Archief van
Categorie: Schrijfveren

Niet te stuiten

Niet te stuiten

Schrijfveren Thema van vrijdag 25 mei 2018.

Is het een vlaag van verstandsverbijstering of een spontaan iets of wellicht toch deel van je karakter eneigenschappen?

Al vaker heb ik me met die vraag beziggehouden, ja ik besef dat dat een zinloze tijdsbesteding is maar dat is wel vaker zo met dingen waarover je nadenkt en waarop je toch nooit een uitsluitsel krijgt toch?

“Niet te stuiten” ben ik absoluut in zekere zaken terwijl, hoe tegenstrijdig dat ook moge klinken, ik heus niet zo heel snel enthousiast over iets ben. Integendeel, ik heb vaak gemerkt dat ik het enthousiasme van mensen om me heen voor wat ook maar niet zo snel kan opbrengen als dat zij dat kunnen en doen.
Aan de andere kant, als ik eenmaal enthousiast ben dan is het risico erg groot dat het met mij op de loop gaat en dat is dan voor die mensen om mij heen weer onnavolgbaar.

Lees Meer Lees Meer

Een onzalig plan

Een onzalig plan

Schrijfveren Thema van woensdag 16 mei 2018.
Daaronder kun je natuurlijk van alles en nog wat verstaan. Bovendien verschilt het al snel omdat wat door de één als ‘onzalig’ geïnterpreteerd wordt, wordt dat door de ander als geheel iets anders uitgelegd.
Mijn definitie van onzalig is… tja… wat eigenlijk? (Vraag ik me nu af terwijl ik dit aan het tikken ben)
“Onzalig” betekende in mijn geval heel veel, was zo goed als alles omvattend eigenlijk want mijn ziektes beperkten me veel meer dan ik mezelf ooit, of wie dan ook, toe wilde geven. Sterker nog, ik ontkende het veelal ook nog, wetende dat dat een leugen was maar het toch niet als leugen voelen. Er lagen uiteraard andere motivaties aan ten grondslag.
Nu… zoals ik me tegenwoordig voel… de vrijheid die ik heb… en alles dat is weggevallen als ook ontstaan, is een wereld van verschil. Mijn huidige definitie van onzalig is dus geheel anders dan dat het voorheen was. Even zien of ik nog een rijtje kan maken met dingen die wat mij betreft nog steeds thuishoren in het rijtje Onzalige Plannen…

1) Uit het leven stappen
Stond jarenlang met stip op 1 als Zalig Plan. Nu staat het met stip op 1 als Onzalig Plan.
2) Van oorverdovende festivals etc wegblijven.
Ja dat geldt nog steeds
3)  Chemische (psychische) medicatie-dosissen uitbreiden / verhogen
Dát hoop ik met heel mijn ♥ nooit meer te hoeven!!
4) Bij iemand met alcohol achter diens kiezen in de auto stappen
Nee, nee en nog eens nee…dat heb ik altijd geweigerd, als klein kind al, en dat blijft ook zo.

….. ettelijke minuten later….. staar ik nog steeds naar nr. 5 terwijl ik mijn heksenketel over en over en over de kop kantel, er komt niets meer boven drijven…
Nog geen jaar geleden zou dat rijtje vele, vele, vele malen langer geweest zijn…

Tja… hoe vaak moet ik mezelf nog knijpen, bewijzen in blog opschrijven voor ik écht durf geloven dat dit nieuwe leven, mijn wedergeboorte, echt is en niet slechts een droom???  En dan allemaal door 3 druppeltjes olie per dag???

De reis, de bestemming

De reis, de bestemming

Niet meer zo vaak als ooit wel eens het geval was maar toch nog zo af en toe open ik de lijst van Schrijfveren op Heldenreis. Het thema van vandaag spreekt mij enorm aan want vandaag is het de 26e, de dag dat 82 jaar geleden een jongetje geboren werd dat er later mede voor zou zorgen dat ook ik ontstond en 9 maanden later op de wereld kwam.  Alhoewel hij thuis werd geboren lag hij nog diezelfde dag in het ziekenhuis en daar verbleef hij bijna zijn hele 1e levensjaar omdat hij geboren werd met tbc.  Toentertijd onbekend, maar hedentendage niet meer, had dat uiteraard invloed op de mens die hij werd, was en bleef. In zijn voetsporen…maakte ik ook de reis die ieder menskind aflegt op weg naar de bestemming die voor een ieder onbekend blijf, evenals de reisweg zelf.

