Archief van
Categorie: Dankbaarheid

Jubelstemming!!!

Jubelstemming!!!

De jeugd hier in huis, bijna 27 en 24 jaar inmiddels, wil eigenlijk al wel een tijdje zelfstandig gaan wonen… maar ja, met een baan zonder vast contract is dat niet echt een veilige keuze want als het inkomen wegvalt omdat jouw contract niet verlengd wordt levert dat toch wel problemen op als je financieel je eigen huishouding moet runnen… Toch zijn ze al bezig met zoeken en staan er gesprekken in hun agenda met mensen die er verstand van hebben hoe eea aan te pakken ….

Lees Meer Lees Meer

Mooi? Prachtig!

Mooi? Prachtig!

Ergens vorige week kwam het gesprek tussen mijn maandagmeneer en mij op het thema vriendchap. “Heeft Ko nog vrienden van vroeger?” was de vraag… ‘Vroeger?’ Eh ja, met mijn ‘vriendje’ van de lagere school heb ik nog steeds contact, zij het dan summier door elkaar af en toe tegen te komen en via whatsapp zo eens in de zoveel tijd. ‘En Joke dan?” vroeg hij weer… waarop ik even slikte en natuurlijk beaamde dat ik haar ook vanaf de lagere school had gehad tot dat zij overleed as. december 2 jaar geleden. ‘En u dan?’… krijg ik een schalkse blik toegeworpen met een vette grijns… ‘ehhh jij dan?’ herhaal ik mijn vraag…

“Nou ik heb Bor natuurlijk!” Natuurlijk wist ik gelijk wie hij bedoelde al had ik die beste man nog nooit ontmoet. Mijn maandagmeneer begon te vertellen over hoe zijn ouders bevriend raakten met de ouders van Bor ergens eind 20-e jaren en dat hij en Bor altijd vrienden waren gebleven. Hoe Bor en zijn vrouw 2 dochters kregen, zij 2 jongens, hoe ze met zijn 8-en in een kever vanuit Veenhuizen gingen toeren naar Zeeland, stel je voor een vw-kever met 4 volwassen en 4 kinderen… amper een snelweg in Nederland enzo en dat vanuit Drenthe naar Zeeland. Tal van andere herinneringen werden opgehaald in dat gesprek. Dat ze samen in dienst waren gegaan, verplicht uiteraard zoals toentertijd het geval was. Dat Bor zijn gezin mee nam naar het verre westen omdat hij daar een goede baan kreeg. Hun vriendschap bleef bestaan.

Een snelle rekensom leerde mij dat dat dus plusminus 85 jaar moest zijn, 85??? 85!!!!!!

Ik keek hem aan en zei: ‘Hoelang hebben jullie elkaar nu dan al niet meer gezien?’  “Oh nou een jaar of 2 ofzo want nu zijn vrouw niet meer zo fit is durft hij niet de lange reis aan, 2 uur heen en 2 uur terug, vorig zomer (2016… toen Bor dus al 91 was) hebben ze bij terugkomst uit Oostenrijk ook de caravan moeten verkopen”  ‘Ehhhh op die leeftijd met de caravan naar Oostenrijk, zelf rijdend?’ “Ja tuurlijk!!!”, (alsof dat de doodnormaalste zaak ter wereld is…)

‘Nouhou’ zei ik, ‘dan wordt het de hoogste tijd dat we daarin verandering gaan aanbrengen, vindt u ook niet?’ …  Zijn ogen glommen van enthousiasme en binnen dezelfde seconde graaide hij de telefoon en belde Bor op en sprak een dag af. Vandaag dus. En zo reden we vanochtend op tijd weg om via een omweg aan het eind van de ochtend in Hoorn aan te komen. Enkele gezellige uurtjes vlogen voorbij en rond het middaguur zaten we weer in de auto om via een andere route / omweg huiswaarts te gaan. Onderweg aten we verse vis en dronken we een bakkie en aan het eind van de middag gaf ik hem over aan de ‘armen’ van zijn stoel waarin hij zuchtend wegzakte.  Met post, krant, thee en avondeten binnen handbereik liet ik hem achter.

