Gewoon doen.

Al enkele weken heeft mijn rug weinig zin aan meewerken en is dus regelmatig behoorlijk obstinaat, wat me weer dwingt tot het gekluisterd zijn aan de bank en met beleid de balans zien te vinden, en te bewaren, tussen bewegen en rust. Vorige week was ik het zat en belde ik de fysio. Mijn ‘eigen’  fysiotherapeute heeft gouden handjes en zij heeft mijn rug altijd binnen 2 a 3 behandelingen weer helemaal los, oeps…kom ik in de praktijk, blijkt zij ziek te zijn, zonder details iets langdurigs, getver, zowel voor haar als voor mij natuurlijk. Haar vervangster doet prima werk maar helaas is het effect niet zoals gewenst.

 

Emmen laat ik natuurlijk niet links liggen en aangezien vandaag man en kroost heel de dag weg zouden zijn ivm boogschietwedstrijden, en ik geen zin had om in mijn eentje op de bank te blijven zitten, had ik met Niels & Anita afgesproken naar Emmen te gaan voor de mooiste afleiding die er bestaat, uiteraard ook met Herman & Daniëlle erbij. Ik zou de rolstoel meenemen want het lopen gaat al een paar weken niet echt lekker.

Niels en Anita besloten later op de dag naar Emmen te willen en aangezien Anita aan het eind van de middag naar haar werk moest, ook in Emmen, hadden we al afgesproken dat we met 2 auto’s zouden gaan en ik ervoor zou zorgen dat Niels weer thuis zou komen zodat Anita de auto bij zich kon houden. Vanochtend reed ik dus na klaar te zijn op mijn 2e adres naar Herman en Daniëlle toe. De rolstoel liet ik thuis want zelf rollen kan ik momenteel echt niet en ik wilde het Herman ook niet aandoen mij te moeten duwen want hij is minstens zo heftig rugpatiënt als ik. Gelukkig beschikt het park niet alleen over talrijke bankjes her en der maar ook divers horeca-gelegenheden met terrasjes binnen en buiten dus zouden we veelvuldig van diverse zitplaatsen gebruik maken.


We hadden de weergoden aan onze kant want ondanks het ontbreken van de zon was het zalig buiten, compleet windstil en qua temperauur perfect. ‘s Ochtends is het altijd redelijk rustig in het park, zo ook vandaag. Tijdens de lunch voegden Niels en Anita zich bij ons en gingen we gevieren verder, het werd drukker en drukker. Op zeker moment namen Herman en Daniëlle afscheid van ons en gingen wij gedrieën nog een rondje Serenga doen. Na nog wat eten voor Anita gehaald te hebben en afscheid van haar genomen te hebben dronken Niels en ik nog een bakkie bij Herrman en togen wij terug naar Assen.

Het was weer een heerlijke dag, ik heb enorm genoten. Niet alleen van (bijna) alle dieren die weer heerlijk in de buitenlucht aan het dollen waren maar ook van het jonge grut dat overal dartelde. Mijn handen lieten me niet in de steek, de pijnstillers werkten voor de verandering prima en dat maakte mijn pret alleen maar groter. Ben dan ook blij met de fotomap van vandaag *glimlach*. Ohja.. mijn haar komt af en toe ter sprake, ik vind het leuk om het te vlechten maar ja dan moeten mijn gewrichten natuurlijk mij wel de nodige bewegingsvrijheid toestaat… dat is nu zeker niet het geval, gelukkig was daar Daniëlle die het voor me deed, ze maakte er ook een foto van, die komen jullie wel tegen als je HIER ff rondstruint.

Kortom, mijn zondag was er eentje om in te lijsten en ik hoop van ♥-e dat jullie hetzelfde kunnen zeggen!!

FF Checken

Met 2 Dikhuiden-dames hoogzwanger wil ik natuurlijk proberen kans te maken aanwezig te zijn op het moment dat een bevalling echt begint… kleine kans maar heej, niet geschoten is altijd mis toch?
Kortom, vandaag besloot mijn rug mij iets meer bewegingsruimte te gunnen en dus toog ik vanochtend na het afronden van mijn ‘verplicht nummertje’ naar Emmen. Zoals altijd tegenwoordig parkeerde ik de auto bij Herman en Daniëlle, is iets verder weg dan de parkeergarage maar wel gratis, en liepen/rolden we gedrieën even later het park in.


