61

Vandaag dan is de officiële datum van Manliefs verjaardag, 61 alweer. Hij grapte dat hij maar heel kort jarig is, nog geen 3 kwartier gezien zijn geboortetijd, dus het op een andere datum vieren is hoe dan ook geen probleem. Gisteren dus het ‘huis’ vol, beter gezegd, ons ‘doorgangshuis’ want iedereen die binnen kwam deed dat alleen om naar kamer 100 te kunnen of zichzelf van iets uit de koelkast te voorzien.
Ik had al wel heel veel buiten staan natuurlijk maar ja sommigen houden van extra koud drinken. Mijn rug had bar weinig zin in een feestje dus had ik iedereen de weg, voor zover nodig natuurlijk, naar de keuken en koelkast gewezen onder het mom van “we doen hier aan zelfbediening…” .

De middag vloog om. De ochtend en het 1e deel van de middag waren Zoonlief en ik in de weer om alles voor te bereiden. Schoonlief en Manlief lagen nog in dromenland omdat de jongste om 4.00 uur in de ochtend van haar werk thuis was gekomen en de oudste om 6.30 uur.


Als het dan zo gezellig (lees: luid) is en je foon bliept, valt niemand dat gelijk op. Behalve mij dan want ik herken de diverse geluidjes. Een blik was genoeg om even mijn adem te doen stokken, gelukkig kon ik mijn gezicht in de plooi houden en merkte niemand iets, nou ja op 1 persoon na dan maar die zei niks na een wisseling van blikken heen en weer. Een sterfgeval… 3e in 3 weken op rij. Een jong iemand ook nog. Bah!! Alvleesklierkanker. Je weet dat het eraan zit te komen maar toch schrik je ervan. Amper de 60 voorbij, zo bruisend in het leven staan, kinderen en kleinkinderen en veel hobbys etc.. over en uit, een paar maanden na de diagnose.

 
Terwijl ik ervoor zorgde dat mijn Maandagmeneer en Corry veilig en wel, goedverzorgd achtergelaten konden worden op hun eigen stekkie, ruimden de bijna jarige en onze kroost de boel af en op.
Zelf weer thuis kroop ik aangeslagen op de bank, talloze gedachten en herinneringen tolden door mijn hoofd. Op zeker moment realiseerde ik me wel dat haar sterven dan enerzijds wel verschrikkelijk verdrietig is maar dat aan de andere kant haar lijden voorbij is en dat is dan toch wel weer een kleine troost. Terwijl ik daarover nadacht realiseerde ik me ook dat ik ook in deze situatie weer enorm goed kan merken hoe goed het met mij gaat tegenwoordig. Al hoe dubbel ook met zulk nieuws op een verjaardagsfeest.
Ik keek in gedachten de kring nog eens rond en besefte dat ik ook heel veel redenen had om dankbaar te zijn.

(On-)-Mogelijk

Bizar!!! Durf het nog steeds niet echt geloven want tja, als je gewend ben altijd in de hoek te zitten waar de klappen vallen is het moeilijk te geloven dat iets dat ‘goed’ voelt ook daadwerkelijk goed is en je dus gegund blijkt te worden.  Ik schreef er al eerder HIER over.

13 juni vorig jaar begon ik, nadat ik veel mensen zeer positief gehoord en het eea op internet had gelezen, zelf ook aan de CBD-olie. Gelijk de 1e week al merkte ik veranderingen maar wilde niet juichen want het kon maar al te goed ‘de wens is de vader van de gedachte’ zijn toch? Ik probeerde een aantal verschillende dosissen uit en ook tijdstippen van inname en het wel of niet er iets bij eten / drinken. Vrij snel bleek dat de ene dag 1 druppel en de andere dag 2 de beste resultaten opleverde als ook het feit dat ik daarna niet moet eten maar wel drinken en die druppels dus ‘s avonds moet nemen, ongeveer een half uur voordat ik mijn mandje in duik.

