Hè, hè, het kon weer…

Afbeelding

Op 1 dag na was het 2 weken geleden dat ik in mijn ‘dieren-tuin-thuis’ was, door tal van zaken kwam het er niet van, de tijd ontbrak en de inhoud van mijn velletje weigerde ook mij die dienst te verlenen. Vanochtend echter had ik *poep* aan de hele *jeweetwel-takkezooi-bende* en stapte de auto in en tuft naar Emmen, waar ik zoals gewoonlijk allerhartelijkst ontvangen werd en na wat geklets met een bakkie leut en een lekker peukje liepen we naar buiten, staken de weg over, door de poorten naar binnen.

Linea recta de Rimbula-kas in… om halverwege op het terras van Rimbula-Restaurant plaats te nemen en daar zoals gebruikelijk onze broodjes op te eten. Na die 2e helft staken we over richting Vlindertempel in… via natuurlijk onze grote kleine vriend Mauk die zich al aardig vertrouwd voelt en veel kwajongensstreken uithaalt…..

Toen we in de Vlindertempel waren bleek dat er niet veel vlinders fladderden, daarentegen zagen we wel veel poppen hangen….beloftevol dus. Ik vond wel nog, dankzij Herman, een mooie rups. Welke vlinder daar uit voorkomt weet ik nog niet, dat zal ik straks opzoeken… en als ik het vind, vermeld ik het hier nog wel

Nadat we de Vlindertempel verlieten…overlegden we even… wel of niet nog een deel? Ook dat is altijd gelijk. Jungola is ons vast deel maar de rest doen we, of laten we, al naar gelang dat wat onze fysieke gesteldheid ons toestaat. Met 1 in een rolstoel, 2 krak-en-ongemak-rugpatienten, is dat altijd weer de vraag. In dit geval bleek het goed genoeg om Serenga mee te pikken vandaag. En daar hadden we mazzel want in tegenstelling tot normaal lukte het me deze keer wel om leuke Bavianenfoto’s te maken. Mijn minst favoriete dieren maar baby’s zijn natuurlijk altijd leuk.

Bij Momma’s namen we alledrie een beker warmen chocolademelk, ondanks dat het windstil was en de temperatuur laag was het heerlijk, zelfs zonder zon. Nadat we enigszins uitgerust waren liepen we de 2e helft van Serenga door, langs de prairiehondjes die ‘bakken vol’ jonkies hebben… Ieniemienieklein, zo leuk!

Om 14.30 namen we voor de ingang van het appartementencomplex, waarin Herman & Daniëlle wonen, afscheid en toog ik huiswaarts waar manlief me met koffie opwachtte. Ik kleedde me om, had namelijk met mijn jas in de rolstoel gezeten en die was erg modderig geworden wat vervolgens weer op mijn broek was gekomen.. en dook op de bank. Even rust met koffie en daarna foto’s op pc, bekijken, selecteren en uploaden. Ondanks dat ik dacht een slechte fotodag te hebben en dus veel weg te moeten gooien, bleek dat enorm mee te vallen… heb er maar 3 weg hoeven gooien.
Kortom…. wil je met ons meelopen en dus de 180 foto’s zien? Klik dan maar ► ► ► H I E R ◄ ◄ ◄ Veel kijkplezier!

Herman & zijn uitgebreide harem

Afbeelding

Begin dit jaar sprak ik met Herman en Daniëlle over andere dierentuinen, zij zeiden toen dat ze nog nooit in Blijdorp waren geweest. En tja zonder auto… in een rolstoel… vanuit Emmen… is die kans niet zo groot dat je er komen kan tenzij je iets regelt… Deze regelnicht ging dus aan de slag. Met een mooie actie van de Kruidvat scoorden we al snel kaartjes met nog mooiere korting, “die zijn in de pocket”. Nu nog het vervoer… tja Anita heeft een auto, Daphne heeft er eentje en ik heb er eentje… maar in geen van drieën was plek genoeg voor 5 personen én die rolstoel. Dus besloten we een geschikte auto te huren, met 2 auto’s zagen we niet zitten, niet comfortabel genoeg voor zo’n lange rit en ook niet gezellig om gescheiden te reizen toch.
En tja wij drietjes worden in de wandelgangen al “Herman met zijn harem” genoemd, dus met Anita en Daphne erbij werd die harem vandaag dus uitgebreid…zie je het voor je? Een man met 4 vrouwen… waarvan er 1 in een rolstoel zit en de ander met regelmaat een arm grijpt om makkelijker te kunnen lopen… ik kan me wel voorstellen dat dat voor vreemden er vreemd uitgezien moet hebben… al was het natuurlijk niet zijn 1e keer want in februari liepen we immers in Burgers Arnhem, zij het dan dat toen Anita er niet bij was maar Anne Marie wel glimlach.

Een telefoontje naar een goede garage leverde een ander telefoontje op en nadat ik mijn verhaal uitgelegd had kreeg ik wederom een mooie deal en konden we met een Renault Traffic naar het Rotterdamse vertrekken, ook de datum stond al geprikt, vandaag dus.
De zaken op mijn 2e adres werden vandaag door een zorginstantie overgenomen en zodoende konden Daphne en ik vanochtend om 7.00 uur bij Anita staan en stonden we om 7.45 bij Herman en Daniëlle voor de deur.