Net als hij groeide ook ik op met de wetenschap dat 1 der beide ouders ons niet wilde, net als hij kreeg ook ik de klappen, net als hij ervaarde ook ik dat het andere kind de favoriete was en wisten we, zonder het daar ooit echt diepgaand over te hebben, hoe het voelt machteloos te zijn tegen een ouder die ‘ groter’  en ‘ sterker’ is. Net als mijn vader voelde ik me ook altijd een ‘ vreemde eend in de bijt’  ten opzichte van anderen en  de gevolgen daarvan waren voor hem, en zijn voor mij, verstrekkend geweest, en nog.

De reis die hij maakte was er eentje in eenzaamheid, het onbegrepen en ongewenst weten. Hij was geen mensenmens, netzomin als dat ik dat was. Wij waren wel altijd de spreekwoordelijke 2-handen-op-1-buik. In mijn pubertijd heb ik een man uit ons dorp een knal voor zijn lelijk woord gegeven omdat hij een rotopmerking over mijn vader maakte. Ik was al getrouwd toen ik dat, verbaal welisiwaar, herhaalde toen iemand anders dat waagde in mijn bijzijn.
Wat hadden we vaak lol samen, we begrepen elkaar altijd al met aan half woord, soms zelfs zonder woorden. Een hobby die we deelden was het bezoeken van rommelmarkten en dus zijn we ook jarenlang op zaterdagochtend bij het krieken van de dag opgestaan om samen zo vroeg mogelijk op zo’n rommelmarkt aanwezig te zijn. Van hem mocht ik alles, alleen gebeurde dat dan zelden omdat iemand anders er altijd wel een stokje voor stak, wat zeg ik, stokje, complete hekwerken.

Een jaar of 10 was ik…toen ik op zaterdagochtend weer eens knallende ruzie met zijn echtgenote had. Ik wilde graag gaatjes in mijn oren en oorbellen erin zoals meisjes uit onze straat (die ook nog eens veel jonger dan ik waren maar dat terzijde). Stampvoeten werd het geweigerd want oorbellen dragen, dat deden alleen de hoeren. Toen zij op gegeven moment naar buiten verdween om de was op te hangen drukte hij mij snel een blauw papiertje in de handen, (10 gulden toen), fluisterde me toe: pak snel je jas en fiets maar naar Repko en ga ze maar halen. Alsof de duivel me op de hielen zat fietste ik 8 km om naar die juwelier te gaan, telkens achterom kijkend of iemand mij niet probeerde in te halen en tegen te houden. Dat blauwe papiertje, nat van zweet ondertussen, tussen stuurhandgreep en mijn hand geklemd.

Talrijke verhalen heb ik zoals die hierboven. Wat mij betreft, maar ja wie ben ik om een oordeel te vellen over zijn keuzes en hoe hij met de gevolgen van die keuzes omging, heeft hij maar 1 fout in zijn leven gemaakt. Wat ik nooit zal vergeten, wat ik mij ook vaak herinner, ongeacht of ik hem nou voor mijn geestesoog haal of naar foto’s van hem kijk, ik zie altijd weer die donkere ogen, waarin zoveel onuitgesproken verdriet lag, eenzaamheid ook. Wellicht zo herkenbaar omdat ik dat ook jaar in jaar uit in mijn eigen ogen zag?

Net als hij legde ook ik een reis af met een onbekende bestemming, een heel donkere bestemming ook op voorhand tegenaan gekeken. De zijne eindigde op 5 mei 2014 na een leven vol zorg en liefde, (die hij niet durfde te uiten, niet uiten kon zoals hij graag had gewild), gevormd door omstandigheden, en ziekzijn en daardoor weer vele problemen. Hoe herkenbaar want de mijne verliep niet anders, zij het dan dat ik enkele andere ziektebeelden had dan hij had.