Dat mandje moest wel aan mij wennen want het heeft vaker leeg gestaan ‘s nachts dan dat het bezet was. Sinds mijn 18e heb ik een slaappatroon gehad van weinig slaap. De jaren daarna werd dat alleen maar erger. Ik heb jaren gefunctioneerd op zo’n 3 tot 4 uur per 24, en vaak sloeg ik gewoon een dag over. Medicaties, therapiën in zowel de reguliere als alternatieve sector van diverse soorten, het hielp allemaal niet. De klachten bleven, het enige effect dat het allemaal had was een groeiende wilskracht en toenemende angst, het laatste werkt enorm verlammend kan ik je zeggen. Ik moest bijna constant mijn wilskracht aanspreken als ik iets, wát dan ook maar, wilde/moest gaan doen buiten de muren van ons huis. Soort van gespleten persoonlijkheid want iemand die mij niet kende zag niets aan me maar mensen die me wel kennen zagen altijd paniek in mijn ogen ondanks dat ik enorm veel, zo niet alle, energie stak in de strijd mijn leven niet door die angst te laten bepalen.

Gisteren liep ik weer met Daphne in Antwerpen, de zoo daar is prachtig en het China Light Festival wilde ik ook dit jaar weer niet missen. In tegenstelling tot vorig jaar liep ik totaal blij en volkomen ontspannen het park in. De enige 2 ergernisen van gisteren waren de file door een ongeluk en de vele reistijd in de stad zelf omdat het één mega grote bouwplaats is. Verder kon niets me storen, h.e.l.e.m.a.a.l. niets!!! Man man man, wat kun je je onbeschrijflijk rijk voelen met een ontspannen, rustig en vooral blij hoofd!! 

Nog een voorbeeld? Ik kan er natuurlijk legio beschrijven maar zal nog eentje toevoegen. Net voor kerst wist Pech in hoofdletters ons adres te vinden. Normaliter zou ik onderuit gegaan zijn met alle nare gevolgen van dien. Nu niet. Natuurlijk baalde ik stevig, echt wel, maar toch kon ik relativeren en tegen mezelf zeggen: “Het is zoals het is, ervan wakker liggen, erom sippen, erover mopperen, heeft geen zin, het verandert er toch niet door.” En dus hadden we goede kerstdagen en de mooiste oudjaarsavond ooit.

Natuurlijk is niet elk probleem opgelost en zullen er heus ook nog wel ‘moeilijke’ momenten aan komen maar ik huiver er niet meer voor op voorhand, ik weet nu dat ik er wel doorheen komen zal, hoe dan ook, want het leven gaat door, én het mág geleefd worden, dus daar ga ik lekker mee verder, ben nog maar pas 7 maanden op weg dus nog een heel lange weg te gaan waar ik niet meer tegenopzie maar naar uitkijk want er is zoveel moois te beleven!

Het klinkt wellicht theatraal maar dat moet dan maar want ik kan voluit en volmondig zeggen dat ik mijn leven terug heb, ik kan niet de woorden vinden die het dusdanig beschrijven dat iemand die niet weet hoe het is om een bi-polaire stoornis te hebben, zal begrijpen wat ik probeer duidelijk te maken!!! 

Terug & Vooruit

Teerugkijken… eigenlijk doe ik dat ‘nooit’ want wat valt ermee te bereiken? Ik doe (meestal) alles vanuit mijn ♥, en ja daarbij stuit ik (nog steeds) vaak mijn neus. Achteraf had ik dingen dan misschien anders moeten aanpakken maar dan had ik het niet vanuit mijn ♥ gedaan en was het ongetwijfeld ook niet goed geweest. Spijt heb ik dus ook eigenlijk ‘nooit’ van iets dat ik deed want hoe kun je spijt hebben van iets dat je vanuit je ♥ doet? Daarbij is het bovendien een zinloos iets want je krijgt immers nooit een kans iets over te doen?

2017 was in sommige opzichten wel mijn jaar en in andere opzichten niet.
Wel… Ik deed cursussen, ik wijzigde mijn medicatiegebruik, ik nam er homeopatische middelen bij, ik heb ontelbare malen geprobeerd te omdenken in de zin van: ik doe er wel degelijk toe, ook ik mag er zijn, ook ik ben goed zoals ik ben en meer van dat soort mantra’s mezelf voorgehouden want dat moet als je je brein wilt leren het positieve te zien ipv altijd maar te doemdenken en daar zoveel last van hebben dat het leven te zwaar is en je onder die last gebukt gaat tot het breekpunt toe of misschien zelfs wel daaraan voorbij. Des te beter je in je vel zit des te leuker gezelschap ben je ook voor anderen, er zijn dus redenen genoeg te bedenken waarom je wel die moeite zou doen.
Niet… moe was ik, onbeschrijflijk moe. Alles deed zeer en woog te zwaar. Een aantal zeer dierbare mensen onderging dit jaar heftige en levensreddende dan wel levensverbeterende / levensverlengende operaties, al besefte ik dat ik daaraan niets kon doen maakte ik me wel vreselijk veel zorgen. Tegenslagen gingen ook dit jaar onze deur helaas niet voorbij (niet dat ik daarmee wil zeggen dat ik ze anderen gun overigens!).

