waarom kon ik doen wat moest en kon ik na een grote bak troost en een grotere beter pitamientjes samen, terug naar huis om met Daphne in de auto te stappen en zuidwaarts te vertrekken.


a) Een rit voor de boeg van 3 uur en 7 minuten. Tja die vlieger ging niet op, dat werden er 4 en 12 minuten.
b) Halverwege de rit ongeveer knakte het in mijn rug, ooeepsss, snel pijnstillers achter de kiezen. Die verkozen echter, net als ik, een vrije dag te nemen.
c) Eenmaal in het park eerst het restaurant in, eten én morfine innemen en er het beste van hopen. Die zooi maakt mij 9 van de 10 keer strontmisselijk en doet evenmin elke keer wat het moet doen. Vandaag echter…geen centje pijn, geen kleiner centje misselijkheid, kortom feestje. Ik sjouwde me suf en genoot met volle teugen. Een hele dag sjouwen in een dierentuin en dat geheel pijnvrij? Dat kon ik me niet meer heugen dus met regelmatige verbijstering ervaarde ik dit als een waar cadeautje.
d) Weeronline had het weer (uiteraard) bij het verkeerde eind en de niet beloofde regen viel toch, gelukkig niet zeiknat zoals bij ons laatste bezoek maar toch. Geen zon en een frisse wind, loop ik daar in een dun shirtje met spijkerjasje en een niet al te charmante maar wel heel lekker zittende capribroek met blote pootjes in nog blotere schoenen.
e) Splinternieuwe schoenen die een weldaad bleken, volop ook hiervan genieten dus. En natuurlijk van al het natuurschoon, ontluikende lente en de vele dieren, met name uiteraard de 3 jonge olifantjes.
So far so good… de snelwegleed was vergeten, we wenden aan het weer, later werd het milder en zalig en we hadden de grootste lol door bovenstaande cadeautjes. We hoefden ons immers niet te haasten want voor vanavond had ik voor mijn maandagmeneer vervanging geregeld.
Tja… en toen liepen we het park uit, stapten de auto in en vertrokken…
Een kwartier later zat ik te stomen naast Daphne, pijn die aan alle kanten uit al mijn gewrichten vloog en een uitweg zocht, het zweet stond op mijn voorhoofd. Vervolgens kwam de misselijkheid opzetten, klap boem, ik zweette me een kilo peentjes.
Nou had ik in het verleden met regelmaat last van hyperventilatie en zo af en toe kan ook wagenziekte me overvallen dus heb ik altijd in mijn handschoenenvakje enkele zakken liggen voor zulke noodgevallen. Dat dat handig is bleek wel want even later, in een kilometers lange tunnel kwam alles eruit, nee niet gemorst, de seconden die me resten waren lang tijd genoeg om zo’n zak te grijpen en die te openen. Als je zo intens beroerd bent is elke beweging die de auto maakt een ramp, zeker op het Belgische wegennet weet ik sinds vanavond. Met slechts 1 file die een kwartier duurde was de terugreis evengoed een ramp, heb me al in eeuwen niet zo ziek gevoeld. Als mijn lijf het had toegelaten was ik bij thuiskomst op de parkeerplaats op mijn blote knieën gegaan en had Iemand reuze bedankt voor het feit dat die Helletocht e.i.n.d.e.l.i.j.k. voorbij was.
Eenmaal in huis de kleren uit en pyjama aan en op de bank, even op adem komen.
Toen de foto’s van Daphne en mij op de pc en die in een map gezet, bekeken en geselecteerd en die die door de selectie kwamen online gezet. Samen hadden we er ruim 800. De map die HIER te bekijken is bevat 475. Het grootste deel van de foto’s is van mij en het kleinere deel is van Daphne.