Vandaag zou hij dus 82 geworden zijn als hem dat gegund zou zijn geweest. Dat was het niet en hij heeft inmiddels bijna 4 jaar rust, rust die ik hem heel zijn leven zo gunde maar machteloos moest erkennen dat ik daartoe niet in staat was. Rust waarnaar ik zelf ook decennia lang hunkerde, al zolang als ik me kan heugen om eerlijk te zijn. Die rust heb ik nu, dankzij veranderde eetpatronen, gewijzigde medicatie-samenstellingen, andere levenswijze, én CBD uiteraard. Als hij nog deel van mijn leven zou hebben uitgemaakt had ik zeker pogingen ondernomen hem ook die olie aan te ‘smeren’.  We verschilden zo weinig van elkaar en ik ben er trots op dat ik zoveel op hem lijk, qua karakter dan, uiterlijk helaas, helaas, helaas niet.

De foto in dit blogbericht is van het verlovingsfeest van manlief en mij, 2e kerstdag 1980. Van links naar rechts dus mijn vader, de opa van manlief die ons die dag ringde, en de vader van manlief. Drie schatten van mannen die helaas alledrie veel te verstouwen kregen voordat hen de eeuwige rust gegeven werd.

Gepimpel

Gepimpel

Thema Heldenreis Schrijfveren 20 juli 2017

In de TT-nacht was het in het ziekenhuis hier in de stad weer een drukte van jewelste. Letterlijk en figuurlijk bezopen lui waarvan het overgrote merendeel jongeren. Ik snap dat echt niet, ben ik nou zo dom of hoe zit dat? De media staan er bol van de laatste jaren, drankmisbruik en welke gevolgen dat kan hebben, met name voor jongeren. Ook de wetenschap kan onomstotelijk aantonen dat alcohol veel schade toebrengt aan nog niet volledig ontwikkelde hersenen. En toch blijf je met regelmaat berichten onder ogen krijgen van mensen die zich klem hebben gezopen, ook wel  comazuipen genoemd.

Oké, toegegeven, ik ben bevooroordeeld, ruimschoots ook. Een vaststaand, constant herhalend ook, beeld uit mijn vroegste herinneringen is het bierflesje op de salontafel, en nee niet alleen ‘s avonds na een bepaalde tijd. Het stond er elke dag, 24 uur per dag. Overigens zag ik mijn vader nooit dronken! Hoeveel hij ook wegwerkte, negatieve invloeden van die vloeibare troep heb ik bij hem nooit en te nimmer opgemerkt.
Ik ontmoette manlief in 1974 in een discotheek waar hij werkte als barkeeper / uitsmijter. Hij zoop als een krijger, alles door elkaar, stapte na sluitingstijd evengoed de auto in en reed naar huis. Heeft nooit een bekeuring daarvoor gehad. Eenmaal heeft hij een auto volledig aan mot gereden omdat hij meermalen over de kop ging en uiteindelijk in een greppel belandde. Zijn medepassagier was een maat van hem, een politie-agent, en alcoholcontrole was in die tijd minimaal, die maat van hem gaf toe veel alcohol op te hebben en dat dat de reden was dat hij zich liet rijden en dat de auto zo naar bier stonk. Ik heb hem op 1x na ook nooit dronken beleefd en ook zijn gedrag veranderde niet als hij dronk. In onze verkeringstijd fietste ik van de discotheek naar huis terwijl hij in de auto achter mij aan reed om mij veilig thuis te brengen, ik weigerde uiteraard bij hem in te stappen. Ik hoor jullie denken ‘waarom had je dan verkering met hem?’ ja… liefde maakt blind toch?

Eenmaal samenwonende kon ik me wekelijks een breuk sjouwen met kratten bier en vele flessen Jenever en Jägermeister. Mijn antipathie tegen die *lelijk woord* groeide met de keer dat ik voor het huis ‘de kroeg’ mijn auto uitlaadde. Indertijd woonden wij op een flat en als je door de voordeur naar binnenkwam lag een lange gang voor je. De 1e deur links leidde naar de keuken, gelijk om de hoek was weer een deur waarachter zich een grote proviand-inloopkast bevond. Mijn vaders gewoonte was om gelijk na binnenkomst die kast in te lopen om vervolgens met een paar pilsjes in de hand door te lopen naar de woonkamer. Elke verjaardag bij wederzijdse families was een complete bezoeking want het kon alleen maar gezellig zijn als de procenten rijkelijk vloeiden. Al met al heb ik dat ruim anderhalf jaar lang soort van geaccepteerd.