2017 loopt af en ik koester tal van ♥-verwarmende momenten met mensen van wie ik zoveel hou, zonder wie ik me mijn leven niet kan voorstellen. 2018 zal dat hopelijk op zijn minst evenaren. Een lijfspreuk van mijn maandagmeneer galmt tegenwoordig vaak door mijn hoofd, ik hoor het hem ook dagelijks uitspreken dus dat kan ook niet anders; “Het is maar goed dat we niet alles weten en niet weten wat ons boven het hoofd hangt…

2018… ik ga er maar voor… richt me op mijn kompas… De Liefde én natuurlijk mijn vertrouwen op Hem.
Eén van mijn lievelingsverzen, Psalm 91; 1-2 zegt:
Wie in de beschutting van de Allerhoogste woont
en overnacht in de schaduw van de Ontzagwekkende,
zegt tegen de HEER: ‘Mijn toevlucht, mijn vesting,
mijn God, op u vertrouw ik.’

Ik wens jullie allen een ♥-verwarmend, gezond, gelukkig én gezegend 2018!

PS. Dank jullie wel voor jullie bijdrages aan mijn blog, zijn een waardevol deel van mijn bestaan, elke dag!!

Kerst-Wonder

Voorjaar 2014 stapte ik op een ochtend de auto in, volop bereid de lange rit voor de boeg te aanvaarden al hoe zwaar ook de uren die voor me lagen zouden worden. Op bezoek gaan bij iemand die je lief hebt is toch leuk? Jazeker is het dat maar als je hebt wel een heel andere emotie in je als je dat bezoek gaat afleggen om afscheid te nemen van iemand die je in dit leven nooit meer zult zien.
Ondanks alle ♥-verzwarende emoties, de vele tranen, niet alleen die van verdriet,  werd het een heel fijne dag. Vlak voordat ik de deur uitging drukte Saskia mij een verpakt doosje in de hand, ‘thuis openmaken, fluisterde ze’. Nog eenmaal een heel dikke knuffel, onder dwang weer loslaten want het onvermijdelijke was niet te vermijden, en ik vertrok huiswaarts. De hele rit vanaf Den Helder naar huis heeft het pakje in mijn schoot gelegen.
Eenmaal thuis zat er een lief briefje in dat doosje én een zilveren hartje dat ik eerst aan mijn (gouden) halsketting droeg maar al snel verplaatste naar mijn armband die ik sinds mijn 12e draag.
Tot aan mijn verjaardag… terwijl ik in Denekamp was met Anita bemerkte ik dat het hartje verdwenen was. Die ochtend had ik het nog, maar ja vind zo’n (letterlijk) kleinood maar eens terug als je ver van huis bent en op een megagrote locati vol met koopwaar. Toch zochten we, zonder resultaat helaas. Eenmaal weer thuis ook overal gekeken maar het hartje was en bleef spoorloos.

Tot aan vanmiddag…
Onze vaatwasser deed al een tijdje raar en dus ging manlief aan het sleutelen. Hij ontdekte diverse stukken glas, niet dat hij noch ik wisten dat er iets gesneuveld was maar oké. Op zeker moment hoor ik een stem uit de keuken: “was jij niet iets kwijt?” en even later kwam hij met een glimlach van oor tot oor triomfantelijk de kamer in en op mij af waarna hij het gevondene in mijn open hand legde.

Het heeft even geduurd vooraleer ik mijn spraak ook hervond… en ik met een warm gevoel en enorm dankbaar het hartje weer plaatste waar het hoort.  Mijn 1e kerstdag kan niet stuk, kan niet beter ook!!!

Van mijn…

à pro·pos…

Deze dagen rammelt bij iedereen de brievenbus met regelmaat dus ook hier. We ontvangen niet zulke stapeld,  ik verstuur zelf ook maar een handjevol , en bij het ontvangen van post weet ik altijd gelijk van wie de post komt, ik heb iets met handschriften zeg maar.