Heb ik nog een “Kers” op deze “Taart”? Jawel!!!
Mijn camera had vandaag kennelijk ook besloten niet te doen wat het moet doen en alle foto’s zijn op een vreemde wijze genummerd, ze staan dus niet op volgorde, en sorry ik heb geen zin, noch de puf, ze allemaal om te nummeren. Toch is het bekijken van de foto’s wel de moeite waard want er zitten heel mooie foto’s tussen, al zeg ik het zelf.

Ik ga de flap dichtdoen, drink nog een bak thee en wens jullie welterusten alvorens ik na die bak thee mijn bed induik. Morgen nieuwe dag, nieuwe kansen toch.

9 Dagen

Daphne mag dan wel werknemer van Wildlands zijn maar dat betekent niet dat zij dan ook als eerste een baby fotografeert, dat mag het personeel namelijk niet zolang ze in bedrijfskleding rondlopen. Vandaag en morgen is ze vrij dus togen we vanmiddag even op en neer zodat zij ook Mauk op de gevoelige plaat kon vastleggen. Ik had toegezegd mee te gaan op de voorwaarde dat we een kort rondje zouden doen omdat ik morgen mijn energie wel nodig heb. Ons plan is namelijk naar het Belgische te gaan omdat dierentuin Planckendael in Mechelen maar liest 3 olifantenbaby’s heeft gekregen, vanochtend de 3e, dus gaan we morgen op kraambezoek. Ruim 3 uur rijden enkele reis en een groot park dus tja ik wil niet moe zijn natuurlijk.  Kortom, vandaag alleen de olifanten bij ‘ons’ en even de vlindertempel om te kijken of er een Atlas zou hangen.

We werden niet teleurgesteld, integendeel zelfs. Die Atlas hing er. Tot onze grote verbazing ook 2 vlinders die we nog niet kenden. De ene kende Daphne wel en dat is de bladvlinder. Zeer bedriegelijk want het lijkt echt een blad, zo levensecht maar toch is het een vlinder.

Ook spotten we een andere vlinder die we beiden nog nooit gezien hadden, ik op een verzorger af die ons het antwoord ook schuldig moest blijven, het was een nieuwe aanwinst en zij beloofde mij het antwoord op te zoeken en in de mail te zetten. Op onze terugreis kreeg ik die mail al, de naam van de vlinder is:  Amathusia phidippus ook wel Palm Koning genoemd.

Na nog een kop koffie en rustpauze hobbelden we terug naar huis… foto’s gesorteerd, samengevoegd, geupload en HIER staan ze, veel kijkplezier.

Tweestrijd in Tweestryd

Gisterenmiddag waren (v)echtgenoot en ik, volop van het prachtige weer genietend ondertussen, hard in onze tuin aan het werk. De nalatenschap van de winter wegwerken en de tuin ontvankelijk maken voor niet alleen de lente die veelbelovend gearriveerd lijkt te zijn maar natuurlijk ook voor eventuele gasten die door de poort binnen komen als we eerdaags weer eens gaan barbeknoeien… Een godsvermogen aan plantjes uitgegeven, sjongejonge, maar ja oke, het is weer een mooi aangezicht, wat moet dat moet of niet dan?