Toen kwam daar die dag in november 1984. Ik was op dat moment 7 maanden zwanger van onze eerste en kogeltjerond en moddervet. Een collega van mij trouwde en wij gingen naar de bruiloft. Manlief kende mijn chef goed en die 2 konden samen heel goed door één deur. Ook mijn chef wist van inladen. Al snel liep een ober alleen maar tussen onze groepstafel en de bar heen en weer. Na de bruiloft reden we naar huis.  De één na laatste bocht voor de parkeerplaats bij ons huis, zo’n 100 meter daarvoor, begon mijn lieftallige echtgenoot te boeren en binnen een seconde kotste hij alles eruit, ik zat eronder, de auto ook en hij ook. Dát wás de allerlaatste druppel die mijn toen toch al kokende emmer deed overlopen. Ben het huis ingelopen, heb de logeerkamerdeur geopend en hem verboden onze slaapkamer te betreden. Ben gaan douchen en toen met een emmer sop terug naar de auto. Geruime tijd later stond de auto schoon voor het huis met alle ramen open, novemberstormen zouden de stank wel verdrijven toch? Jammer dan, de auto heeft nog weken gemeurd. Ik kan nog steeds niet echt lachen om die herinnering, als ik er aan denk voel ik de woede weer. Toen ik die nacht weer binnen kwam in ons huis lag meneer rondom de toiletpot gewikkeld met zijn gezicht op de rand en de mond open. Ik heb vervolgens de gehele drankvoorraad uit de kasten gehaald en alles langs zijn gezicht in de wc-pot laten lopen. Heb toen gezegd dat ik nooit meer alcohol in huis zou halen.

De volgende dag kwamen mijn ouders op bezoek… en vanuit de keuken hoorde ik “Ko? waar de bier? Heb je nog geen boodschappen gedaan?” Na gehaaste voetstappen in de gang kwam mijn vader de woonkamer binnen met een vraag op zijn gezicht… kijken of ik er wel was omdat ik geen antwoord had gegeven. Ik weet nog dat ik, met mijn tanden en kiezen op elkaar geklemd, iets gesist heb in de trant van: het IS óp en het BLIJFT óp. Normaliter zou dat een discussie gestart hebben maar toen bleef het stil, kennelijk spuwden mijn ogen genoeg vuur.

Tegen mijn verwachtingen hebben heeft manlief nooit met een woord gerept over het feit dat er geen alcohol meer in huis kwam, Alleen met verjaardagen haalde ik een paar flesjes bier en verder niks. Wilde men die drinken konden ze eerst de autosleutels bij mij inleveren. Dat heeft voor vele ruzies gezorgd maar ik hield voet bij stuk. Ik wilde niet de last op mijn schouders dragen dat een gast van ons, met alcohol van ons in zijn lijf, een ander schade toe zou brengen.

Totaal verbijsterend, c.o.m.p.l.e.e.t. tegen mijn verwachtingen in ging 1 van onze kinderen wel drinken en raakte verslaafd aan die zooi en andere middelen, met desastreuze gevolgen. Nog steeds komt hier niet in huis door man – kind of mij bij het boodschappen halen. De enige drank die binnenkomt zijn de flessen wijn die bij de kerstpakketten zitten. En op manliefs verjaardag krijgt hij van mijn maandagmeneer een fles port, waar hij vervolgens weken over doet om die leeg te krijgen.