Zopas reikte manlief me een stapeltje post terwijl ik even onderuit lag… 2 kerstkaartjes, 1 had ik verwacht maar de andere niet. “Goh, Dieneke?”… was mijn 1e gedachte, mijn 2e gedachte was: “oeps, ik heb haar geen kaartje gestuurd want a) niet aan gedacht en b) ik heb haar adres niet…. Zoals ik al schreef, ik stuur jaarlijks maar een handjevol wel en dat zijn mensen die mij heel na sta en wiens adressen ik kan dromen glimlach.

Ik open dus de envelop en voel gelijk dat er meer inzit dan alleen een kaartje “ze zal toch niet?” denk ik met een warmer gevoel dan enkele minuten eerder van binnen…
Ja dus, ze zal wel, wel degelijk glimlach
Heeft ze dus niet alleen een kaartje gestuurd waarin ze iets liefs schreef maar ook nog eens een paar mooie oorbellen erbij die zij dus voor mij maakte…
in mijn favoriet thema en mijn favoriete kleur…
Jeetje, ben er even stil van hoor, mag wel hè?

Lieve Dieneke, bedankt!!!

 

Hoe mooi is dat?

Van de zomer, gewoon een zomer zoals zovele anderen… dacht ik… hoezeer ik me daarin vergiste bleek al snel, blijkt nog steeds, soms ben ik er gewoonweg stil van, en nee niet omdat het van narigheid me de adem beneemt maar juist het tegenovergestelde, dat ik het tegelijkertijd zo verbijsterend en mooi vind. Dat ik denk, ‘toe knijp jezelf ff want dit kan eenvoudigweg niet echt zijn…’ dat knijpen doet dan zeer, grinnik, ik droom dus niet.

Van de zomer… 13 juni om precies te zijn, startte ik na zeer lang welles-nietus-spelletje met mijzelf met CBD-olie. Mijn maandagmeneer werd van de één op de andere dag, 21 juli om precies te zijn, mijn elke-dag-dubbel-dag doordat hij door een tia overvallen werd. Bij een goede vriend en vriendin van hem, een echtpaar dat ik ook aardig goed ken, stortte de hele wereld een dag later in. Op 22 juli om precies te zijn, toen hij op de markt in elkaar zakte en meer dood dan levend na 3 reanimatie-pogingen in een ambulance geschoven werd en diezelfde dag nog een heftige hart-operatie onderging. Zij, al jaren ernstig beperkt door een ziekte in de hersenen, enkele operaties waren niet succesvol gebleken, ging vervolgens ook onderuit en belandde in het ziekenhuis en 3 dagen later thuis in haar eigen bed, daar vakkundig verzorgd door haar beste vriendin. Andere vrienden van dit echtpaar namen zoveel mogelijk zorg en last van haar af zodat haar man in het ziekenhuis ook alle nodige aandacht kreeg, ook ik droeg mijn steentje bij waar ik kon.

Met mijn maandagmeneer gaat het best goed gezien de omstandigheden, het verlies van decorum speelt hem grote parten, het is erg moeilijk voor hem zich te focussen op wat hij (nog) wel (weer) kan ipv op wat hij niet meer kan. Het accepteren van het feit dat veel mogelijkheden definitief over, uit en voorbij zijn valt hem zwaar. Het zelfstandig blijven wonen lukt nog doordat ik doe wat ik kan maar hij realiseert zich ook dat als ik het zou moeten opgeven dat hij dan ergens anders zal moeten gaan wonen.

Dat bevriende echtpaar was kortgeleden jarig, hij werd 65 en zij 70. Vandaag was het feest, niet in hun eigen huis maar in een mooi oud gebouw in de stad, op loopafstand van het huis van mijn maandagmeneer. Wij bespraken hoe we hun wensen het beste konden invullen en aldus regelde ik het één en ander. Tegen elf uur vanochtend haalde ik hem op, zette hem in de rolstoel en liep met hem door de vrieskou naar de plek van bestemming, je kunt daar erg moeilijk parkeren en omdat het toch zo dichtbij was hadden we dat al afgesproken. Het begon nog even met de herhaling van een discussie want hij wilde zijn dunne jas aan en die mocht ook niet dicht. Ik moest ff streng zjin maar uiteindelijk kreeg ik hem toch in zijn lange winterjas en met sjaal om zijn hals de rolstoel in en een deken over zijn benen. Hier vriest het namelijk, -3 al sinds ik vanochtend om 6.45 in de auto stapte en die temperatuur voor het eerst zag.