Eenmaal achterin Jungola bij de olifantenvallei zagen we de dames met jongelingen en dame Tante genoeglijk gezamenlijk knabbelen aan vers groen dus was er nog geen sprake van een begonnen bevalling. Hop naar binnen, op naar koffie met een broodje, jassen uiteraard uit al bij de ingang want in de grote Rimbula-Kas is het altijd erg warm, ook door de hoge luchtvochtigheid die de laatste dagen wel erg hoog is, gevoelsmatig althans.
Het ‘meerdere-dieren-verblijf’ bij de steigers van waaraf je de Rimbula-bootjes in kunt stappen is al weken gesloten vanwege werkzaamheden. Het houtwerk rot weg en moet vervangen. De Rode Bosmieren laten zich door niets weer houden en lopen dus overal rond, geheid dat velen dat niet overleven…

Zoals altijd op zoek naar de Anolis, en ja hoor na (best wel lang eigenlijk) enig zoekwerk vonden we hem dan ook. Hetzelfde gold voor de muskaatduiven, we vonden er maar eentje.  Na een paar gezellige uurtjes vonden we het welletjes, krak en mik met rammelende gewrichten, niet meer de piep-ers-jong, togen dus naar de uitgang. Enkele minuten later zat ik in de auto op weg naar huis.

Weer een aantal mooie foto’s rijker, klein mapje maaar hoor, nog geen 50, HIER. Wel weer de nodige dier-plezier-a-mientjes opgedaan en daarvan kan je nooit genoeg hebben *grijnnsss*
En wat de drachtige dames betreft… ik heb ze maar ff toegesproken en verteld dat het mij onmogelijk is dagelijks te komen checken en of ze alsjeblieft zo vriendelijk willen zijn te gaan bevallen als ik er weer ben *glimlach*

Nou hèhè; gescoord!

Weeronline beloofde een droge en zonnige dag dus ideaal voor wat aanvoer van pitamientjes *glimlach*, en waar krijg ik die beter dan op mijn favoriete buiten- & binnen ‘speelplaats’ dan Emmen? Dus ja, daar togen Anita en ik naar toe nadat ik vanochtend klaar was met werken. Zou het me dan eindelijk vandaag wel lukken de Muskaatduiven vast te leggen? Ik had ze tot dusver alleen in vlucht gezien of veel te ver weg om te fotograferen… Hoop doet leven of niet dan *grijnsss*

Eenmaal binnen de poort gingen we gelijk Jungola in om ons daarbij Herman en Daniëlle te voegen om gezamenlijk te lunchen, waarna we aan de wandel gingen. Nou was Herman gisteren lelijk gevallen dus die liep niet lekker. Daniëlle moest nog de safaririt van zondag bezuren dus na een bezoek aan de vlindertempel dronken we nog een bakkie en gingen we uit elkaar, zij huiswaarts en Anita en ik nog even de Serenga op om de leeuwen op te zoeken.

Daarna terug naar de in-& uitgang want Anita moest aan het werk, ik deed nog een bakkie bij H. & D. en keerde toen ook huiswaarts. Veel zon op ‘t snoetje gehad, een tussenjas aan ipv een winterjas… Lente komt… heerlijk, ik kan niet wachten! En nee ik zit dus niet te wachten op de -8 a -10 die men ons voor de nachten van het komend weekend belooft, ik hoop uiteraard dat ze het weer verkeerd hebben!

Foto’s zien kan HIER

Blunder met pret

Waar het ♥ vol van is loopt de mond van over… een welbekend spreekwoord dat voor jullie, mijn volgers, niet onbekend zal overkomen want jullie weten inmiddels wel dat ik veel kan kletsen over iets dat ik erg leuk vind… Zoals ik HIER beschreef was ik van plan om vandaag naar Wildlands te gaan, ingaande op een uitnodiging voor een “kijkje op de bouwplaats van Tweestryd”, de nieuwe attractie (8-baan) van Wildlands, welke op Goede Vrijdag geopend zal gaan worden. Nou was mijn laatste bezoek natuurlijk niet zo denderend verlopen dus besloot ik vanochtend na een ruime week enorme rug- & gewrichtspijn, wel naar Emmen te gaan want het gezelschap is top dus heel gezellig en garant voor veel plezier, maar dus niet onnodige risico’s te nemen door een ritje in die 8baan te maken. Ik had me dus voorgenomen beneden te blijven en het ‘slechts’ bij fotografren te houden. Dit vertel ik dus ook zo aan Daniëlle & Herman en zij schieten beiden in de lach, “De uitnodigind zegt toch Kijkje?”… Eh ja?… “Nou dat is het dus ook, je mag dus geen ritje maken ook al zou je dat willen” … blundurrrrrrr, gelukkig kan ik om mij eigen fouten ook lachen en zo begon de dag al goed terwijl we nog niet eens binnen waren.