De laatste jaren is er volop aandacht voor de gevolgen van het roken en zijn de rokers meer en meer een paria in onze samenleving geworden. Ik ben dus zo’n paria! Het boeit me werkelijk geen fluit meer wat iemand van mij vindt omdat ik rook, men kan me krijgen zoals ik ben en wil men dat niet dan staat het men vrij het te laten. Natuurlijk heb ik genoeg fatsoen in mijn donder, als ook respect voor mijn medemens om niet te gaan zitten roken in de nabijheid van iemand die er niet tegen kan. Ik maak zelfs mijn huis extra schoon als ik mensen op bezoek krijg die er niet tegen kunnen, ik rook ook niet zolang dat bezoek er is maar … op een terras, op straat of waar ook in het openbaar, zodra iemand mij erop aanspreekt is het eerste dat ik doe mijn sigaretten tevoorschijn halen en er eentje op steken. Ik rook ook in mijn auto behalve wanneer ik een niet-roker bij mij in de auto heb. Logisch toch, vind ik niet meer dan fatsoenlijk.

Terug naar het onderwerp van deze Schrijfveren… ik verafschuw alcohol en kan niet onder woorden brengen hoezeer! Wees niet bang, je zult me heus niet horen als je in mijn bijzijn een drankje nuttigt maar zodra de gevolgen zich daarvan tonen wordt het een ander verhaal. Ik zal ook nooit en te nimmer bij iemand in de auto stappen die een slok achter de kiezen heeft. Vroeger als kind heb ik heel vaak ruzie met mijn ouders gemaakt omdat vader gedronken had, moeder hem verdedigde met ‘pa weet heus wel wat ie doet’… ik heb wat kilometers afgesjouwd om thuis te komen, dat kan ik je verzekeren *grijnssssss*.

Ik vind het ronduit belachelijk dat in onze wetgeving nog steeds geen stevigere ban is gelegd op alcoholmisbruik. Elk ziekenhuis ligt vol met slachtoffers, in veel gevallen de slachtoffers van hen die die zooi zo nodig achter in hun strot moesten gieten want ja die komen er altijd goed vanaf, ze zijn immers zo flexibel als een rekkertje. Maar nee…  onze staat verdient nog steeds teveel van dat gore slijk door de misbruik van het vloeistof met lading want ja hallo ik ben toch zeker niet zo dom om te begrijpen dat je dat gewoon moet drinken als je wilt dat iets gezellig is? En tja dat er veel slachtoffers zijn van huiselijk geweld door gepimpel wordt voor het gemak ook maar onder het tafelkleed geveegd want ja, als de drank is in de man is de wijsheid in de kan en dus kun je zo iemand niet kwalijk nemen dat er gemept wordt … ehhhhhhh?????????

Gepimpel… wat een woord eigenlijk… waar het simpelweg op neer komt is dat het een verslaving is, net als het roken en sinds de gezondheidszorg zich richt op kosten besparingen wordt de hetze tegen de rokers gevoed en daardoor loopt de staatskas veel geld mis dus hoppakee promoten dat vloeibare vergif want dat moet stromen, oh nee, ik vergis me, het geld moet blijven stromen… de staat viert hoogtij op haar gepimpel.

Ik ben hartstikke blij dat mijn (v)echtgenoot en mijn jeugd hier in huis, prima feestjes kunnen bouwen zonder dat goedje. Een feestje zit ‘m in de sfeer die je met elkaar creëert doordat je graag samen bent om gezamenlijk iets te doen dat je leuk vindt, maakt niet uit wat. Natuurlijk horen daar natjes en droogjes bij maar alcohol is 100% belachelijk onnodig én ruimschoots overbodig!

De staat is immers achterlijk genoeg om wel één of andere zoveelste zinloze geldput te verzinnen om nog meer van haar burgers te pukken toch?

Kortom:
Geen polonaise gepimpel aan mijn lijf, sterker nog, niet in mijn huis, niet op mijn erf!
Dat woord,  alles dat op dat woord betrekking heeft, mag van mij acuut in de collectieve vergetelheid.

Een levend gebed

Een levend gebed

Thema Heldenreis Schrijfveren van 14 mei 2017

Het thema van Moederdag, toen ik het voor het eerst zag staan wist ik niet hoe ik dit thema zou moeten invullen en dacht er dus ook niet over na om het te doen. Daar kwam vanochtend verandering in toen ik een Dame op zeer hoge leeftijd een bezoekje bracht om even te babbelen, koppie thee te drinken en wellicht een helpende hand toesteken mocht zij dat nodig hebben.