Eind van de middag was ik op en besloot ik onder te duiken in bad, nee niet letterlijk natuurlijk, alhoewel, mijn gewrichten jubelden van vreugde grrijnsss… gaat manlief met de honden aan de wandel. Komt ie terug staat de leukste buurvrouw (uche uche van ze never nooit nie) op hem af en deelt hem mede dat ‘morgen’ onze auto’s weg moeten zijn omdat zij een deel van het parkeerplein nodig hebben. Zij is voor de 2e keer hertrouwd en met deze man heeft ze een zoon (vette nakomer maar dat terzijde) een meer over het paard getild wangedrocht heb je nog nooit gezien. Dat joch is dus jarig en er komt een tuinfeest en op de parkeerplaats komt een groot springkussen dat ze gehuurd hebben. Manlief bleef vriendelijk en ging akkoord, later zei hij grinnikend “jij had vast anders gereageerd…” Dat beaamde ik natuurlijk want ik HAAT verwende koters, en tja dat pappie en mammie compleet het pad bijster zijn en zij idolaat hun prins opvoeden betekent niet dat ik dat goed moet vinden, niet dat zij dat snappen hoor, onmogelijk toch, ongehoord, verbijsterend dat iemand hun blerend schaap niet kan uitstaan. Zij is het type vrouw waarvan je denkt “die had bij de geboorte al een intern lichaamsdeel van de vrouw niet moeten meekrijgen… (laat ik het maar even zo netjes mogelijk uitdrukken). Kortom, na maanden vluchtdrangloos genietend geleefd te hebben  schoot ik op de bank acuut in een kramp en belde ik Daniëlle, die het burengeruchtoverlastverhaal inmiddels al kent en dus gelijk mijn vluchtdrang snapte. (daar gingen mijn plannen dit weekend te benutten om goed rust te pakken!)
Vanochtend dus in alle vroegte, vanaf mijn 2e adres, door naar Emmen. Daar in alle rust koffie gedronken en later broodjes gesmeerd om vervolgens de weg over te steken. Heeeeeerrrrrrlijk weer…. nog geen zon (gelukkig), meer dan warm zat liepen we al snel in blote armen en rammelden mijn Willemientjes.  Op Goede Vrijdag, of acurater gezegd de dag daarvoor, ging de Tweestyd open, die had ik nog niet in werking gevoeld. Mijn rug liet dat telkens niet toe. Vandaag gedroeg zij zich keurig dus durfde ik het wel aan. Ik weet inmiddels uit de verhalen dat de blauwe wreder rijdt dan de rode dus die keus had ik snel gemaakt, niet de kat op het spek binden door voor blauw (ik weet wel waarom ik dat de (enige) afschuwelijke kleur vind die er bestaat glimlach) en stapte dus met Daniëlle in de rode terwijl Herman buiten-beneden bleef omdat zijn gwrichten/rug hem dus geen toestemming gaven.

Uiteindelijk Serenga weer uit (nu onze ballerine en haar consorten (nijlpaarden) ook weer naar buiten mag wilden we dat natuurlijk ook niet overslaan, dook dame naar beneden dus moesten we alsnog de trap af natuurlijk), nadat we Nortica ook al hadden doorlopen, gingen we op weg naar Jungola. Deze keer niet rechtsom naar binnen maar linksom omdat a) Daphne vandaag niet op OLA zou staan maar op LAYOS en b) omdat de olifanten naar buiten zouden komen, de dames met jongen welteverstaan. Op het terras van Layos russten we uit terwijl we onze broodjes op aten en genoten van een groenblauwe suikerspin, die gratis af te halen was voor abonnees ivm de geboorte van Mauk afgelopen maandag.
De drukte die we in het park verwacht hadden was behoorlijk minder maar buiten de poort des te meer, veel volk op de been ivm de 4 mijl van Emmen, verbijsterend weer met hoe zo’n gemak ik door die mensenmenigte heen laveer zonder waar dan ook maar last van te hebben, bizar nog steeds, ik ben er nog niet aan gewend, deze veilige vrijheid te ervaren. Bij Herman en Daniëlle rustte ik weer even uit om mijn fundamenten genoeg op te laden om naar huis te kunnen rijden. Niemand wachtte op mij aangezien Daphne aan het werk was en de beide mannen ivm boogschietwedstrijden ook niet thuis waren. Een uur na mij ongeveer kwamen beide heren ook thuis,  manlief had de 1e prijs in de wacht gesleept en zoonlief de 3e, de trofeeënkast staat weer iets voller dan vanochtend dus glimlach
Mijn foto’s niet echt geweldg vandaag maar ja zulke dagen horen er nou eenmaal ook bij. Er bleven nog zo’n 125 over van de 155 waarmee ik thuis kwam, inclusief enkele gsm-foto’s van mezelf en foto’s van Herman zodat ik kan laten zien dat ik in de 8-baan ben geweest.
Hoe dan ook, ik had een heerlijke dag, prima gezelschap, zaligggggg weer, van mij mag dat voorlopig zo blijven.