‘Bedankt hè, bedankt hoor voor vandaag en alles dat je voor me doet enzo…. ‘ riep hij me na…. “Ja ja is goed, zeer graag gedaan natuurlijk”… riep ik al zwaaiend terug. Ik weet niet wie van ons 2 nou het dankbaarst is *glimlach* … ik denk stiekem dat ik dat ben!!

 

92

92

Vrijdag was het dan zover… Hij werd 92!!

Zoals elke ochtend stapte ik rond de klok van 7.15 bij hem binnen. Hij was al op en in de badkamer, zittend op zijn rollater, was hij zichzelf aan het scheren. Ik feliciteerde hem en nam hem vervolgens mee naar de woonkamer alwaar ik hem eerst aankleedde, met de voeten in de fiets zette voor zijn dagelijkse portie ‘sport’. Daarna voorzag ik hem van ontbijt en de nodige medicatie en ging in de keuken aan de slag terwijl hij zich in de krant verdiepte, nog even rust voordat zijn harem binnen zou komen vallen.

Zijn harem… dat zal ik even uitleggen. Hij en zijn vrouw (die overleed in mei 2011) waren al vanaf het begin van hun huwelijk bevriend geraakt met diverse echtparen die zij ontmoetten als buren, kerkgenoten, verenigingsgenoten etc. In de loop der jaren zijn van die echtparen de mannen allemaal overleden maar de dames staan nog steeds fier rechtop. Ja natuurlijk, allemaal rijen ongemakken maar op hun hoge leeftijd mag dat ook wel. De jongste van de dames wordt in oktober 84 en de oudste wordt in mei 92.

Ik maakte gebak klaar en diverse hapjes en zorgde ook voor de dagelijkse standaardzaken en gelukkig werkte mijn planning prima want op de tijd die ik op voorhand bedacht had was ik klaar. Enkele minuten later ging de deurbel en alsof het afgesproken was, wat niet het geval was, kwamen alles dames één voor één binnen. Een paar zeer gezellige (doch ook luidruchtige *glimlach*) uren volgden. Rond het middaguur was iedereen weer vertrokken en zette ik hem bij de eettafel met zijn middageten. Nadat ik de hele boel had afgewassen en opgeruimd groette ik hem en vertrok ik.

Vandaag zou zijn zoon hem ophalen in de ochtend. Die is op dezelfde dag als vader jarig en zou dus vandaag het huis vol krijgen. Vanochtend had hij er wel zin in maar hoopte tegelijkertijd dat het niet te druk zou worden, ‘daar kan ik niet meer zo goed tegen, jammer is dat…’. Ik deed wat ontspanningsoefeningen met hem en sprak hem moed in met ‘het komt wel goed.. en als het je te druk wordt dan laat je je maar thuisbrengen, en anders bel je mij maar dan haal ik je wel op’.

Zijn schoondochter (van de overleden zoon) woont bij mij in de wijk en zij was ook bij haar zwager op bezoek met haar 3 zoons. Eén van die zoons zou redelijk op tijd huiswaarts keren en dat vond opa een prima plan, dus kleinzoon nam opa mee en leverde hem thuis af.

Toen ik zopas bij hem kwam zat hij moe in de stoel, ons zorgenkindje De Dappere Dodo. Ik hielp hem uit de kleren, in de pyjama en gaf hem zijn avondeten en medicatie. Daarna dronken we een bakkie leut en zoals altijd liet ik, na het afruimen van alles, hem achter bij de tv , wetende dat hij binnen enkele minuten naar zijn slaapkamer zou schuifelen om in bed te kruipen.

Morgen, nieuwe dag niewe kansen, een man van de dag, die niet van opgeven weet, die per dag meer en meer ongemakken moet ontvangen, het gaat me aan het hart. Ik probeer het hem maar zo veel mogelijk naar de zin te maken en ondertussen geniet ik zoveel mogelijk van zijn pleziertjes en de nog steeds ondeugend glinsterende oogjes die hij nog steeds met grote regelmaat kan opzetten.