Gisteren was het Moederdag. Nou zit ik niet op sociale media maar toch was het onmogelijk om alles daaromheen te vermijden. ‘Iedereen’ sprak erover, schreef erover, tv-reclames, troep op de matten bij zakken vol tegelijk en noem maar op. Op de weg verkeer op weg naar / van… Vele moeders mochten zich verheugen op verrassingen en visite, liefdevolle aandacht in de talrijke vormen die tegenwoordig mogelijk zijn. Wij hebben nooit echt veel aan dit soort dagen gedaan, al die poespas hoeft voor ons niet want in veel gevallen is het een kwestie van pogen goed te maken wat de rest van het jaar verzaakt wordt. Evengoed kwam zoonlief gisterenavond na een dag werken met een glimlach van oor tot oor aandraven met in zijn handen een mega grote pot vol bodyscrub, paarse pot, paarse inhoud, mam is gek op paars, dus perfect cadeautje grinnik had zoon bedacht toen hij dit in een winkel had zien staan. En dat klopt ook, want voor mij gaat het niet om de (veel te) hoge prijskaartjes maar om de gedachte die erachter zit. Jullie kunnen dus wel op je 10 vingers natellen waar ik gisterenavond een tijdlang vertoefde.

De Dame waar ik dus vanochtend even op bezoek was is er eentje met een nog steeds heel actieve, heldere en actuele geest. Een dame met een rotsvast geloof en vertrouwen dat alles goed komt, ooit. De religie in ons delen we dus en dat levert vaak heel mooie gesprekken op.
Zij heeft het Godgeschenk, zoals wij dat beiden noemen, het krijgen van kinderen, 4x mogen ervaren. Met 2 ervan heeft ze een goed contact en met de andere 2 totaal niet. Het onnoemelijke verdriet, de wond die nooit heelt en altijd schrijnt, 24 uur per dag, 7 dagen in de week, herken ik natuurlijk aangezien ik me in dezelfde situatie bevind met dien verstande dat zij 2 kinderen en meerdere kleinkinderen moet missen en ik ‘maar’ 1 kind en 1 kleinkind (misschien meer maar daar heb ik geen weet van, wat je niet weet/kent kun je niet missen, toch?).
Zoals altijd baden we samen, ik luidop voor ons allebei, voor een aantal zaken maar hoofdzakelijk voor onze kinderen waarvan we hopen dat het hen goed gaat,, zij én gelukkig én gezond zijn en mogen blijven. Vaak stromen dan tranen, bij ons beiden en we schamen ons daar ook niet voor. 91 en 54 jaar, in leeftijd zo verschillend maar in die emotie zijn we één. In al dat verdriet, voelen we beiden ook dankbaarheid want we mochten toch maar mooi dat Godsgeschenk ontvangen, dat is veel vrouwen niet gegund, dat beseft zij, dat besef ik, we moesten beiden ervaren dat kinderen krijgen niet een vanzelfsprekend iets is.
Voor een religieuze moeder is haar kind een levend gebed dat altijd in ons aanwezig is ongeacht of er nou contact is of niet. Die dame prijst zich rijk en gezegend met haar 4 kinderen en kleinkinderen ook al ziet ze de helft ervan nooit en ik kan me daar volmondig bij aansluiten. Met het duo hier in huis is er altijd wel iets aan de hand, en ja ook minder-leuke momenten komen (uiteraard) voor maar ik voel me nog steeds een zeer gezegend mens met het kind dat ik nog dagelijks om me heen mag hebben en het kind dat bij dat kind hoor en ik mijn ‘schoonmeisje’ mag noemen. Ik had nooit mijn schoonkind kunnen uitzoeken, dat mag ik ook niet die keus is niet aan mij maar mijn zoon heeft wat mij betreft de beste keus ooit gemaakt door voor haar te kiezen. Niet alle schoonmoeders kunnen zeggen dat ze met de keuze van hun kinderen boffen maar ik kan dat gelukkig wel!!