Orchideeënhoeve

Goede Vrijdag, een week geleden, opende Orchideeënhoeve in Luttelgeest een nieuw deel. Een deel buiten, met Californische Flamingo’s, aantal Eendensoorten, Alpaca’s, Vari’s en Ringstaartmaki’s . Dat wilden Daphne, Anita en ik natuurlijk gaan bekijken. Mijn enthousiasme was aanstekelijk want Herman & Daniëlle, die het niet kenden omdat ze er nog nooit geweest waren, wilden ook graag mee.
Dus vertrokken Daphne en ik vanochtend, nadat ik thuis kwam van het werk, richting Emmen. Anita moest voor haar werk ‘s ochtends ergens zijn en zou ook rond de tijd dat Daphne en ik in Emmen aan zouden komen aankomen. Toen de groep compleet was haalde Herman de rolstoel uit elkaar, verdeelde die over beide auto’s, en eenmaal ingestapt kon de reis beginnen (of voortzetten, ‘t is maar hoe je het wilt bekijken *glimlach*).
Dik uur later sloten we aan de in rij bij het lunchbuffet en nadat we onze zeurende magen tot zwijgen hadden gebracht gingen we aan de wandel. Uiteraard klikten alle camera’s weer alsof onze levens ervan af hingen. Je weet daar echt niet waar je het eerst of het laatst moet kijken, zoveel kleur, en iedere keer weer ‘nieuwe’ orchideeën die men de ‘vorige keer’  niet had. Ook de dierencollectie is zich gestaag aan het uitbreiden. De vlindertuin is eveneens elke keer weer een groot feest!
Het was al laat toen we de terugreis aanvaardden, eenmaal terug in Emmen nam ik weer bezit van mijn eigen auto en stapte Daphne bij Anita in, zij keerden huiswaarts naar mijn (v)echtgenoot die ondertusssen met het eten bezig ging en ik tufte naar mijn 2e adres om daar iemand ‘nachtklaar’ te maken. Korte tijd later stapte ik dan ook mijn huis in en konden we eten, daarna de foto’s op de pc en controleren… We hadden kennelijk alledrie een goede fotografeerdag vandaag want met zijn drietjes hadden we 450 gemaakt… Daphne en ik met onze nikons en Anita met haar foon… en daar bleven maar liefst 425 van over. Slechts 25 waren bewogen, totaal verkeerd belicht dan wel gefocused.. en belandden dus in het ronde archief.
Nu is het inmiddels half negen en ik heb mijn lampje eigenlijk wel uit… al vanaf 6.30 op de voeten en daar waren mijn onderdanen het absoluut niet mee eens maar gelukkig is mijn wilskracht sterker (en nee ik ben niet eigenwijs… ikke? eggies nie! *grijnssss*). |
Kortom…te moe om nog veel foto’s te bewerken tot het perfecte formaat voor in blog… ik doe er maar eentje en de rest kunnen jullie HIER bekijken.

Kraambezoek

De zuidelijk gelegen dierentuinen in ons land staan al een tijdje op ons lijstje, maar ja, telkens kwam er weer iets tussen ofzo. Eergisteren werd die wens natuurlijk fors groter toen Dierenrijk in Nuenen hun 1e olifantenbaby ooit mochten verwelkomen, compleet verbijsterd ook want de bevalling werd pas over 4 maanden verwacht. Daphnes werkrooster liet het voorlopig niet toe…dus tja … afwachten maar… tot gisterenavond zij mij blij apte dat ze vandaag vrij zou zijn, ze was afgezegd. Anita zat hier op de bank en ook zij was gelijk enthousiast, regelde het eea en binnen een paar minuten stond dus de afspraak om vanochtend in alle vroegte de rit naar Nuenen te ondernemen. Met een bagger-weer zonder weerga vertrokken we maar gaandeweg werd het droog en kwam de zon erbij.