Op plek van bestemming werden we allerhartelijkst ontvangen en na enkele begroetingen met andere mensen die er al waren werden we aan een tafel gestald en voorzien van koffie en gebak en tal van andere lekkernijen. Ons kado viel zeer in de smaak gelukkig! Het was reuze gezellig ook nog en het gekakel weerkaatste van wand naar wand, zie je het voor je? Allemaal grijze duifjes, de ene wat ouder en grijzer dan de andere maar toch. Ondanks dat ik niet meer zo heel piep ben was ik nog wel verreweg de jongste van ‘t hele spul *glimlach*.

Jarige Job en Jarige Jet kwamen even later bij ons zitten babbelen. Ik schoot een beetje vol, hoe mooi is het dat 2 mensen zo vol van liefde voor elkaar en hun medemens, weer zo stralend en gezond het middelpunt van zo’n feest mogen zijn! Ook daar feliciteerde ik hen natuurlijk mee waarop ik te horen kreeg dat ik mezelf ook wel mocht feliciteren want ‘ik was er toch maar mooi en mijn ogen stonden zo goed’, waarop ik hen in vogelvlucht uitlegde dat ik me herboren voel sinds ik die CBD-olie gebruik, hoe mijn leven veranderd is en ik me e.i.n.d.e.l.i.j.k. weer op mijn plek thuishorend voel, ipv wereldvreemd en altijd maar op mijn hoede.  “2017 is een jaar vol wonderen, vind je ook niet Ko?” Dat kon ik natuurlijk onmogelijk ontkennen!!!

Geruime tijd later, veel later dan oorpronkelijk de bedoeling (van mijn maandagmeneer) was hees ik hem weer in zijn jas, sjaal en deken en in zijn rolstoel, (deze keer geheel zonder gemopper *grinnik*) ‘goed idee van je Ko om die deken te gebruiken’, grinnikte hij mij schalks toe, ten ik hem over de drempel van de buitendeur weer de frisse vorstige ochtendlucht inreed. Zo’n kwartiertje later hevelde ik hem uit de jas en van de rolstoel in zijn sta-op stoel en liet ik hem blij doch vermoeid achter met een knuffel en een ‘tot vanavond’ waarna ik huiswaarts keerde.

Manlief zag me kreupelend en wel door de poortdeur de tuin in komen en kwam me al tegemoet om me een arm te geven waarna hij me naar de bank loodste, mijn voeten ontdeed van schoenen, steunzolen en sokken en mijn rechtervoet masseerde. Gouden handen heeft die gozer *glimlach*.

Inmiddels al weer een 2-tal uren later ben ik bijgetrokken, is mijn voet gekalmeerd en zit ik dit bericht te typen, De categorie ‘Dankbaarheid’ heeft nog niet zo heel veel posten maar er mag vandaag eentje bij, met recht!!

Stout mag vandaag

Nog een paar uur en mijn 55e verjaardag is voorbij.
Gisteren al grotendeels gevierd met een brunch aangezien man en kids thuis waren. Ik had mijn maandagmeneer opgehaald en ook Corry was erbij, ♥-stikke gezellig temidden van de overige kado’s, kaartjes en prachtige bossen bloemen en een helemaal oogverblindend schitterende, en grote, orchideeplant die de diverse bezorgers aan de deur hadden afgeleverd. Eén van mijn wensen was ‘ poen’ omdat ik heel graag een statief wilde kopen voor bij mijn camera, het liefste natuurlijk voor as donderdag als we de 2e sessie van de cursus avondfotografie gaan hebben. Ik had zelf ook al een bedrag bij elkaar gespaard en hoopte dat mijn verjaardag de rest zou opleveren. Dát gebeurde, ruimschoots zelfs, dus helemaal blij kon ik gisterenavond gelijk dat statief bestellen, morgen zal het bezorgd worden, een mooie rooie, mooi rood is niet lelijk immers, en past natuurlijk perfect bij mijn camera die ook rood is. Joepieeeeeeeeeeee ;-) ;-) ;-)