Door de feestdagen/vakantie verwachtten we geen grote spitsdrukte en die verwachting kwam dan ook uit, rond 10 uur sloten we aan in de lange file van auto’s die kennelijk hetzelfde doel als wij hadden. Bij een parkeerwachter legde ik uit dat we een rolstoeler hadden en toen leidde hij ons naar de parkeerplaatsen gelijk voor de ingang, heerlijk dichtbij terwijl de parkeerplaatsen over-overvol waren.
Uiteraard eerst aan de koffie met gebak…en daarna op pad. Voor we het goed en wel beseften was het al weer 17.45 en liepen we uitgang uit op weg naar de auto en kon de thuisreis beginnen, wederom zonder fileleed. Halverwege nog een milkshake / ijs gescoord en om 20.00 precies kon ik het Emmense duo uit laten stappen, na een snelle p-stop bij hen thuis, reden we gedrieën door naar Assen. Om 29.50 leverden we Anita thuis af en om 21.00 stapten we ons huis binnen.

Toen begon een andere klus… foto’s op de pc zetten en selecteren. Ik had geen goede dag, kreeg het gewoonweg niet goed voor elkaar maar toch zitten er nog “lucky shots” tussen…

Mijn foto’s (inclusief een paas gsm-foto’s van Anita, er bleven 347 over) staan H I E R

Daphne’s foto’s (396) vind je H I E R

Hermans foto’s (290) vind je H I E R

Daniëlle’s foto’s (352) vind je H I E R

Meer bewijzen dat het een fantastische dag was…heb ik niet glimlach

Drentse Bollenvelden

Afbeelding


Mijn maandagmeneer begint meer en meer een ‘oud’ manneke te worden…wilde hij in het verleden altijd maar wat graag mee als Daphne en ik een uitje planden, is zijn antwoord tegenwoordig steeds vaker ‘sorry, nee, is me te ver weg, duurt te lang, te vermoeiend’ etc.
Gisteren sprak ik Corry en zij tipte mij over de Tulpenroute 2018 in onze provincie; gelijk na dat gesprek zocht ik het op internet op, hopende dat de koppensnellers nog niet van start waren gegaan. Het geluk bleek met mij, ook Weeronline wilde mij een genoegen doen klaarblijkelijk en dus nodigde ik vanochtend mijn maandagmeneer uit voor een ritje langs die route, plm 75km in totaal van deur terug naar deur.  Dat zag hij wel zitten dus stapten we, toen ik alles aan de kant had, en op zijn pc de betreffende route had uitgeprint, stapten we de auto in en vertrokken. Hij nam de kaartlezerstaak op zich ;-)

Op 3/4 van de route had hij het wel gezien en wilde de kortst mogelijke weg naar huis, ik gaf hem toen zijn zin nog niet want ik had al gezien dat ik na de volgende bocht bij een plukveld zou komen. “Mag ik mijn lege vazen wel eerst even vullen?” vroeg ik grinnikend, en hij zag waar ik op doelde, dus ja dat mocht wel. 0.25 per stuk en elke 2e gratis.

Bleek ik nog exact 2 euro in de beurs te hebben aan kleingeld; goed voor 16 tulpen dus, nou heb ik wel een aantal vazen maar weinig poes-veilige-plekken dus ik had aan die 16 genoeg en legde die enkele minuten later op de achterbank. Staan uiteraard inmiddels al, over 2 vazen verdeeld, cat-proof, te pronken. Op de foto lijken ze roze maar ze zijn echt paars (met wit).  Ik had overigens niet mijn camera mee, alle foto’s in DEZE MAP zijn dus met mijn nieuw speeltje gemaakt waarover ik gisteren ook al schreef.

Ik leverde mijn maandagmeneer thuis af en reed door naar huis waar manlief me met koffie opwachtte. Heerlijk weer vandaag, de komende dagen ook als er niets verandert in de voorspellingen dus het genieten is al weer begonnen.
Verheug me al op volgend jaar want de Noordelijke Bollenvelden worden meer en meer uitgebreid omdat steeds meer boeren delen van hun landerijen hiervoor beschikbaar stellen, in de media is al bekend gemaakt dat ook Groninger boeren daar meer en meer toe over gaan. Mooi vooruitzicht toch!
Kortom… ik had dus een heerlijke ochtend en mijn maandagmeneer ook!

Gescoord

Vanochtend na werk toog ik naar Emmen, het werd weer tijd, ik was er al te lang niet meer geweest, het verrotte lijf zit me danig in de weg, kan niet anders zeggen! Maar dit klinkt raar en onbegrijjpelijk dus laat ik bij het begin beginnen….


De laatste weken, zo’n maand of 3 inmiddels… ben ik niet vooruit te branden en daar erger ik me groen en geel aan! Eind vorige week besloot ik de huisarts te consulteren en dat kon maandagochtendvroeg. Ik legde haar uit dat ik me mentaal ‘on top of the world’ voel en naarmate ik meer vertelde werd haar glimlach alleen maar groter. Is toch eigenlijk ook niet te bevatten dat ik voor het eerst (ja oke, sinds 13 juni 2017 dan welteverstaan) in 35 jaar ‘gewoon’ doen kan wat ik wil zonder ook maar enige spoor van angst-paniek-onrust of wat voor idioterie ook maar… als ik dat al niet bevatten kan mag ik dat zeker niet van een ander verwachten toch?


