Archief van
Categorie: WE-300

WE-300 – 72 ~ Gezondheid

WE-300 – 72 ~ Gezondheid

we300vanplatoPlato‘s

72e WE-300

Thema 14 september – 15 oktober 2017:

Gezondheid

“Het is maar goed dat we niet alles van tevoren weten” … is zijn gevleugelde uitspraak, die ik tegenwoordig heel vaak hoor.
Het is ook niet niks natuurlijk als je zelf altijd kerngezond bent geweest en slechts 1x in je leven ziek was door een hernia en later in je leven te maken krijgt met de gevolgen van de hartproblematiek van een innik geliefde echtgenote waarvan hij dan in 2011 afscheid moet nemen daardoor.
Al is het natuurlijk niet zo, het lijkt wel alsof dat afscheid een kentering in de tijd gaf. Hij ervaart het althans wel zo want vanaf dat moment gebeurde het ene nare na het andere. Oktober 2011 bezoekt hij het graf van zijn vrouw en komt daaarbij te vallen, een heup aan gruzelementen. Ziekenhuis, revalidatiecentrum en veel therapie volgen. In mei 2012 komt hij dan weer thuis.
Vlak voor kerst komt een onheilstijding, 1 van zijn 2 zoon, komt te vallen en raakt bewusteloos, bij onderzoek blijkt dat zijn hoofd vol met tumoren zit en nog geen 6 weken later nemen we afscheid van hem.
April 2014 wil hij, zoals altijd, zijn bezoek uitlaten. Galante heer ten top als hij is, loopt hij met zijn bezoek naar de hal en helpt haar in de jas, daarbij gaat het fout, hij valt en wel op dusdanige wijze dat zijn rechterbovenbeen kompleet aan diggelen ligt. Ziekenhuis, revalidatiecentrum (God Zij Dank hetzelfde als waar hij ook vertoefde tijdens de herstel van zijn gebroken heup) en veel therapie volgen. Oktober 2014 komt hij thuis maar wel een heel stuk minder mobiel dan hij gewend is.
Het inleveren van ‘ dingen zelf kunnen’  zet zich uitbreidend voort… dát accepteren kost hem veel moeite maar gelukkig heeft hij zijn humor niet verloren noch zijn positieve levensinstelling! Nu kijkt hij uit naar mijn verrassing, vandaag over 7 dagen, als hij zijn 92e verjaardag viert!
WE-300 ~ *71* ~ Ontgroenen

WE-300 ~ *71* ~ Ontgroenen

we300vanplatoPlato‘s

71e WE-300 –

 

Thema 26 juni – 31 juli: Ontgroenen

Allereerst een ‘Fijne vakantie in De Ardennen’ voor vakantieganger Plato
die aldaar een week zal vertoeven. Of én hoe hij dat zal redden mét zijn “inspiratie die wanstaltige vormen aanneemt” zonder zelf nog eerder dan “gramstorig” te worden vanwege het gebrek aan internet, moeten we maar afwachten. Al vraag ik me stiekem toch wel af wie het eerst/meest gramstorig zal worden, wij omdat hij niet gelijk de linkjes plaatst of hij omdat hij die linkjes niet plaatsen kan maar erger nog, onze “mooiste verhalen” niet gelijk lezen kan. We gaan het zien glimlach

we300-ontgroenen

In de auto, onderweg naar het ‘punt van geen terugkeer’ viel een kwartje… BOEM! RAAK! DIE ZIT!!!
Instinctief gleden haar ogen naar de zijkant van de snelweg, speurend naar de eerste de beste mogelijkheid om de auto aan de kant te zetten.

Stilstaand zuchtte ze diep terwijl haar linkerhand de knopjes zocht en vond. De juiste vingers gebruikend liet ze de ramen zakken waardoor de wind vat op haar haren kreeg en langs wangen, neus en ogen streek.

“Waar ga jij in de vredesnaam naar toe?”
“Ben je nou hélémáál van God verlaten knetterend gestoord geworden?”
Twee blauwe ogen, vervaarlijk fonkelend van opperste verbijstering vermengd met verontwaardiging keken haar via de achteruitkijkspiegel doordringend vragend aan.