Ik ben een lafaard

Ik ben een lafaard

Thema Heldenreis Schrijfveren van 11 mei 2017

Ben ik een lafaard? Die vraag kan ik volmondig met JA beantwoorden maar even volmondig ook met NEE.  Is wel raar toch? Een vraag waarop beide antwoorden 100% van toepassing is?

Ik ben een lafaard als het gaat om:
a) Tandarts…. het idee alleen al bezorgt me kippenvel van top tot teen. Ik laat me liever 1000 maal door een gynaecoloog binnenstebuiten keren dan dat ik 1x bij een tandarts over de drempel ga.
b)  In het donker in mijn uppie naar buiten. Met geen 100 paarden krijg je me in het donker in mijn eentje het huis uit. Onze honden weten dat al, die zeuren dus ook niet om een uitje als het donker is en zij met mij alleen thuis zijn. Van een Jeans-voorstelling naar huis ontkom ik er zo af en toe niet om alleen het laatste deel van de thuisreis af te leggen. Mijn autodeuren zitten dan op slot en ik zorg er altijd voor genoeg benzine in de tank te hebben.
c) Mensen met het Down-syndroom. Als ik met Anita ergens ben en mensen met die ‘zegen’ zijn in de buurt hobbelen ze allemaal, altijd, zonder enige uitzondering, gelijk op haar af, zij is een magneet. Vreselijk vind ik dat. Ik prijs me dan ook gelukkig met het feit dat al mijn antennes altijd op het uiterst gespannen zijn en ik dus altijd de tijd / ruimte heb om een ‘blokkie om’ te gaan om ze te ontwijken.
d) Winkelen. Oké oké toegegeven dat lukt tegenwoordig wel wat beter dan voorgaande jaren maar als ik het al doe dan doe ik het met een vervaarlijk kloppend ♥. Als ik het al doe dan van ze never nooit niet in mijn eentje.
d) Er is nog wel een aantal dingen die ik absoluut niet doe maar dat heeft eerder te maken met het niet willen ipv niet durven. Ik zou bijv. nooit en te nimmer bij iemand in de auto stappen die een borrel achter de kiezen heeft of onder invloed van iets anders is.

Ik ben me bewust van het feit dat mijn ‘lafaard zijn’ in bovenstaande gevallen volledig veroorzaakt is / wordt door gebeurtenissen uit mijn verleden. Ik weet ook net zo goed dat die angst niet gerechtvaardigd is maar helaas ben ik dan weer niet sterk genoeg om die angsten volledig opzij te zetten en de confrontaties aan te gaan indien ze zich voordoen. De geest kan heel nare en heel rare spelletjes met de mens spelen, je verliest dan ook de regie over de acties van het lichaam, althans in mijn geval altijd wel.

Verder kan ik echt niets maar dan ook helemaal niets bedenken dat ik niet zou durven en waarom ik dus een lafaard zou zijn, integendeel eigenlijk want ik ben me heel vaak bewust van het gegeven: “De mensch lijdt het meest door het lijden dat hij vreest”. Ik kan wel een rijtje zaken verzinnen waarbij ik weet dat de meeste mensen op voorhand al zouden zeggen: “ik pas” maar die dingen lijken mij juist extra leuk vanwege de grote uitdaging die eraan hangt. Met mijn verstand weet ik natuurlijk wel dat het een heel stomme zet zou zijn om mij in het verblijf van een roofdier te begeven, doe ik dus ook niet, maar niet omdat ik dat niet zou durven, en zo zijn er tal van voorbeelden te noemen.

Ben ik een lafaard? Ja! (zie boven). Ben ik een lafaard? Nee!
Kom niet aan een dierbare van mij want dan zul je ontdekken wat het werkelijk betekent om met iemand te maken te hebben die des duivels is. Dat je mij belazert oké tot op zekere hoogte, hangt van het onderwerp en wie jij bent. Zodra je dat echter met een dierbare van mij doet dan, zoals wij Groningers zeggen; “Bist veur mie”. Berg je dan dus maar. Fysiek ontbreekt mij natuurlijk de kracht dus een gevecht zit er niet in maar verbaal ben ik sterk, vooral als ik kwaad ben. Des te kwader ik ben des te sterker verbaal, het sarcasme druipt er dan niet van af maar overspoelt alles als een tsunami die zijn weerga nog niet kent.