Lichamelijk echter is dat een geheel ander verhaal. Ik ben 55 maar voel me 555. Ik slaap 12-15 per 24. Elke avond rond 21.00-21-15 lig ik er al in en zodra mijn neus het kussen ruikt ben ik in dromenland. Klaas Vaak is wat mij betreft werkloos. Ga ik overdag liggen en sluit ik mijn ogen, ben ik ook gelijk vertrokken en als niemand me dan wakker maakt kom ik niet in het land der wakkeren terug. Maar moe dat ik ben, niet te beschrijven, soms staat het huilen me zelfs nader dan het lachen. Kortom, ik hoopte dat een volledig bloedonderzoek wel uitsluitsel zou bieden en dat aanvulling van dit of dat mijn probleem zou oplossen. Nou niet dus!! Het bloedprikken van maandachtochtend (wist je trouwens dat men tegenwoordig op ‘vermoeidheidspakket’ kan prikken?) leverde een status op waarop ieder ander jaloers zou mogen zijn. Heel mijn leven nog nooit zulke mooie waarden gehad. Ehhh???? Ja nou, geweldig toch maar heej waarom ben ik dan constant zo afgepeigerd en wil ik ‘s ochtends mijn bed niet uit omdat ik me voel alsof ik er al een dag, wat zeg ik, een week, op heb zitten? Vervolg dus… weer in gesprek met mijn huisarts. We spraken het eea door en kwamen samen tot de conclusie (ik had zelf al veel zoekwerk op internet uitgevoerd) dat het hoogstwaarschijnlijk zo is dat mijn lijf jaar in jaar uit ‘slachtoffer’ is geweest van mijn wilskracht en nu een soort van inhaalslag moet maken omdat mijn geest danst en geen aanslag meer op die wilskracht pleegt. Dat dus enerzijds en anderzijds het feit dat mijn lijf moet wennen aan de beduidend mindere hoeveelheid chemische medicatie. Een aantal middelen compleet gestopt en nu alleen nog een zeer lage onderhoudsdosis van een anti-depressiva, waar ik nog niet zonder kan is inmiddels gebleken. Mijn bioritme is dus van slag… dat herstelt zich wel maar de vraag: ‘wanneer?’ kan niet beantwoord worden. Kortom, ik moet én geduld oefenen (wasda?) en mezelf en mijn lijf de tijd gunnen om soort van ‘op adem’ te komen. Dat ik hooggevoelig ben draagt daar natuurlijk niet echt aan bij, mede de slechte gevolgen van de tijdswisselingen, uur terug of vooruit, het (veel te) snelle wisselen van de weerstypes, vorige week bloedheet nu weer 15 graden minder… We gaan de basisdosis chemische medicatie verder verlagen en over 6-8 weken ga ik terug naar de huisarts, tegen die tijd gaan we dan bespreken hoe het gaat en bekijken wat of we verder nog kunnen doen… intussen ga ik ‘gewoon’ toegeven aan de vraag van mijn lijf en laat ik het in de ruststand gaan op de momenten dat het er om schreeuwt.

Zo… nu terug naar de 1e regel van dit bericht… ik toog dus naar Emmen. Na een bakkie bij Herman en Daniëlle togen we naar de appie, haalden broodjes en staken de weg over naar de ingang van het park. Op naar de olifantenvallei want Mauk was buiten en we wilden uiteraard zien hoe het ventje gegroeid zou zijn. Ik vooral natuurlijk, want ik kom er niet dagelijks in tegenstelling tot mijn duo-gezelschap. 3 weken en 2 dagen jong nog maar, maar gegroeid is meneer zeker. Ravi was op een gegeven moment te hardhandig en kreeg van tante Shwe Zin een behoorlijke optater zodat hij wegholde terwijl tante hem loeihard na tetterde… dat was erg grappig. Dubbel hilarisch was het ook want juist daar en enkele minuten eerder waren we Frankwin tegen het lijf gelopen en hij reageerde heel spontaan op onze uitnodiging een soort van interview met hem aan te gaan. Dat waren we al van plan maar was er nog niet van gekomen. Toevallig hadden we de vragenlijst in de tas en in no time stond Herman te filmen, was Daniëlle een geluidsopname aan het maken terwijl ik onze vragen op hem afvuurde. Zo leuk!!! Het resultaat van dit interview volgt later!

Daarna nog even een klein rondje om her en der wat foto’s te schieten natuurlijk. Mijn conditie liet niet al te veel toe dus zaten we rond 4 aan de koffie bij Herman en Daniëlle thuis en was ik om half 6 thuis, afgepeigerd tot en met. Heerlijk weggezakt op mijn bank kon ik met de foto’s aan de slag en kan ik volmondig zeggen blij te zijn met de resultaten want er zitten echt mooie ‘lucky shots’ tussen.
Tja hoe het toch kan lopen… hoe dubbel het kan zijn. Je geniet op en top terwijl je lijf je behoorlijk in de steek laat, accepteren maar, zoals zoveel geaccepteerd moet worden, immers, je kunt nog zo veel willen maar dat iets altijd anders loopt dan dat je graag wilt kennen we allemaal wel. De krenten uit de pap plukken toch? Dat doe ik volop en laat me door niets meer tegenhouden, nou ja, om precies te zijn, niets mentaals meer. Lichamelijk is een ander verhaal maar als ik de huisarts geloven mag zal dat mettertijd ook veranderen. “Niet klagen maar dragen” zei mijn oma zaliger dus daar hou ik me maar aan vast. Bovendien… als ik moet kiezen tussen wat ik nu heb en wat ik had… dan kies ik voor wat ik nu heb. Ik heb ontelbare malen liever dat mijn lijf me in de steek laat mijn hoofd is zoals het nu is… dan een fit lijf en mijn hoofd zoals het was voor ik aan de CBD begon.