Vandaag moesten man- & zoonlief naar Muntendam voor een boogschietwedstrijd en mijn schoonmeisje werd op haar werk verwacht. Aangezien ik (natuurlijk) niet de hele dag alleen thuis wilde zitten had ik met Niels en Anita afgesproken naar Denekamp te gaan, dat doen we al een aantal jaren rondom mijn verjaardag om aldaar de kerstshows te gaan bekijken en kerstbenodigdheden aan te schaffen, wat daar veel beter kan dan hier in het noorden omdat de prijsverschillen absurd hoog zijn. Nou had ik niet echt bijzondere koopplannen maar ik weet bijvoorbeeld wel dat mijn ‘ kindje Jezus – beeldje’  van mijn stal-beelden-set kapot is. Om nou die hele set nogmaals te kopen, nee dat was ik niet van plan, veeeeellsss te duur en bovendien voor slechts het kleinste beeldje van de serie? Nou nee dus. Vond ik het toch daar vandaag, in losse verkoop ook nog? En voor slechts 1.75 ook nog… idioot toch, dat is nog eens boffen met de grote B. Die ging dus mee naar Assen, evenals een paar zakken sneeuw voor een paar euro waar ik hier toch echt wel papierwerk moet neerleggen dan. Wat ik wel van plan was te kopen lukte me echter niet, ik heb een idee en daarvoor heb ik een 2 a 3 tal sleeën nodig. Er was er nog 1 maar die was al kapot, een medewerker vertelde me dat ze helaas uitverkocht waren, baluhhhh, die zoektocht moet ik dus nog even voortzetten. Het is nog geen kerst gelukkig dus ik heb nog even de tijd. Het was er enorm druk, zo druk had ik het er nog nooit meegemaakt. Aangezien ik niet zo goed ter been ben, mijn steunzolen zijn er nog steeds niet, moet ik redelijk vaak even zitten, vaker dan normaal, het was telkens weer zoeken en soort van vechten om een zitplekje te vinden. Anderzijds kon ik wel enorm genieten van alles om me heen want de mensenmenigte stoorde me totaal niet, ook alle geluiden van de talrijke muziekjes daar gingen aan mij voorbij zonder dat ze me ook maar 1 seconde parten speelden.
Dank je wel CBD-Olie!!! Wat een verrijking is dat goedje voor mij, het levert me de ware bevrijding, ik ben bijna weer een ‘ normaal’  mens!!
Bij jarig zijn hoort gebak… mijn lievelingsgebak dan ook natuurlijk, oftwel warme wafels met kersen, ijs én slagroom met natuurlijk hete chocolademelk waarop ook een dikke toef slagroom werd gespoten. Hoe fout kan je het krijgen, fouter dan dit kan niet als je allergisch bent voor lactose en tarwe. Mijn escapepilletjes had ik uiteraard niet vergeten en met deze hoeveelheid ‘ fout’  nam ik er dus maar eentje extra. En nee dat voorkwam niet de rammelende darmen en een meermalen haastig bezoek aan kamer 100, maar heej, een mens wordt maar 1x 55 toch? Althans ik wel dus glimlach


Onderweg kwamen we nog een nederig doch zeer aantrekkelijk stulpje tegen. ” Gaan we verhuizen Ko?”  vroeg Anita, waarop ik zei: “als mijn maandagmeneer mee mag dan zeg ik geen nee”, waarop zij weer antwoordde: “ach we kunnen vast wel een kamertje voor hem vrij maken”. Ach zo eventjes dagdromen, ondanks dat je weet dat het nooit realiteit zal/kan worden, is toch wel heel erg leuk.
Met de kofferbak vol kerstspullen togen we aan het eind van de middag weer huiswaarts, amper in de auto kreeg ik van manlief een apje, tekstloos maar wel een foto…


Waarna toch nog een tekstje kwam. 2 x 1, oftewel beiden de 1e prijs in hun eigen categorie, manlief schiet in categorie recurve-3 en zoonlief in barebow.