Zonder noemenswaardige oponthoud kwamen we een kleine 3 uur later op onze bestemming aan, veel auto’s dus het zou druk zijn, dat klopte dus ook. Grrrrr, meer zeg ik daar niet over glimlach (zie foto hieronder) . Koffie eerst maar… en toen aan de wandel. Een totaal onbekend park dus we waren reuze nieuwsgierig. Het viel absoluut niet tegen, ontzettend veel dier-soorten op toch wel een redelijk beperkte ruimte maar dat is lumineus opgelost. Elk diersoort had ruimte zat, echt heel leuk gedaan. Aangename verrassingen dus.  De moeite van het bezoeken zeker waard, ook al moet je er dan zo’n eind voor tuffen.

Heerlijk weer ook de hele dag verder. Eenmaal bij de olifantendames in de stal konden Daphne en ik het klikken natuurlijk niet laten. In de fotomap zitten dus heeeeeeelllll veeeeeeellll baby-fantje-foto’s. Sommige foto’s zijn wel gelukt hoor, maar velen ook niet. De selectie leverde al ruim de helft prullenbakwaardig, tja leuk zo’n lijf dat niet altijd doet wat het zou moeten doen op momenten dat het gevraagd wordt, maar ja dat ben ik onderhand gewend dus ik roeide met de mij beschikbare riemen en uiteraard met behulp van 2 personen bij me die nu wellicht zere armen hebben van het mij meeslepen dan wel ‘dragend steunend’ voort duwen.

De kleine dreumes  is inderdaad erg klein, en ook relatief mager, wat je bij een prematuurtje natuurlijk mag verwachten. Ze zag er echter verder prima uit en naar verluidt gaat het erg goed met haar. Mama Htoo Yin Aye en grote zus Ma Palai gingen enorm beschermend en liefdevol met haar om. Jing is duidelijk in goede ‘handen’. Beide bullen Sibu & Thuya stonden buiten in een afgescheiden deel natuurlijk.


Aan het begin van de avond leverden we Anita thuis af en reden daarna door. Het bekijken, goed- dan wel afkeuren, van de 700 foto’s kon beginnen. Uiteindelijk bleven er toch nog 310 over die ik uploade zodat jullie ze HIER kunnen bekijken, 121 zijn van Daphne en de rest is van mij.  Daphne en ik kunnen nu Dierenrijk Nuenen van ons lijstje schrappen.  glimlach

Ik ga nu de rust in… morgen en zondag ook zodat ik maandag fit ben om met Corry naar Emmen te gaan voor de paasbrunch en daarna de zoo bekijken natuurlijk als het weer ons dat tenminste toestaat, en Corry’s gezondheid ook want het gaat niet echt lekker met haar de laatste tijd. Kortom, veel zin in en hopelijk voor haar een enorme opkikker, want daar is ze wel aan toe!!

Gewoon doen.

Al enkele weken heeft mijn rug weinig zin aan meewerken en is dus regelmatig behoorlijk obstinaat, wat me weer dwingt tot het gekluisterd zijn aan de bank en met beleid de balans zien te vinden, en te bewaren, tussen bewegen en rust. Vorige week was ik het zat en belde ik de fysio. Mijn ‘eigen’  fysiotherapeute heeft gouden handjes en zij heeft mijn rug altijd binnen 2 a 3 behandelingen weer helemaal los, oeps…kom ik in de praktijk, blijkt zij ziek te zijn, zonder details iets langdurigs, getver, zowel voor haar als voor mij natuurlijk. Haar vervangster doet prima werk maar helaas is het effect niet zoals gewenst.