FOTO’s ►►►H I E R ◄◄◄

Afgevinkt

Al een tijdje stond NaturZoo Rheine op de lijstjes van Daphne en mij, zij wilde het graag zien en ik wilde het haar graag laten zien, deze punten kunnen we nu beiden doorstrepen want we zijn vandaag heen geweest én veilig en wel thuis gekomen al had een megaranddebiel met de intelligentie van een 3-voudig uitgeknepen theezakje dat kennelijk heel graag anders gezien, zijn moordpoging mislukte en wij kregen de middelvinger, tja… ach, de hitte zal dat heerschap wel naar het, overduidelijke lege, hoofd gestegen zijn vermoed ik. God Zij Dank is Daphne een heel goed chauffeuse die constant heel alert is en dusdanig kan reageren, wat dus vandaag op de terugreis onze redding was.
NaturZoo Rheine is voor ons zo’n kleine anderhalf uur rijden en met het ronduit schitterende weer van vandaag, Daphne vrij, wezen alle voorwaardenpijlen natuurlijk in de ‘gaan’-richting ipv ‘thuisblijven’-status.

 

Men heeft daar een aantal pauwen (ik verontschuldig me al op voorhand voor het aantal foto’s van deze schitterend creaturen in de map glimlach) en zij lieten zich ook niet onbetuigd. Hun gekrakeel was de hele dag te horen, vermengd overigens met het geklepper van de ontelbare (echt waar) ooievaarkoppels.

Alhoewel er dan geen olifanten, giraffen, neushoorns noch nijlpaarden en vele andere diersoorten voorhanden zijn is hun vogelcollectie enorm groot, als je een vogelliefhebber bent zoals ik is dit dierenpark echt de moeite waard. Zo wie zo want het is gewoon een schitterend mooi park waarin de vele dieren enorm veel ruimte hebben, de entreeprijs erg laag ligt (9 euro) en het parkeren gratis is. Bovendien is het terein eromheen ook zeer de moeite waard want je wandelt van de ene in de andere mooi aangelegde tuin met schitterende bomen en bloemen, waaronder een megagrote knotwilg die door tal van balken inmiddels gesteund weer helemaal in bloei staat, de lente he, een lust voor het oog dus.

Kortom. we hebben genoten van een op en top zomerse dag met blote armen en benen want een jas, vest of wat ook maar lag niet in de lijn der behoefte, deodorant daarentegen wel grinnik.

de FOTOMAP bevat 250 foto’s, 3/4 van mij ongeveer en de rest een deel van Daphnes mooiste kiekjes.

Nog ‘niks’

Vandaag zou het weer goed zijn in tegenstelling tot morgen, volgens de weersvoorspellingen dan hè, en aangezien manlief in bed zou liggen na de 1e nachtdienst tufte ik vanochtend in alle vroegte, nadat ik klaar was op mijn 2e adres uiteraard, naar Emmen. Ik wilde zien hoe het Ma Yay Yee verging maar ook of ik al groei bij Mauk kon constateren, die inmiddels 12 dagen jong is. In de wandelgangen gaan diverse verhalen al rond over het zeer dartele kereltje en diens euvele moed allerlei dingen uit te proberen, een echt hand (poot?) vol dus voor Moeder Mingalar OO en tantes Shwe Zin en Ma Yay Yee, al houdt de laatste zich wel afzijdig gezien haar eigen hoge dracht en bijbehorende ongemakken, die ook haar humeur wel lijken te beïnvloeden, niets menselijks is zo’n reus vreemd glimlach.  Van bevallingsstart nog steeds geen spoor te bekennen… velen praten over juni ofzo maar ja wanneer het echt gebeuren gaat weet natuurlijk niemand met zekerheid te benoemen.

Mauk wilde op zeker moment een rotspartij beklimmen, ondernam daartoe diverse pogingen maar werd telkens met zachte doch dwingende hand (poot?) door tante Shwe Zin tot orde geroepen en met slurf omring onderbroken in de klauterpogingen, tot zij het zat werd en hem zonder pardon richting moeders duwde, hem daarbij dus geen gelegenheid meer gevend zich om te keren en het nogmaals te proberen.

Een andere reden om naar ‘mijn’ dierentuin  te gaan was het nieuws gisteren dat de ophokplicht e.i.n.d.e.l.i.j.k. was opgeheven, 4 maanden maar liefst duurde het deze keer. Ik hoopte dus de ‘tijdelijk weggesloten’ vogels voor de lens te krijgen en vast te kunnen leggen of, indien dat niet zou lukken, hen in ieder geval te mogen spotten. Het laatste kwam dus voor, het eerste niet. Volgende keer beter.

Er was nog een reden om te gaan want op FB had ik gelezen dat een zeldzame plant was gaan bloeien en die bloei duurt meestal maar een dag of 2 a 3.  Officieel is het de reuzenaronskelk maar in de volksmond wordt het penisplant genoemd. Dat het bloeit is een kadootje want dat gebeurt niet zo maar. Je wilt hem overigens niet in je huis hebben ofzo hoor want de geur is misselijkmakend, volop rotte eieren!