Van de diverse kerstartikelen in Denekamp bij Oosterik maakte ik foto’s… Mocht jee Oosterik in Denekamp niet kennen, mocht je een indruk willen krijgen van hoe het er daar uitziet ten tijde van de kerst… kijk dan maar even HIER.  Ik vind het een schitterend tuincentrum, je kunt je er prima een hele dag vermaken gezien hun oppervlakte en qua artikelen kun je er te kust en te keur en qua prijs is het er ook prima te doen. Zoals ik eerder al schreef, de prijsverschillen zijn absurd. Als ik zie wat een plant hier in het tuincentrum kost en wat je voor ‘ dezelfde’  daar moet betalen kun je het veel beter daar halen, ook al is het dan niet naast de deur (voor ons bijna 2 uur rijden), maar als je er een dagje uit van maakt is het prima te doen!

Kortom… een prima dag, zowel voor mijn mannen als voor mij, verjaardagen zijn zo naar nog niet grijns.

Jubelstemming!!!

De jeugd hier in huis, bijna 27 en 24 jaar inmiddels, wil eigenlijk al wel een tijdje zelfstandig gaan wonen… maar ja, met een baan zonder vast contract is dat niet echt een veilige keuze want als het inkomen wegvalt omdat jouw contract niet verlengd wordt levert dat toch wel problemen op als je financieel je eigen huishouding moet runnen… Toch zijn ze al bezig met zoeken en staan er gesprekken in hun agenda met mensen die er verstand van hebben hoe eea aan te pakken ….

Lees verder

Mooi? Prachtig!

Ergens vorige week kwam het gesprek tussen mijn maandagmeneer en mij op het thema vriendchap. “Heeft Ko nog vrienden van vroeger?” was de vraag… ‘Vroeger?’ Eh ja, met mijn ‘vriendje’ van de lagere school heb ik nog steeds contact, zij het dan summier door elkaar af en toe tegen te komen en via whatsapp zo eens in de zoveel tijd. ‘En Joke dan?” vroeg hij weer… waarop ik even slikte en natuurlijk beaamde dat ik haar ook vanaf de lagere school had gehad tot dat zij overleed as. december 2 jaar geleden. ‘En u dan?’… krijg ik een schalkse blik toegeworpen met een vette grijns… ‘ehhh jij dan?’ herhaal ik mijn vraag…

“Nou ik heb Bor natuurlijk!” Natuurlijk wist ik gelijk wie hij bedoelde al had ik die beste man nog nooit ontmoet. Mijn maandagmeneer begon te vertellen over hoe zijn ouders bevriend raakten met de ouders van Bor ergens eind 20-e jaren en dat hij en Bor altijd vrienden waren gebleven. Hoe Bor en zijn vrouw 2 dochters kregen, zij 2 jongens, hoe ze met zijn 8-en in een kever vanuit Veenhuizen gingen toeren naar Zeeland, stel je voor een vw-kever met 4 volwassen en 4 kinderen… amper een snelweg in Nederland enzo en dat vanuit Drenthe naar Zeeland. Tal van andere herinneringen werden opgehaald in dat gesprek. Dat ze samen in dienst waren gegaan, verplicht uiteraard zoals toentertijd het geval was. Dat Bor zijn gezin mee nam naar het verre westen omdat hij daar een goede baan kreeg. Hun vriendschap bleef bestaan.

Een snelle rekensom leerde mij dat dat dus plusminus 85 jaar moest zijn, 85??? 85!!!!!!

Ik keek hem aan en zei: ‘Hoelang hebben jullie elkaar nu dan al niet meer gezien?’  “Oh nou een jaar of 2 ofzo want nu zijn vrouw niet meer zo fit is durft hij niet de lange reis aan, 2 uur heen en 2 uur terug, vorig zomer (2016… toen Bor dus al 91 was) hebben ze bij terugkomst uit Oostenrijk ook de caravan moeten verkopen”  ‘Ehhhh op die leeftijd met de caravan naar Oostenrijk, zelf rijdend?’ “Ja tuurlijk!!!”, (alsof dat de doodnormaalste zaak ter wereld is…)

‘Nouhou’ zei ik, ‘dan wordt het de hoogste tijd dat we daarin verandering gaan aanbrengen, vindt u ook niet?’ …  Zijn ogen glommen van enthousiasme en binnen dezelfde seconde graaide hij de telefoon en belde Bor op en sprak een dag af. Vandaag dus. En zo reden we vanochtend op tijd weg om via een omweg aan het eind van de ochtend in Hoorn aan te komen. Enkele gezellige uurtjes vlogen voorbij en rond het middaguur zaten we weer in de auto om via een andere route / omweg huiswaarts te gaan. Onderweg aten we verse vis en dronken we een bakkie en aan het eind van de middag gaf ik hem over aan de ‘armen’ van zijn stoel waarin hij zuchtend wegzakte.  Met post, krant, thee en avondeten binnen handbereik liet ik hem achter.