Stapje voor stapje

Stapje voor stapje

‘Wil Ko zo meteen mij wel even helpen?’ hoorde ik toen ik in de keuken bezig was met het klaarmaken van zijn ontbijt. Terwijl ik grinnikend om de hoek kijk zeg ik hem: “daar ben ik hier voor toch?” … Ik krijg een olijke blik terug en een ‘ja is ook zo’…
Nadat ik hem aangekleed en geschoren heb voorzie ik hem van zijn ontbijt en terwijl hij zit te eten ruim ik her en der wat op. Daarna gaat hij naar de badkamer om zijn tanden te poetsen. ‘Ziezo, klaar voor de dag..’ hoor ik even later uit de badkamer komen ‘ik kan me weer vertonen’.
Inmiddels is ook de koffie klaar en nadat we gezellig keuvelend aan bakkie hebben gedronken (zo dwing ik hem ongemerkt even uit te rusten want die ochtendactiviteiten zijn best wel vermoeiend) graait hij naar zijn rollator en stopt acuut op mijn “hoooo….vergeet u niet iets?”
Weer die olijke ogen en een soort van schuldbewuste grijns op het gezicht… ‘ja ik moet de stoel het werk laten doen’… En vervolgens pakt hij de afstandsbediening van de sta-op stoel en wacht al zuchtend tot de stoel in de juiste positie staat. ‘Ik ben niet echt rijkelijk gezegend met geduld hè?’ zegt hij weer grinnikend… ‘ach nee, maar alle goede dingen komen langzaam, het is een kwestie van wennen..” waarop hij vervolgt met een vette grinnik en zegt: “tegen de tijd dat ik gewend ben komt magere Hein me halen” … ehhhhhhh nou die mag van mij nog wel ff wegblijven hoor, antwoord ik en dat is hij dan weer wel met me eens, wat natuurlijk fijn is om te merken/horen. Hij vindt het leven ondanks alles nog steeds de moeite waard, gelukkig maar!!
Weer enige tijd later staan we dan toch buiten. Vanaf zijn stoel tot aan de plek buiten waarop hij omkeert is al met al zo’n 25 meter. Zijn actieradius is in die zin wel erg klein. Maar goed… hij doet het toch maar, het opknappen gaat in heel kleine stapjes en ontzettend langzaam dus, dat ergert hem wel eens, hij wil (in alles) veel sneller dan hij kan. Dat accepteren valt zeker niet mee, dat begrijp ik wel. De laatste 5 weken heeft hij veel moeten inleveren, dat is sneu maar daaarover gaan zitten sippen maakt het ook niet beter en dat beseft hij gelukkig wel dus maakt hij het er beste van.
Over 25 dagen hoopt hij 92 te worden en dat hoop ik natuurlijk van ♥-e met hem mee.

Wonder?!

Wonder?!

Dinsdag 13 juni… besloot ik actie te ondernemen toen ik in de stad een reclamebord voor een bepaalde winkel zag staan. Dat er vanaf dat moment iets drastisch zou veranderen, dat ik momenteel echt ‘mijn wonder’ noem, had ik toen niet kunnen bevroeden natuurlijk.

Lees Meer Lees Meer

Happy-65

Happy-65


(Vonnie’s Happy Challenge
op
Gestart op 15 januari 2016
Gestopt op 19 mei 2017)

Echt happy ben ik niet zo momenteel maar aangezien ik heel goed mijn zegeningen kan tellen op de moeilijkere momenten doe ik dat nu dus ook. 2 dierbare mensen liggen in het ziekenhuis, met de ene gaat het niet goed en met de andere gelukkig weer wel omdat een zeer risicovolle ingreep, die telkens maar weer uitgesteld werd de afgelopen 6 maanden) woensdag goed verlopen is.
Daarbij is tot mijn ontzettend grote spijt ook Largo nog steeds niet terug. Alle mogelijke zaken gedaan maar tot op dit moment met 0,00 resultaat. We geven echter de hoop niet op, we kennen gelukkig talrijke, bemoedigende ook, verhalen van huisdieren die geruime tijd verdwenen waren en toch weer opgedoken zijn ook al vervaagde alle hoop daar op gaandeweg de tijd.