In de vlindertempel hadden we het geluk niet 1 maar 2 Atlasvlinders aan te treffen. Het leek wel een vlinder-baby-boom, je moest gewoon oppassen dat je niet door de vlinders omver geblazen werd, zoveel waren er, zelden zoveel gezien als vandaag.
We liepen ook nog even Serenga in, in de hoop de leeuwen actief aan te treffen maar ook die vlieger ging niet op. Zowel de 8-baan als de truck sloegen we over want geen van ons drietjes had vertrouwen genoeg in het gewrichtenstelsel om het aan te durven, ‘kunnen nog vaak genoeg, komen hier immers na vandaag vast nog wel eens weer?”grapten we terwijl we ons naar Momma’s sleepten voor een rustpauze en een bak leut.
Na een paar uur hadden we er alledrie genoeg van, fysiek dan welteverstaan, en zochten we de uitgang weer op, ik nam afscheid en reed huiswaarts. Ondanks dat ik dan over een lijf beschikken mag die niet altijd functioneert zoals ik het graag zou willen waren het toch weer een paar zalige uurtjes, we hebben altijd de grootste pret met ons drietjes en tja dat je nu ‘over de koppen’ kunt lopen omdat het druk is… belemmert me God Zij Dank niet meer.

Alle foto’s (100) staan HIER 

On-ge-lofe-loos!!!

Gisterenmorgen komt Daphne bij me, “Ko? Wanneer gaan we naar Planckendael want daar is een paar uur geleden het 3e olifantje geboren”. Ik antwoord: “Morgen dan maar niet naar het Duitse NaturZoo Rheine maar naar het Belgische Planckendael in Mechelen…”.  Daphnes rooster kwam weer eens, zoals erg weinig de laatste tijd, goed uit, 2 dagen vrij, woensdag en donderdag. Weeronline beloofde matig maar ach we weten onderhand dat ze het zelden bij het rechte eind hebben, en een nat pak is geen ramp.


Gisterenmiddag dus nog op verlaat kraambezoek bij Mauk voor Daphne, zoals ik HIER beschreef en vandaag naar Mechelen dus.  Nou ik kan hartgrondig zeggen dat het maar goed is dat je nooit van te voren weet wat er gebeurt want had ik vanochtend geweten wat ik nu weet was ik niet naar Mechelen gereisd vandaag, zelfs niet voor het feest dat trio-kraamvisite heet.
Kom ik vanoachtend aangereden bij mijn maandagmeneer is daar alles in vol licht, dus met de schrik om mijn hart snel ik naar binnen. Is er niets aan de hand behalve dan dat hij zich in de dag vergist heeft en mij totaal verbaasd aankijkt omdat hij niet mij maar mijn vervanging (die ik geregeld had voor vandaag) verwachtte… Nadat ik hem gerustgesteld had en nogmaals uitgelegd had hoe het precies zou gaan en waarom kon ik doen wat moest en kon ik na een grote bak troost en een grotere beter pitamientjes samen, terug naar huis om met Daphne in de auto te stappen en zuidwaarts te vertrekken.


a) Een rit voor de boeg van 3 uur en 7 minuten. Tja die vlieger ging niet op, dat werden er 4 en 12 minuten.
b) Halverwege de rit ongeveer knakte het in mijn rug, ooeepsss, snel pijnstillers achter de kiezen. Die verkozen echter, net als ik, een vrije dag te nemen.
c) Eenmaal in het park eerst het restaurant in, eten én morfine innemen en er het beste van hopen. Die zooi maakt mij 9 van de 10 keer strontmisselijk en doet evenmin elke keer wat het moet doen. Vandaag echter…geen centje pijn, geen kleiner centje misselijkheid, kortom feestje. Ik sjouwde me suf en genoot met volle teugen. Een hele dag sjouwen in een dierentuin en dat geheel pijnvrij? Dat kon ik me niet meer heugen dus met regelmatige verbijstering ervaarde ik dit als een waar cadeautje.
d) Weeronline had het weer (uiteraard) bij het verkeerde eind en de niet beloofde regen viel toch, gelukkig niet zeiknat zoals bij ons laatste bezoek maar toch. Geen zon en een frisse wind, loop ik daar in een dun shirtje met spijkerjasje en een niet al te charmante maar wel heel lekker zittende capribroek met blote pootjes in nog blotere schoenen.
e) Splinternieuwe schoenen die een weldaad bleken, volop ook hiervan genieten dus. En natuurlijk van al het natuurschoon, ontluikende lente en de vele dieren, met name uiteraard de 3 jonge olifantjes.
So far so good… de snelwegleed was vergeten, we wenden aan het weer, later werd het milder en zalig en we hadden de grootste lol door bovenstaande cadeautjes. We hoefden ons immers niet te haasten want voor vanavond had ik voor mijn maandagmeneer vervanging geregeld.
Tja… en toen liepen we het park uit, stapten de auto in en vertrokken…
Een kwartier later zat ik te stomen naast Daphne, pijn die aan alle kanten uit al mijn gewrichten vloog en een uitweg zocht, het zweet stond op mijn voorhoofd. Vervolgens kwam de misselijkheid opzetten, klap boem, ik zweette me een kilo peentjes.
Nou had ik in het verleden met regelmaat last van hyperventilatie en zo af en toe kan ook wagenziekte me overvallen dus heb ik altijd in mijn handschoenenvakje enkele zakken liggen voor zulke noodgevallen. Dat dat handig is bleek wel want even later, in een kilometers lange tunnel kwam alles eruit, nee niet gemorst, de seconden die me resten waren lang tijd genoeg om zo’n zak te grijpen en die te openen. Als je zo intens beroerd bent is elke beweging die de auto maakt een ramp, zeker op het Belgische wegennet weet ik sinds vanavond. Met slechts 1 file die een kwartier duurde was de terugreis evengoed een ramp, heb me al in eeuwen niet zo ziek gevoeld. Als mijn lijf het had toegelaten was ik bij thuiskomst op de parkeerplaats op mijn blote knieën gegaan en had Iemand reuze bedankt voor het feit dat die Helletocht e.i.n.d.e.l.i.j.k. voorbij was.
Eenmaal in huis de kleren uit en pyjama aan en op de bank, even op adem komen.
Toen de foto’s van Daphne en mij op de pc en die in een map gezet, bekeken en geselecteerd en die die door de selectie kwamen online gezet. Samen hadden we er ruim 800. De map die HIER te bekijken is bevat 475. Het grootste deel van de foto’s is van mij en het kleinere deel is van Daphne.