Eerst maar de weg oversteken en door de poorten naar binnen, op naar de meiden in Nortica, die allemaal buiten waren. Net als wij genietend van het lekkere weer. Geen zon maar wel droog, amper wind en een prima temperatuur. Van daaruit door naar Serenga, op naar de leeuwwen ….

om daarna voor de kofiee naar Momma’s te gaan alsvorens we door de poort van de 8baan naar binnen gingen om daar inderdaad een kijkje te nemen. Voordat we dat deden stapten we in de safaritruck die weer reed nu het weer goed genoeg is en alle savannedieren weer naar buiten mogen. Nadia, de dochte van Herman en Daniëlle, voegde zich bij ons en bleef een uurtje bij ons voordat zij ook weer het park verliet en de weg overstak.

Daarna hup door naar Jungola natuurlijk. Onze zwarte harige boomklimmers met kroost, zalige temperatuur, op zoek naar de recent uitgezette Bonte Muskaatduif, die ik wel vond maar zo ver weg dat hij op de foto amper zichtbaar is ;-) Onze zwarte harige vriendjes lieten zich wel goed zien…

Onze laatste stop werd de Vlindertempel van Jungola. Eenmaal binnen zag ik de witte morpho vliegen maar ja die fotograferen is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik telde er in totaal 4 en na veel geduld lukte het me uiteindelijk toch er eentje te fotografren. De 1e keer voor mij dat ik in dit nieuwe park van Emmen de kans kreeg en benutte.

Toen hielden mijn gewrichten het zo onderhand voor gezien, maar goed dat we al besloten hadden te vertrekken, we hobbelden de poort uit, staken de weg over, deden nog een bakkie samen en daarna tufte ik weer huiswaarts. Daphne was nog op haar werkplek dus niet thuis, mijn beide mannen waren al wel thuis, een uurtje eerder dan ik, nadat zij heel de dag in een sporthal hadden doorgebracht hier in de stad om deel te nemen aan boogschietwedstrijden. Manlief was niet happy, die had een slechte dag gehad, zoonlief daarentegen mocht wel met een prijs huiswaarts keren. Inmiddels loopt het tegen 6-en… nog even dit bericht afmaken en dan maar weer de auto in om mijn 2e adres aan te doen. Daar is overigens alles oké binnen de omstandigheden. Afgelopen vrijdag had hij een slechte dag, had al een paar dagen kiespijn en vrijdag vond ik dat wel welletjes worden dus werd de tandarts gebeld en kon ik met hem langskomen. De eigen tandarts is aan het afbouwen en zijn jonge vervanger klaarde de klus en binnen een kwartier stonden we weer buiten, hij met 3 kiezen minder. Toch wel bijzonder toch, 92 jaar en 6 maanden oud zijn en dan voor het eerst iets van het gebit moeten laten trekken. Dappere Dodo wilde thuis met paracetamol in zijn stoel, dus zo heb ik hem ook achtergelaten *glimlach*.

Kortom… heerlijke dag… alles dik in orde…zulke dagen mogen elke dag aan de orde zijn. Tot slot nog even melden dat het foto-album HIER te bekijken is en ik wens jullie veel kijkplezier en uiteraard ook nog een heel fijne zondagavond.

Weblogmeeting

Ik ben weer bezig met het uitzoeken van info om een weblogmeeting te organiseren en na enig zoekwerk kom ik op het volgende voorstel:

 

Wanneer?
Zaterdag 30 juni

Wat?
a) Bezoek Avifauna in Alphen aan de Rijn, deels met een gids.
b) Rondvaart door het Groene hart

Kortom… wat ik nodig heb en jou als mijn gezelschap *glimlach*
Dus…pak je agenda, zet een grote kruis op die 26e mei en zet in een reactie hieronder dat je graag van de partij bent, bij voldoende animo ga ik dan eea regelen en reserveren.