De stress van de afgelopen week, én niet te vergeten de staart van de stress van de afgelopen maanden, is me helaas niet de koude kleren gaan zitten. Dinsdagavond merkte ik al dat het fout begon te gaan en jawel hoor, woensdagmorgen rond het middaguur was het dan ook zo goed als over en uit, ondanks de vele extra oefeningen en rustmomenten die ik gedaan en genomen had, toen weer eens bleek dat meneer en mevrouw pijnstilling besloten op vakantie te gaan. Later in de middag heb ik dan uiteindelijk toch maar de fysio gebeld. (Was net af van de aflossingen om mijn schuld bij hen weg te werken grmblllll niet dat zij daar een probleem van maken maar ik dus wel). Gelukkig kon ik gelijk donderdagochtend al bij Irma terecht die een plekje voor me vrijmaakte. Hoe fijn is dat? Krommer lopend dan ik heen ging verliet ik het pand weer , bekend gegeven, hoort erbij. Nu ff een paar dagen extra goed op mijn bewegen letten, extra oefeningen doen en dan komt ‘t wel weer goed. Met Irma om de hoek ben ik dus wel heel erg happy!!

Bilbo & Largo

Bilbo & Largo

Vonnie’s Happy Challenge

~ 64 ~

Gestart op 15 januari 2016

Iedere vrijdag staat er een feel good log op Vonnies blog met de naam “Happy”. Zij daagt jou uit een “Happy-blogpost” te schrijven en bij haar jouw link achter te laten. De inhoud van die blogpost kan van alles zijn zolang jij er maar Happy van wordt… Een quote, of regel, foto, weer, jaargetijden, dier, kind, sport… etc. Het kan, én mag, van alles zijn! Doe jij ook mee? [highlight]Dat vindt Vonnie ♥stikke leuk!”
Met bovenstaande tekst kondigde ik al vele weken een nieuwe bijdrage aan voor deze challenge. Helaas heeft Vonnie besloten met het bloggen te stoppen dus stopt ook deze challenge. Heb er zelf een tijdlang over nagedacht of ik het zou overnemen maar nee. Ik heb immers niet voor niets al eerder een challenges stop gezet, heb er nog meer dan genoeg en daar wil ik niet nog eentje bij hebben, al hoe leuk die ook is. Zie jij het dus zitten deze wekelijkse challenge over te nemen dan ben je uiteraard van ♥-e welkom, laat het maar bij mij (bij Vonnie mag natuurlijk ook) weten.

De Happy Challenge vul ik vandaag nog wel in, wellicht nog wel eens vaker maar bij geen overname weet ik niet of ik dat wekelijks zal doen.
Na een zeer (alweer) brakke nacht door wat geouwehoer dat veel hoofdbrekens opleverde, (grrrrr hoe zet je dat verrekte hoofd mij op stilstand?) maakte ik me vanochtend klaar om rond 10-en naar Lelystad te vertrekken. Ik zag er tegenop want die zon, die warmte, brrrrrr. Manlief had bedacht hoe hij zijn vrije dag wilde invullen dus zoonlief besloot in zijn plaats met mij mee te gaan omdat die rit, 2 x 1,5 uur voor mij in mijn uppie geen verstandig idee was. Beide heren waren het daar wel over eens en ik liet dat me maar aanleunen ook, was te moe om in verweer te stappen, zowel lichamelijk als mentaal. Wat ik hiermee overigens absoluut niet wil zeggen dat ik dit ritje niet wilde doen want dat wilde ik juist wel, maar al te graag zelfs!!