Heb ik nog een “Kers” op deze “Taart”? Jawel!!!
Mijn camera had vandaag kennelijk ook besloten niet te doen wat het moet doen en alle foto’s zijn op een vreemde wijze genummerd, ze staan dus niet op volgorde, en sorry ik heb geen zin, noch de puf, ze allemaal om te nummeren. Toch is het bekijken van de foto’s wel de moeite waard want er zitten heel mooie foto’s tussen, al zeg ik het zelf.

Ik ga de flap dichtdoen, drink nog een bak thee en wens jullie welterusten alvorens ik na die bak thee mijn bed induik. Morgen nieuwe dag, nieuwe kansen toch.

9 Dagen

Daphne mag dan wel werknemer van Wildlands zijn maar dat betekent niet dat zij dan ook als eerste een baby fotografeert, dat mag het personeel namelijk niet zolang ze in bedrijfskleding rondlopen. Vandaag en morgen is ze vrij dus togen we vanmiddag even op en neer zodat zij ook Mauk op de gevoelige plaat kon vastleggen. Ik had toegezegd mee te gaan op de voorwaarde dat we een kort rondje zouden doen omdat ik morgen mijn energie wel nodig heb. Ons plan is namelijk naar het Belgische te gaan omdat dierentuin Planckendael in Mechelen maar liest 3 olifantenbaby’s heeft gekregen, vanochtend de 3e, dus gaan we morgen op kraambezoek. Ruim 3 uur rijden enkele reis en een groot park dus tja ik wil niet moe zijn natuurlijk.  Kortom, vandaag alleen de olifanten bij ‘ons’ en even de vlindertempel om te kijken of er een Atlas zou hangen.

We werden niet teleurgesteld, integendeel zelfs. Die Atlas hing er. Tot onze grote verbazing ook 2 vlinders die we nog niet kenden. De ene kende Daphne wel en dat is de bladvlinder. Zeer bedriegelijk want het lijkt echt een blad, zo levensecht maar toch is het een vlinder.

Ook spotten we een andere vlinder die we beiden nog nooit gezien hadden, ik op een verzorger af die ons het antwoord ook schuldig moest blijven, het was een nieuwe aanwinst en zij beloofde mij het antwoord op te zoeken en in de mail te zetten. Op onze terugreis kreeg ik die mail al, de naam van de vlinder is:  Amathusia phidippus ook wel Palm Koning genoemd.

Na nog een kop koffie en rustpauze hobbelden we terug naar huis… foto’s gesorteerd, samengevoegd, geupload en HIER staan ze, veel kijkplezier.

Tweestrijd in Tweestryd

Gisterenmiddag waren (v)echtgenoot en ik, volop van het prachtige weer genietend ondertussen, hard in onze tuin aan het werk. De nalatenschap van de winter wegwerken en de tuin ontvankelijk maken voor niet alleen de lente die veelbelovend gearriveerd lijkt te zijn maar natuurlijk ook voor eventuele gasten die door de poort binnen komen als we eerdaags weer eens gaan barbeknoeien… Een godsvermogen aan plantjes uitgegeven, sjongejonge, maar ja oke, het is weer een mooi aangezicht, wat moet dat moet of niet dan?