 

Emmen laat ik natuurlijk niet links liggen en aangezien vandaag man en kroost heel de dag weg zouden zijn ivm boogschietwedstrijden, en ik geen zin had om in mijn eentje op de bank te blijven zitten, had ik met Niels & Anita afgesproken naar Emmen te gaan voor de mooiste afleiding die er bestaat, uiteraard ook met Herman & Daniëlle erbij. Ik zou de rolstoel meenemen want het lopen gaat al een paar weken niet echt lekker.

Niels en Anita besloten later op de dag naar Emmen te willen en aangezien Anita aan het eind van de middag naar haar werk moest, ook in Emmen, hadden we al afgesproken dat we met 2 auto’s zouden gaan en ik ervoor zou zorgen dat Niels weer thuis zou komen zodat Anita de auto bij zich kon houden. Vanochtend reed ik dus na klaar te zijn op mijn 2e adres naar Herman en Daniëlle toe. De rolstoel liet ik thuis want zelf rollen kan ik momenteel echt niet en ik wilde het Herman ook niet aandoen mij te moeten duwen want hij is minstens zo heftig rugpatiënt als ik. Gelukkig beschikt het park niet alleen over talrijke bankjes her en der maar ook divers horeca-gelegenheden met terrasjes binnen en buiten dus zouden we veelvuldig van diverse zitplaatsen gebruik maken.


We hadden de weergoden aan onze kant want ondanks het ontbreken van de zon was het zalig buiten, compleet windstil en qua temperauur perfect. ‘s Ochtends is het altijd redelijk rustig in het park, zo ook vandaag. Tijdens de lunch voegden Niels en Anita zich bij ons en gingen we gevieren verder, het werd drukker en drukker. Op zeker moment namen Herman en Daniëlle afscheid van ons en gingen wij gedrieën nog een rondje Serenga doen. Na nog wat eten voor Anita gehaald te hebben en afscheid van haar genomen te hebben dronken Niels en ik nog een bakkie bij Herrman en togen wij terug naar Assen.

Het was weer een heerlijke dag, ik heb enorm genoten. Niet alleen van (bijna) alle dieren die weer heerlijk in de buitenlucht aan het dollen waren maar ook van het jonge grut dat overal dartelde. Mijn handen lieten me niet in de steek, de pijnstillers werkten voor de verandering prima en dat maakte mijn pret alleen maar groter. Ben dan ook blij met de fotomap van vandaag glimlach. Ohja.. mijn haar komt af en toe ter sprake, ik vind het leuk om het te vlechten maar ja dan moeten mijn gewrichten natuurlijk mij wel de nodige bewegingsvrijheid toestaat… dat is nu zeker niet het geval, gelukkig was daar Daniëlle die het voor me deed, ze maakte er ook een foto van, die komen jullie wel tegen als je HIER ff rondstruint.

Kortom, mijn zondag was er eentje om in te lijsten en ik hoop van ♥-e dat jullie hetzelfde kunnen zeggen!!

FF Checken

Met 2 Dikhuiden-dames hoogzwanger wil ik natuurlijk proberen kans te maken aanwezig te zijn op het moment dat een bevalling echt begint… kleine kans maar heej, niet geschoten is altijd mis toch?
Kortom, vandaag besloot mijn rug mij iets meer bewegingsruimte te gunnen en dus toog ik vanochtend na het afronden van mijn ‘verplicht nummertje’ naar Emmen. Zoals altijd tegenwoordig parkeerde ik de auto bij Herman en Daniëlle, is iets verder weg dan de parkeergarage maar wel gratis, en liepen/rolden we gedrieën even later het park in.