‘Bedankt hè, bedankt hoor voor vandaag en alles dat je voor me doet enzo…. ‘ riep hij me na…. “Ja ja is goed, zeer graag gedaan natuurlijk”… riep ik al zwaaiend terug. Ik weet niet wie van ons 2 nou het dankbaarst is *glimlach* … ik denk stiekem dat ik dat ben!!

 

92

Vrijdag was het dan zover… Hij werd 92!!

Zoals elke ochtend stapte ik rond de klok van 7.15 bij hem binnen. Hij was al op en in de badkamer, zittend op zijn rollater, was hij zichzelf aan het scheren. Ik feliciteerde hem en nam hem vervolgens mee naar de woonkamer alwaar ik hem eerst aankleedde, met de voeten in de fiets zette voor zijn dagelijkse portie ‘sport’. Daarna voorzag ik hem van ontbijt en de nodige medicatie en ging in de keuken aan de slag terwijl hij zich in de krant verdiepte, nog even rust voordat zijn harem binnen zou komen vallen.

Zijn harem… dat zal ik even uitleggen. Hij en zijn vrouw (die overleed in mei 2011) waren al vanaf het begin van hun huwelijk bevriend geraakt met diverse echtparen die zij ontmoetten als buren, kerkgenoten, verenigingsgenoten etc. In de loop der jaren zijn van die echtparen de mannen allemaal overleden maar de dames staan nog steeds fier rechtop. Ja natuurlijk, allemaal rijen ongemakken maar op hun hoge leeftijd mag dat ook wel. De jongste van de dames wordt in oktober 84 en de oudste wordt in mei 92.

Ik maakte gebak klaar en diverse hapjes en zorgde ook voor de dagelijkse standaardzaken en gelukkig werkte mijn planning prima want op de tijd die ik op voorhand bedacht had was ik klaar. Enkele minuten later ging de deurbel en alsof het afgesproken was, wat niet het geval was, kwamen alles dames één voor één binnen. Een paar zeer gezellige (doch ook luidruchtige *glimlach*) uren volgden. Rond het middaguur was iedereen weer vertrokken en zette ik hem bij de eettafel met zijn middageten. Nadat ik de hele boel had afgewassen en opgeruimd groette ik hem en vertrok ik.

Vandaag zou zijn zoon hem ophalen in de ochtend. Die is op dezelfde dag als vader jarig en zou dus vandaag het huis vol krijgen. Vanochtend had hij er wel zin in maar hoopte tegelijkertijd dat het niet te druk zou worden, ‘daar kan ik niet meer zo goed tegen, jammer is dat…’. Ik deed wat ontspanningsoefeningen met hem en sprak hem moed in met ‘het komt wel goed.. en als het je te druk wordt dan laat je je maar thuisbrengen, en anders bel je mij maar dan haal ik je wel op’.

Zijn schoondochter (van de overleden zoon) woont bij mij in de wijk en zij was ook bij haar zwager op bezoek met haar 3 zoons. Eén van die zoons zou redelijk op tijd huiswaarts keren en dat vond opa een prima plan, dus kleinzoon nam opa mee en leverde hem thuis af.

Toen ik zopas bij hem kwam zat hij moe in de stoel, ons zorgenkindje De Dappere Dodo. Ik hielp hem uit de kleren, in de pyjama en gaf hem zijn avondeten en medicatie. Daarna dronken we een bakkie leut en zoals altijd liet ik, na het afruimen van alles, hem achter bij de tv , wetende dat hij binnen enkele minuten naar zijn slaapkamer zou schuifelen om in bed te kruipen.

Morgen, nieuwe dag niewe kansen, een man van de dag, die niet van opgeven weet, die per dag meer en meer ongemakken moet ontvangen, het gaat me aan het hart. Ik probeer het hem maar zo veel mogelijk naar de zin te maken en ondertussen geniet ik zoveel mogelijk van zijn pleziertjes en de nog steeds ondeugend glinsterende oogjes die hij nog steeds met grote regelmaat kan opzetten.