Eind van de middag was ik op en besloot ik onder te duiken in bad, nee niet letterlijk natuurlijk, alhoewel, mijn gewrichten jubelden van vreugde *grrijnsss*… gaat manlief met de honden aan de wandel. Komt ie terug staat de leukste buurvrouw (uche uche van ze never nooit nie) op hem af en deelt hem mede dat ‘morgen’ onze auto’s weg moeten zijn omdat zij een deel van het parkeerplein nodig hebben. Zij is voor de 2e keer hertrouwd en met deze man heeft ze een zoon (vette nakomer maar dat terzijde) een meer over het paard getild wangedrocht heb je nog nooit gezien. Dat joch is dus jarig en er komt een tuinfeest en op de parkeerplaats komt een groot springkussen dat ze gehuurd hebben. Manlief bleef vriendelijk en ging akkoord, later zei hij grinnikend “jij had vast anders gereageerd…” Dat beaamde ik natuurlijk want ik HAAT verwende koters, en tja dat pappie en mammie compleet het pad bijster zijn en zij idolaat hun prins opvoeden betekent niet dat ik dat goed moet vinden, niet dat zij dat snappen hoor, onmogelijk toch, ongehoord, verbijsterend dat iemand hun blerend schaap niet kan uitstaan. Zij is het type vrouw waarvan je denkt “die had bij de geboorte al een intern lichaamsdeel van de vrouw niet moeten meekrijgen… (laat ik het maar even zo netjes mogelijk uitdrukken). Kortom, na maanden vluchtdrangloos genietend geleefd te hebben  schoot ik op de bank acuut in een kramp en belde ik Daniëlle, die het burengeruchtoverlastverhaal inmiddels al kent en dus gelijk mijn vluchtdrang snapte. (daar gingen mijn plannen dit weekend te benutten om goed rust te pakken!)
Vanochtend dus in alle vroegte, vanaf mijn 2e adres, door naar Emmen. Daar in alle rust koffie gedronken en later broodjes gesmeerd om vervolgens de weg over te steken. Heeeeeerrrrrrlijk weer…. nog geen zon (gelukkig), meer dan warm zat liepen we al snel in blote armen en rammelden mijn Willemientjes.  Op Goede Vrijdag, of acurater gezegd de dag daarvoor, ging de Tweestyd open, die had ik nog niet in werking gevoeld. Mijn rug liet dat telkens niet toe. Vandaag gedroeg zij zich keurig dus durfde ik het wel aan. Ik weet inmiddels uit de verhalen dat de blauwe wreder rijdt dan de rode dus die keus had ik snel gemaakt, niet de kat op het spek binden door voor blauw (ik weet wel waarom ik dat de (enige) afschuwelijke kleur vind die er bestaat *glimlach*) en stapte dus met Daniëlle in de rode terwijl Herman buiten-beneden bleef omdat zijn gwrichten/rug hem dus geen toestemming gaven.

Uiteindelijk Serenga weer uit (nu onze ballerine en haar consorten (nijlpaarden) ook weer naar buiten mag wilden we dat natuurlijk ook niet overslaan, dook dame naar beneden dus moesten we alsnog de trap af natuurlijk), nadat we Nortica ook al hadden doorlopen, gingen we op weg naar Jungola. Deze keer niet rechtsom naar binnen maar linksom omdat a) Daphne vandaag niet op OLA zou staan maar op LAYOS en b) omdat de olifanten naar buiten zouden komen, de dames met jongen welteverstaan. Op het terras van Layos russten we uit terwijl we onze broodjes op aten en genoten van een groenblauwe suikerspin, die gratis af te halen was voor abonnees ivm de geboorte van Mauk afgelopen maandag.
De drukte die we in het park verwacht hadden was behoorlijk minder maar buiten de poort des te meer, veel volk op de been ivm de 4 mijl van Emmen, verbijsterend weer met hoe zo’n gemak ik door die mensenmenigte heen laveer zonder waar dan ook maar last van te hebben, bizar nog steeds, ik ben er nog niet aan gewend, deze veilige vrijheid te ervaren. Bij Herman en Daniëlle rustte ik weer even uit om mijn fundamenten genoeg op te laden om naar huis te kunnen rijden. Niemand wachtte op mij aangezien Daphne aan het werk was en de beide mannen ivm boogschietwedstrijden ook niet thuis waren. Een uur na mij ongeveer kwamen beide heren ook thuis,  manlief had de 1e prijs in de wacht gesleept en zoonlief de 3e, de trofeeënkast staat weer iets voller dan vanochtend dus *glimlach*
Mijn foto’s niet echt geweldg vandaag maar ja zulke dagen horen er nou eenmaal ook bij. Er bleven nog zo’n 125 over van de 155 waarmee ik thuis kwam, inclusief enkele gsm-foto’s van mezelf en foto’s van Herman zodat ik kan laten zien dat ik in de 8-baan ben geweest.
Hoe dan ook, ik had een heerlijke dag, prima gezelschap, zaligggggg weer, van mij mag dat voorlopig zo blijven.