Wéér viel een kwartje… BOEM! RAAK! ZO, DIE ZIT OOK!!!

Voor haar gevoel eeuwen later, dat door een vluchtige blik op de klok in haar dashboard gelijk ontkend werd, startte ze de motor weer en reed verder, afslag af, onder de weg door, afslag weer op, de weg terug.

Oeps.. ze was te laat, veel te laat zelfs. Zo niet haar ding, te laat komen, dat was iets dat onmogelijk geaccepteerd kon worden.  Nee niet van een ander maar wel van zichzelf natuurlijk.
Dat overkwam haar niet, nooit, daar zorgde ze voor.
Nou ja, voor alles is een eerst keer, ja toch niet dan, dit was het dan.
Alle ogen richtten zich op haar bij binnenkomst. Ze nam plaats op de enige, nog lege en vanwege diens locatie zo foute, stoel met het schaamrood op haar kaken en in haar decolleté, excuses stamelend.

De 1e afspraak die ze écht niet wilde gaan bijwonen en ervaren!!!
En nu? NU zou ze het toch gaan doen!
Wat was nou werkelijk het allerergste dat haar kon gebeuren?
De mens lijdt het meest door het lijden dat zij vreest.

WE-300 *70*

WE-300 *70*

we300vanplatoPlato‘s

 

70e WE-300 –

 

Thema 25 mei – 22 juni: Musiceren

 

Allereerst een heel hartelijke welkom terug aan Plato natuurlijk na lange (veel te, als ik dat mag zeggen althans) afwezigheid in blogland. Ten tweede, van harte gefeliciteerd, je timing om terug te komen was wel perfect in die zin van aantallen want Musiceren is je 70e thema!

Kriebels in de buik, elke keer weer. Hoe vaak nu al? Geen idee, een schatting die ze echt niet goed kan maken, want dat is nou eenmaal niet haar sterkste punt, zal al snel in de 100-en zo niet 1000-en lopen. Die kriebels, doen haar soms giechelen, alsof ze een verliefde bakvis is, en dat met haar 50+ jaren. Ach, het schaadt niemand, haar al helemaal niet, integendeel, het maakt haar gelukkig, misschien zelfs wel het gelukkigst?!

Noem een gemiddeld theater in het land, zeg tegen haar dat ze er acuut heen moet en dat de tomtom kaduuk is, de gps in haar foon het ook niet doet. Geen probleem, ze stapt achter het stuur, tuft linea recta naar plaats van bestemming, ze kent ze allemaal. De routes zitten in haar bestaan verankerd.

Altijd ruim op tijd wordt de auto zo dichtbij mogelijk het betreffende theater geparkeerd, Hoe vaak ze al niet voor een nog gesloten deur stond omdat ze te vroeg was, weet ze ook niet. Als die deuren dan eenmaal open gaan, zinderend de foyer in na een bezoek aan kamer 100. Alle zintuigen op scherp want in de meeste gevallen kan ze de sound-checks horen, dat is al genieten pur sang. Terwijl de spanning toeneemt probeert ze een relaxte uitstraling te hebben terwijl ze een kopje koffie nuttigt, een knuffel en een babbelt deelt maakt met collega-die-hards en haar eigen gezelschap natuurlijk.

Ja hè hè, e.i..d.e.l.i.j.k. gaan dan die deuren open…. ze mag de zaal in. Spanning stijgt. In de meeste gevallen heeft ze plaatsen op rij 1, en met nog een beetje extra geluk ook nog in het midden. In haar beleving de enige echte juiste plek om te zitten bij haar favorieten.

Het licht dimt… ze hoort voeten schuifelen…. eerste akkoorden klinken…. het feest begint! Gelukzalig MAGISCH Genieten!!!

 

WE-300 *69*

WE-300 *69*

Plato‘s 69e WE-300 – Thema december 2015 : Gezondheid

Mag het een onsje meer zijn?
Ja zeker, als dat zou kunnen, kom maar op!