Eenmaal achterin Jungola bij de olifantenvallei zagen we de dames met jongelingen en dame Tante genoeglijk gezamenlijk knabbelen aan vers groen dus was er nog geen sprake van een begonnen bevalling. Hop naar binnen, op naar koffie met een broodje, jassen uiteraard uit al bij de ingang want in de grote Rimbula-Kas is het altijd erg warm, ook door de hoge luchtvochtigheid die de laatste dagen wel erg hoog is, gevoelsmatig althans.
Het ‘meerdere-dieren-verblijf’ bij de steigers van waaraf je de Rimbula-bootjes in kunt stappen is al weken gesloten vanwege werkzaamheden. Het houtwerk rot weg en moet vervangen. De Rode Bosmieren laten zich door niets weer houden en lopen dus overal rond, geheid dat velen dat niet overleven…

Zoals altijd op zoek naar de Anolis, en ja hoor na (best wel lang eigenlijk) enig zoekwerk vonden we hem dan ook. Hetzelfde gold voor de muskaatduiven, we vonden er maar eentje.  Na een paar gezellige uurtjes vonden we het welletjes, krak en mik met rammelende gewrichten, niet meer de piep-ers-jong, togen dus naar de uitgang. Enkele minuten later zat ik in de auto op weg naar huis.

Weer een aantal mooie foto’s rijker, klein mapje maaar hoor, nog geen 50, HIER. Wel weer de nodige dier-plezier-a-mientjes opgedaan en daarvan kan je nooit genoeg hebben grijnnsss
En wat de drachtige dames betreft… ik heb ze maar ff toegesproken en verteld dat het mij onmogelijk is dagelijks te komen checken en of ze alsjeblieft zo vriendelijk willen zijn te gaan bevallen als ik er weer ben glimlach

Nou hèhè; gescoord!

Weeronline beloofde een droge en zonnige dag dus ideaal voor wat aanvoer van pitamientjes *glimlach*, en waar krijg ik die beter dan op mijn favoriete buiten- & binnen ‘speelplaats’ dan Emmen? Dus ja, daar togen Anita en ik naar toe nadat ik vanochtend klaar was met werken. Zou het me dan eindelijk vandaag wel lukken de Muskaatduiven vast te leggen? Ik had ze tot dusver alleen in vlucht gezien of veel te ver weg om te fotograferen… Hoop doet leven of niet dan *grijnsss*

Eenmaal binnen de poort gingen we gelijk Jungola in om ons daarbij Herman en Daniëlle te voegen om gezamenlijk te lunchen, waarna we aan de wandel gingen. Nou was Herman gisteren lelijk gevallen dus die liep niet lekker. Daniëlle moest nog de safaririt van zondag bezuren dus na een bezoek aan de vlindertempel dronken we nog een bakkie en gingen we uit elkaar, zij huiswaarts en Anita en ik nog even de Serenga op om de leeuwen op te zoeken.

Daarna terug naar de in-& uitgang want Anita moest aan het werk, ik deed nog een bakkie bij H. & D. en keerde toen ook huiswaarts. Veel zon op ‘t snoetje gehad, een tussenjas aan ipv een winterjas… Lente komt… heerlijk, ik kan niet wachten! En nee ik zit dus niet te wachten op de -8 a -10 die men ons voor de nachten van het komend weekend belooft, ik hoop uiteraard dat ze het weer verkeerd hebben!

Foto’s zien kan HIER

Blunder met pret

Waar het ♥ vol van is loopt de mond van over… een welbekend spreekwoord dat voor jullie, mijn volgers, niet onbekend zal overkomen want jullie weten inmiddels wel dat ik veel kan kletsen over iets dat ik erg leuk vind… Zoals ik HIER beschreef was ik van plan om vandaag naar Wildlands te gaan, ingaande op een uitnodiging voor een “kijkje op de bouwplaats van Tweestryd”, de nieuwe attractie (8-baan) van Wildlands, welke op Goede Vrijdag geopend zal gaan worden. Nou was mijn laatste bezoek natuurlijk niet zo denderend verlopen dus besloot ik vanochtend na een ruime week enorme rug- & gewrichtspijn, wel naar Emmen te gaan want het gezelschap is top dus heel gezellig en garant voor veel plezier, maar dus niet onnodige risico’s te nemen door een ritje in die 8baan te maken. Ik had me dus voorgenomen beneden te blijven en het ‘slechts’ bij fotografren te houden. Dit vertel ik dus ook zo aan Daniëlle & Herman en zij schieten beiden in de lach, “De uitnodigind zegt toch Kijkje?”… Eh ja?… “Nou dat is het dus ook, je mag dus geen ritje maken ook al zou je dat willen” … blundurrrrrrr, gelukkig kan ik om mij eigen fouten ook lachen en zo begon de dag al goed terwijl we nog niet eens binnen waren.