Orchideeënhoeve

Goede Vrijdag, een week geleden, opende Orchideeënhoeve in Luttelgeest een nieuw deel. Een deel buiten, met Californische Flamingo’s, aantal Eendensoorten, Alpaca’s, Vari’s en Ringstaartmaki’s . Dat wilden Daphne, Anita en ik natuurlijk gaan bekijken. Mijn enthousiasme was aanstekelijk want Herman & Daniëlle, die het niet kenden omdat ze er nog nooit geweest waren, wilden ook graag mee.
Dus vertrokken Daphne en ik vanochtend, nadat ik thuis kwam van het werk, richting Emmen. Anita moest voor haar werk ‘s ochtends ergens zijn en zou ook rond de tijd dat Daphne en ik in Emmen aan zouden komen aankomen. Toen de groep compleet was haalde Herman de rolstoel uit elkaar, verdeelde die over beide auto’s, en eenmaal ingestapt kon de reis beginnen (of voortzetten, ‘t is maar hoe je het wilt bekijken *glimlach*).
Dik uur later sloten we aan de in rij bij het lunchbuffet en nadat we onze zeurende magen tot zwijgen hadden gebracht gingen we aan de wandel. Uiteraard klikten alle camera’s weer alsof onze levens ervan af hingen. Je weet daar echt niet waar je het eerst of het laatst moet kijken, zoveel kleur, en iedere keer weer ‘nieuwe’ orchideeën die men de ‘vorige keer’  niet had. Ook de dierencollectie is zich gestaag aan het uitbreiden. De vlindertuin is eveneens elke keer weer een groot feest!
Het was al laat toen we de terugreis aanvaardden, eenmaal terug in Emmen nam ik weer bezit van mijn eigen auto en stapte Daphne bij Anita in, zij keerden huiswaarts naar mijn (v)echtgenoot die ondertusssen met het eten bezig ging en ik tufte naar mijn 2e adres om daar iemand ‘nachtklaar’ te maken. Korte tijd later stapte ik dan ook mijn huis in en konden we eten, daarna de foto’s op de pc en controleren… We hadden kennelijk alledrie een goede fotografeerdag vandaag want met zijn drietjes hadden we 450 gemaakt… Daphne en ik met onze nikons en Anita met haar foon… en daar bleven maar liefst 425 van over. Slechts 25 waren bewogen, totaal verkeerd belicht dan wel gefocused.. en belandden dus in het ronde archief.
Nu is het inmiddels half negen en ik heb mijn lampje eigenlijk wel uit… al vanaf 6.30 op de voeten en daar waren mijn onderdanen het absoluut niet mee eens maar gelukkig is mijn wilskracht sterker (en nee ik ben niet eigenwijs… ikke? eggies nie! *grijnssss*). |
Kortom…te moe om nog veel foto’s te bewerken tot het perfecte formaat voor in blog… ik doe er maar eentje en de rest kunnen jullie HIER bekijken.

Kraambezoek

De zuidelijk gelegen dierentuinen in ons land staan al een tijdje op ons lijstje, maar ja, telkens kwam er weer iets tussen ofzo. Eergisteren werd die wens natuurlijk fors groter toen Dierenrijk in Nuenen hun 1e olifantenbaby ooit mochten verwelkomen, compleet verbijsterd ook want de bevalling werd pas over 4 maanden verwacht. Daphnes werkrooster liet het voorlopig niet toe…dus tja … afwachten maar… tot gisterenavond zij mij blij apte dat ze vandaag vrij zou zijn, ze was afgezegd. Anita zat hier op de bank en ook zij was gelijk enthousiast, regelde het eea en binnen een paar minuten stond dus de afspraak om vanochtend in alle vroegte de rit naar Nuenen te ondernemen. Met een bagger-weer zonder weerga vertrokken we maar gaandeweg werd het droog en kwam de zon erbij.

Zonder noemenswaardige oponthoud kwamen we een kleine 3 uur later op onze bestemming aan, veel auto’s dus het zou druk zijn, dat klopte dus ook. Grrrrr, meer zeg ik daar niet over *glimlach* (zie foto hieronder) . Koffie eerst maar… en toen aan de wandel. Een totaal onbekend park dus we waren reuze nieuwsgierig. Het viel absoluut niet tegen, ontzettend veel dier-soorten op toch wel een redelijk beperkte ruimte maar dat is lumineus opgelost. Elk diersoort had ruimte zat, echt heel leuk gedaan. Aangename verrassingen dus.  De moeite van het bezoeken zeker waard, ook al moet je er dan zo’n eind voor tuffen.

Heerlijk weer ook de hele dag verder. Eenmaal bij de olifantendames in de stal konden Daphne en ik het klikken natuurlijk niet laten. In de fotomap zitten dus heeeeeeelllll veeeeeeellll baby-fantje-foto’s. Sommige foto’s zijn wel gelukt hoor, maar velen ook niet. De selectie leverde al ruim de helft prullenbakwaardig, tja leuk zo’n lijf dat niet altijd doet wat het zou moeten doen op momenten dat het gevraagd wordt, maar ja dat ben ik onderhand gewend dus ik roeide met de mij beschikbare riemen en uiteraard met behulp van 2 personen bij me die nu wellicht zere armen hebben van het mij meeslepen dan wel ‘dragend steunend’ voort duwen.

De kleine dreumes  is inderdaad erg klein, en ook relatief mager, wat je bij een prematuurtje natuurlijk mag verwachten. Ze zag er echter verder prima uit en naar verluidt gaat het erg goed met haar. Mama Htoo Yin Aye en grote zus Ma Palai gingen enorm beschermend en liefdevol met haar om. Jing is duidelijk in goede ‘handen’. Beide bullen Sibu & Thuya stonden buiten in een afgescheiden deel natuurlijk.


Aan het begin van de avond leverden we Anita thuis af en reden daarna door. Het bekijken, goed- dan wel afkeuren, van de 700 foto’s kon beginnen. Uiteindelijk bleven er toch nog 310 over die ik uploade zodat jullie ze HIER kunnen bekijken, 121 zijn van Daphne en de rest is van mij.  Daphne en ik kunnen nu Dierenrijk Nuenen van ons lijstje schrappen.  *glimlach*

Ik ga nu de rust in… morgen en zondag ook zodat ik maandag fit ben om met Corry naar Emmen te gaan voor de paasbrunch en daarna de zoo bekijken natuurlijk als het weer ons dat tenminste toestaat, en Corry’s gezondheid ook want het gaat niet echt lekker met haar de laatste tijd. Kortom, veel zin in en hopelijk voor haar een enorme opkikker, want daar is ze wel aan toe!!