Het strijden soms zó moe, de clichés over  doorgaan minstens zo erg is het eigenlijk een constant plussen en minnen. Daar zo bewust mogelijk zo weinig mogelijk bij stil staan om toch nog ruimte te hebben voor iets spontaans is een strijd op zich. Zo af en toe kan de wens om het op te geven dan wijzigen in behoefte. Het kruispunt waarop je dan staat is een heftige.  Voor jezelf de motivatie vinden, zonder in het ‘moeten’ te verzanden, om toch maar weer op te krabbelen en door te kunnen gaan is soms een, zo voelt het, onmogelijke taak.

Je telt je zegeningen, denkt aan mensen die je lief hebt, mensen waarvan je weet dat zij jou lief hebben. Haalt in je hoofd herinneringen op aan leuke momenten waar je zo intens van genoot. Je probeert alles om maar te voelen dat het doorgaan wél zin heeft. Je probeert redenen te vinden om jezelf ervan te overtuigen dat opgeven geen optie is terwijl er in je hoofd een stemmetje, dat niet tot zwijgen te dwingen is, jou probeert te overtuigen van het feit dat je die ‘rust’ heus wel verdiend hebt onderhand want waarom zou je doorgaan met het bevechten van iets dat onhaalbaar is? Een ander stemmetje gaat ertegenin, hoezo onhaalbaar? Waar een wil is, is een weg, toch?

Maar toch…  al dan niet beïnvloed door waarin je (niet) gelooft… probeer je jezelf telkens weer te herpakken om te voorkomen dat je de handdoek daadwerkelijk in de ring gooit, al is de drang soms nog zo groot. Het onbetaalbare goed, dát krijgt niemand cadeau! Je kan zo ‘veel’ doen, de rest komt zoals het komt, je hebt ‘t er maar mee te doen.

WE-300 *68*

WE-300 *68*

we300vanplato

 

~ Plato‘s 68e WE-300

~ Thema  november 2015 :

~ Spellen

 

 

Hè??
Stond dáár nou écht wat zij dacht dat er stond?
Ze las het verhaal, dat ze inmiddels al drie keer gelezen had, nogmaals, nogmaals en nogmaals… Laat ik eerst maar even een pauze inlassen, dacht ze, koffie, sigaretje, zonnetje op het balkonnetje, even op adem komen en pogen haar wild in het rond slaand hart tot enig kalmeren te brengen.

Ze liep bij het bureau weg, de keuken in en schonk zich een bak koffie in. Met die koffie en een sigaret installeerde ze zich op het balkon waar een mager lentezonnetje haar gezicht streelde alsof het zeggen wilde: “wat jij eruit op pikt wordt niet zo bedoeld… ”
De koffiebeker raakte leeg, haar sigaret was op, de zon verdween achter een donkere wolk.. onheilspellende voorbode?
Terug op haar stoel achter het bureau las ze nogmaals wat ze al meermalen gelezen had, in haar hoofd kon ze het hele verhaal al zonder het tegelijkertijd te lezen soort van opdreunen.

Het nieuws had haar behoorlijk van haar stuk gebracht en ze wist ook niet wat ze er nou precies mee moest. Dat was eigenlijk nog wel het meest vreemde van alles. Zij, die nooit om woorden, laat staan een weerwoord, verlegen zat, zat nu naar een blanco pagina te staren. Haar vingers lagen dan wel op het toetsenbord maar er kwam geen letter uit, dat was al een heel vreemde gewaarwording van zichzelf.

Een weerwoord moest ‘even’ op zich laten wachten. Al wat er nu in haar opkwam was pure verbolgenheid vermengd met zo mogelijk nog intensere verbazing. Als ze vanuit die emotie zou schrijven zou de lezer er geen snars van snappen laat staan begrijpen wat zij wilde overbrengen. Bovendien zijn sommige dingen niet op te schrijven omdat die simpelweg niet in woorden te vormen zijn zoals gevoeld en bedoeld.

WE-300 … net ff anders

WE-300 … net ff anders

(oeps….. heb ik een bericht van Plato verkeerd geïnterpreteerd, zie ik dat pas nadat ik mijn verhaal al klaar had….weer deleten vind ik zonde )

we300vanplato

 

~ Plato‘s 67e WE-300

~ Thema  november 2015 :

~ Mededeling

Ze kwam die ochtend op kantoor binnen en in de garderoberuimte stond haar liefste collega en vriendin al op haar te wachten. En? En? En? Toe vertel nou?