“Ik ben een lafaard” Het thema van vandaag dus…. Ik ben reuze benieuwd naar jullie reactie op die stelling Ben jij een lafaard?

Het ontembare

Het ontembare

Thema van Heldenreis-Schrijfveren van 4 mei 2017

Al heel jong kon ik ontploffen als ik ergens onrechtvaardigheid tegen het lijf liep. Wie dan die ander was maakte geen moer uit, hij kreeg de volle laag. Ik ben van aard absoluut niet passief maar juist het tegenover gestelde. Als mijn vlam kruit krijgt gaat het van 0 naar 100 in een flits van een seconde. Des te sneller dat gaat des te sneller vliegt een woordenstroom mijn mond uit. “Eerst nadenken en dan pas spreken” heb ik nooit gekund, tact kreeg ik niet mee want toen dat uitgedeeld werd stond ik achteraan in de rij en was het al lang op voor ik aan de beurt was… alsof dat al niet genoeg is beschik ik over een behoorlijke woordenschat en het lijkt altijd weer alsof die in zo’n bui vermenigvuldigd wordt.

Onrechtvaardigheid komt zoveel voor, mensen die elkaar iets aandoen, de sterkeren die de zwakkeren te grazen nemen. Ik hou het bewust even breed, je kunt zelf wel de voorbeelden erbij halen toch?! Het beschamen van vertrouwen, het liegen, het misbruiken.. zijn ook olie op mijn vlam. Mensen die zich eigendommen van anderen toe eigenen. Mensen die schade toebrengen aan eigendommen van anderen.

Zal ik ooit afleren mij er druk om te maken? Zal ik ooit aanleren mijn mond te houden en eerst goed na te denken en dan pas te beslissen of ik spreek en zo ja welke woorden ik dan laat horen? Valt ernstig t betwijfelen, het is in de aflopen ruim 54 jaar niet gelukt. Al hoe hardhandig sommigen mij ook tot zwijgen wilden dwingen.

Het ontembare… is deel van mijn karakter, geërfde genen van mijn (voor-)ouders? Als ik terugkijk op familieleden die ik gekend heb kan ik zeggen dat ik net zo’n “…  vrouwenscheldnaam…” kan zijn als dat mijn grootvader een ‘…mannenscheldnaam…’ was.  Ik lijk qua karakter 100% op mijn vader, uiterlijk op zijn echtgenote. Niet dat ik daar echt blij mee ben maar als ik de keus had gehad had ik het zo gewild zoals het is ipv andersom!!! Morgen is het 2 jaar geleden dat mijn vader stierf, wel erg jong nog maar hij heeft God-Zij-Dank eindelijk de rust waarnaar hij lang heeft gehunkerd!

Het op één allermeest ontembare in mijn karakter is wel mijn vrijheidsdrang. Ik laat me niets zeggen,gebieden noch verbieden. Ik neem nooit iets zomaar voor waar aan, ik zoek het zelf na / uit en vorm dan mijn mening. Me aanpassen doe ik hoogstzelden. Uiteraard ben ik een oirbare burger en zal ik van ze never nooit iets doen dat mij in een gevangenis zou kunnen brengen maar overtreed ik gerust met regelmaat de regelgeving op de openbare weg als het gaat om de toegestane snelheid. Het is zo heerlijk om op een snelweg te planken ‘s nachts in het donker als de weg leeg is, ramen allemaal open en mijn hoofd buiten het raam om de wind met mijn haren te laten spelen.

Een laatste ontembare in mij is de liefde. Dát is mijn leven. Door de liefde die ik krijg kan ik elke dag verder, kom ik telkens weer omhoog uit welk dal dan ook, ongeacht hoe diep ook, ik ben er nog steeds! Ik heb een aantal mensen en dieren onnoemlijk lief en voor hen ga ik letterlijk door het vuur. De blaren die ik heb opgelopen van mensen die het niet waard bleken te zijn hebben littekens achtergelaten maar die schrijnen niet genoeg om me voor de liefde af te sluiten en ik hoop dat dat vuur altijd ontembaar in mij zal blijven branden.