Zoals ik HIER  beschreef zou ons gezin 2 nieuwe leden krijgen. Onze veestapel zou met 2 bjoetiesss aangevuld worden. De kleine fotootjes in mijn ander blog toonden dat al. We kwamen dus in Lelystad aan en werden allerhartelijkst ontvangen, onstuimig ook door een schitterende bruine dondersteen, die mochten we niet meenemen overigens glimlach. De beide blonde heren waren wel nieuwsgierig maar de ene was was huiveriger dan de andere. Na enige tijd lieten beide heren zich evengoed gewillig in hun reismandjes sturen en weer even later zaten we in de warme auto. Niet na onder tranen van het gezin afscheid genomen te hebben. Zo sneu dat je voor je lieverds een nieuwe mand moet zoeken als het om gezondheidsredenen echt niet langer kan. En ze dan mee te moeten geven aan iemand die je niet kent? Niet weet wie die ander is en hoe goed ze wel of niet voor hun dieren zullen zorgen.  Ik heb ze beloofd heel goed voor ze te zorgen uiteraard, al zou ik anders willen kan ik natuurlijk niet! Heb het gezin ook ons adres gegeven en toegezegd dat ze van ♥-e welkom zijn in Assen om te kijken hoe het met ze gaat.

Met alle ramen open maar wel zodanig dat ze niet op de tocht stonden, reden we huiswaarts, op her en der wat kleine oponthoud na verliep die reis prima en kwamen we om 13.45 weer thuis.  Amper een minuut later stond Anita op de stoep, ja duhuh, nieuwsgierig natuurlijk glimlach. De reismandjes open op de tafel, water / melk en voer erbij en een kattenbak in de buurt… het wennen voor ons nieuwe duo is begonnen. We zullen zien hoe lang het gaat duren voordat ik ‘helemaal gewend’ mag gaan noemen. Noah en Precious zijn onverstoorbaar, die reageren er niet op. Brego daarentegen is razend nieuwsgierig en wil maar wat graag spelen en dollen, dat die heren dat (nog) niet willen, lijkt hij niet te snappen, kijkt me af en toe vragend aan alsof hij zeggen wil “jij had me toch vriendjes beloofd?” Hopelijk snapt hij wat ik in mensentaal uitleg, dat hij even geduld moet hebben.


Hoogste tijd om een nieuwes foto’s te plaatsen… en hun nieuwe namen te onthullen zoals ik in mijn voorgaande bericht al beloofde.  Zoals al wel bekend krijgen al onze dieren namen uit werken van J.R.R. Tolkien en na wat wikken en wegen koos ik voor Bilbo en Largo. Beiden namen zijn heel toepasselijk want Bilbo, (de dunnere van de 2) is een ondernemend en avontuurlijk manneke, en dikkere van de 2 gaan we Largo noemen. (Groot= Large).  Hoe bijzonder dieren zijn, hoef ik niet te zeggen toch? Net zo min als dat ik nog moet vertellen dat wij gek op dieren zijn, is allemaal oud nieuws.  Ik heb hun nieuwe namen nog niet zo vaak uitgesproken maar inmiddels reageren ze er al op, de koppies worden omgedraaid en ze ‘praten’ terug. Op dit moment liggen ze weer samen hoog en droog op de verwarming maar Bilbo heeft al een rondje woonkamer gedaan, heeft Brego een tik op de neus gegeven en is weer bij Largo gaan liggen, die wat schuwer en terughoudender is, als om hem te troosten in de trant van ‘we zijn verhuisd, dat wel, maar heej we zijn nog wel gewoon lekker saampies’.

Nu de rust maar in zodat ze op hun gemakkie kunnen wennen, de honden liggen inmiddels al weer te pitten, Precious heeft kennis gemaakt en is weer haar eigen gang gegaan, zoonlief ook, wij gaan hier nu die rust maar in, en tja dan is er nog die Dame in Emmen natuurlijk, die niet kan wachten tot ze vrij is en naar huis kan komen om ook kennis te maken. Gelukkig heeft ze een OLA-dienst en staat ze zeer koel want in die hitte werken is geen pretje. Na het werk heeft ze dan een personeelsuitje en is ze later thuis dan normaal, hè wat naar nou grijns, moet ze nog langer wachten voordat ze kan kennismaken met het nieuwste deel van onze veestapel.

Dat ik dus nu wel ff weer heel happy ben hoef ik eigenlijk niet te zeggen toch hè? Dit cadeautje was zeer welkom, al geruime tijd, en na de ellende van de afgelopen dagen waarin menig traan vloeide en ik Klaas Vaak vervloekte, des te meer!!!