Ze glimlachte en zei: Nee nog steeds niet!
Dan straks, zodra de winkels open zijn naar de overkant gaan hoor !
Ze glimlachte weer en antwoordde: is goed lieverd, zal ik doen.

Ruim 1,5 uur later liep ze het kantoor uit, stak de weg over en ging de bedoelde winkel in en haalde iets op. Terug op kantoor ging ze terug naar de garderobe, op de voet gevolgd door haar vriendin. Zonder het vragen, zonder erover na te denken, stapten ze samen de toiletruimte in, die was ruim genoeg. En enkele, zeer zeer zeer spannende minuten later kwamen ze er beiden helemaal gelukkig weer uit.
Enkele collegae keken het duo aan en de nieuwsgierigheid lag overduidelijk op iedereens gezicht. De uitstraling van beide dames was antwoord genoeg.
Een feestdag, ze verliet het kantoor nogmaals om aan de overkant van de straat een andere winkel binnen te lopen om even later terug op kantoor iedereen van schoteltjes en vorkjes te voorzien waarna gebak uitgedeeld werd.

Later die dag liep ze met manlief naar een huis, twee straten verderop.
Schoon-vader was die dag jarig en dat zouden ze gaan vieren, en hoe !!
Zijn 53e verjaardag zou heel speciaal worden, in ieder geval voor hem.

In alle consternatie van die dag had ze helemaal vergeten een cadeau te kopen maar hem kennende wist ze dat dat geen enkel probleem zou zijn, haar cadeau was immers één van zijn grote wensen en ondanks dat dit cadeau niet ingepakt kon worden wist ze wel dat hij er helemaal gelukkig van zou worden.  Blijer kon ze hem nergens mee maken.

Ze feliciteerde hem met de woorden: Van harte gefeliciteerd opa!

WE-300 *67*

WE-300 *67*

Plato‘s 66e WE-300
Thema 1 t/m 31 oktober 2015 : Nadenken

“Wat kijk je bedenkelijk?”
‘Huh? Watte? Wat zei je?’
“Wat kijk je bedenkelijk”.. met de nadruk op elk woord werd de vraag herhaald.

Ze keek hem aan en hij constateerde een flikkering in haar ogen die hem waarschuwde, hij kende haar zo goed, hij wist dat er een soortement van uitbarsting kon volgen als ze dacht dat hij haar niet begreep in een eerste uitleg.
‘Ach..’ zuchtte ze, ‘sommige mensen gebruiken niet dat wat ze gekregen hebben…’
“Ehhh en wát gebruiken ze dan niet?”
‘Hun verstand’…. en weer volgde een diepe zucht.

Hij zweeg even en liet haar woorden tot zich doordringen. Ze zat in de hoek van de bank met de laptop op schoot en had duidelijk iets gelezen waar ze niet blijer van werd. Vanaf zijn zitplaats kon hij niet op haar monitor kijken dus hij wist even niet waarover het ging. Hij boog voorover en keek over de rand even mee. Zag dat ze facebook open had staan.

“Mens! Maak je toch niet zo druk om wat sommigen daar neer kalken.. ze papegaaien anderen na omdat ze zelf interessant willen overkomen terwijl ze niet kunnen verbergen dat ze nog dommer zijn dan het achterwerk van een koe!”
Haar mond viel open! Zo’n spraakwaterval was ze van hem niet gewend, ze schoot in de lach, grinnikend zei ze: ‘Je hebt helemaal gelijk ook!’ Ze klapte de laptop dicht en legde het opzij.
“Koffie dan maar?”
‘Ja tuurlijk!’.

Even later wandelde hij met 2 koppen koffie de keuken uit, de woonkamer in. Hij reikte haar haar beker aan en nam weer plaats. Even later zette zij haar beker opzij en pakte haar laptop weer op schoot.

“Ga je doen?”
‘Mijn facebook-vriendenlijst opschonen. Mensen die hun verstand weigeren te gebruiken wil ik niet volgen en al helemaal geen ‘vriendjes’ mee zijn!’.