Eerst maar de weg oversteken en door de poorten naar binnen, op naar de meiden in Nortica, die allemaal buiten waren. Net als wij genietend van het lekkere weer. Geen zon maar wel droog, amper wind en een prima temperatuur. Van daaruit door naar Serenga, op naar de leeuwwen ….

om daarna voor de kofiee naar Momma’s te gaan alsvorens we door de poort van de 8baan naar binnen gingen om daar inderdaad een kijkje te nemen. Voordat we dat deden stapten we in de safaritruck die weer reed nu het weer goed genoeg is en alle savannedieren weer naar buiten mogen. Nadia, de dochte van Herman en Daniëlle, voegde zich bij ons en bleef een uurtje bij ons voordat zij ook weer het park verliet en de weg overstak.

Daarna hup door naar Jungola natuurlijk. Onze zwarte harige boomklimmers met kroost, zalige temperatuur, op zoek naar de recent uitgezette Bonte Muskaatduif, die ik wel vond maar zo ver weg dat hij op de foto amper zichtbaar is ;-) Onze zwarte harige vriendjes lieten zich wel goed zien…

Onze laatste stop werd de Vlindertempel van Jungola. Eenmaal binnen zag ik de witte morpho vliegen maar ja die fotograferen is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik telde er in totaal 4 en na veel geduld lukte het me uiteindelijk toch er eentje te fotografren. De 1e keer voor mij dat ik in dit nieuwe park van Emmen de kans kreeg en benutte.

Toen hielden mijn gewrichten het zo onderhand voor gezien, maar goed dat we al besloten hadden te vertrekken, we hobbelden de poort uit, staken de weg over, deden nog een bakkie samen en daarna tufte ik weer huiswaarts. Daphne was nog op haar werkplek dus niet thuis, mijn beide mannen waren al wel thuis, een uurtje eerder dan ik, nadat zij heel de dag in een sporthal hadden doorgebracht hier in de stad om deel te nemen aan boogschietwedstrijden. Manlief was niet happy, die had een slechte dag gehad, zoonlief daarentegen mocht wel met een prijs huiswaarts keren. Inmiddels loopt het tegen 6-en… nog even dit bericht afmaken en dan maar weer de auto in om mijn 2e adres aan te doen. Daar is overigens alles oké binnen de omstandigheden. Afgelopen vrijdag had hij een slechte dag, had al een paar dagen kiespijn en vrijdag vond ik dat wel welletjes worden dus werd de tandarts gebeld en kon ik met hem langskomen. De eigen tandarts is aan het afbouwen en zijn jonge vervanger klaarde de klus en binnen een kwartier stonden we weer buiten, hij met 3 kiezen minder. Toch wel bijzonder toch, 92 jaar en 6 maanden oud zijn en dan voor het eerst iets van het gebit moeten laten trekken. Dappere Dodo wilde thuis met paracetamol in zijn stoel, dus zo heb ik hem ook achtergelaten glimlach.

Kortom… heerlijke dag… alles dik in orde…zulke dagen mogen elke dag aan de orde zijn. Tot slot nog even melden dat het foto-album HIER te bekijken is en ik wens jullie veel kijkplezier en uiteraard ook nog een heel fijne zondagavond.