 

*Lelijk woord*

Na een niet zo heel lange, maar wel enorm verkwikkende, sprong ik vanochtend om 6.30 uur, zoals 6 ochtenden per week, fris (letterlijk op een slaapkamer met de cv op nauwelijks 1) & fruitig naast mijn bed. Na mijn ritueel stapte ik de auto in en zag dat het -9 was, de zon was er al en de heldere hemel beloofde me een mooie dag. Dat moest ook eigenlijk wel want dat paste prima bij mijn plannen.
Ik plukte mijn maandagmeneer uit bed en na hem met diens ochtendritueel geholpen te hebben en de dagelijkse klussen gedaan te hebben tufte ik naar Anita alwaar ik met een bak koffie in de hand Niels uitzwaaide, die ingepakt als een michelinmanneke op de fiets stapte om naar zijn werk te gaan, wachtend op Anita die nog met haar ochtendritueel bezig was.
Ruim een uur later werden we hartelijk ontvangen in Emmen en na een bak koffie staken we de weg over, op naar het doel van ons bezoek, de baby zebra die gisteren geboren was.


(baby links op de foto is een maand oud… baby rechts op de foto 1 dag… bijna gelijke groot)

Omdat het buiten waanzinnig koud was, -9 maar door de gure oostenwind een gevoelstemperatuur van -15/-20 lieten we de camera’s in de tassen en gebruikten we onze foons.  Alle foon-foto’s van Anita en mij staan HIER


We liepen terug naar de ‘uitgang’  van Serenga en staken het Kompasplein over om Jungola in te lopen.
Het verblijf van de otters was dan wel leeg waar het de dieren betrof maar de waterval was blijven stromen en het uitzicht dat we vandaag hadden was dus nogal verschillend met die van donderdag.

Eenmaal in Jungola gingen natuurlijk de jassen uit en was het tijd om op te warmen, zowel van buiten als van binnen, dus gingen we eerst eten. In tegenstelling tot normaal, we nemen altijd broodjes en drinken mee, hadden we vandaag afgesproken dat niet te doen en onszelf op iets lekkers te trakteren. We spraken de kok en legden hem uit dat we met enkele allergieën kampen, waarop hij aan de slag ging en een aantal overheerlijke, en voor ons perfecte, maaltijden bereidde. Daarna gingen we weer aan de wandel.  We wilden (natuurlijk) ook weer een ritje met de boot maken over Rimbula River maar daar gebeurde iets onverwachts. Daniëlle mocht de rolstoelboot niet op. Ik dacht eerst nog dat dat een grapje was maar nee dus, kennelijk heeft de veiligheidsinspectie de regels (per vandaag…ehhh) gewijzigd en mogen alleen hand-bestuurde-rolstoelen op de boot en elektrische niet. Na wat 5-en 6-en mocht het dan uiteindelijk toch terwijl betreffende medewerker iemand van hogerhand belde die bij terugkeer al op ons stond te wachten en waarmee we in gesprek gingen. Hoezo rolstoelvriendelijk… dit muisje krijgt dus nog een staartje, daar kom ik dan tzt wel op terug.

Tijdens dat gesprek zette iets, dat zich bij de zebra’s in de stallen al aangekondigd had, door en in no time parelde het zweet op mijn voorhoofd en voelde ik me wit wegtrekken. Misselijk als de ik-weet-niet-wat vluchtte ik zo snel als mijn voeten me dragen konden naar de uitgang waar ik in de frisse (koude dus….) wind neerzeeg op een bankje om op adem te komen. Bij de zebra’s in de stallen had ik me verstapt en ondanks dat ik bij het eten al 2 zware pijnstillers had ingenomen voelde ik me hondsberoerd. Op zeker moment ik weer naar binnen, me voegend bij mijn groepje, werd er drinken gehaald en nam ik nogmaals 2 pijnstillers in. Me verbijtend om de tranen tegen te houden, ik wilde echt wel door het plafond en de grond tegelijkertijd, bleef ik zitten. Deed ik wat oefeningen en masseerde ik mijn voeten die op dat moment al in vuur en vlam van de weerstand stonden. Ondanks mijn tegenwerpingen ging Herman vervolgens terug naar de ingang om een rolstoel voor me halen want ik kon geen stap meer pijnloos verzetten. En dus werd ik naar de hoofdingang teruggerold waarna Herman naar zijn huis liep om mijn auto op te halen. De auto dus voor de hoofdingang op zeker moment en ik er in de rolstoel naar toe waarna Anita de sleutels overnam en ons naar Assen reed. Ik belde ondertussen Icare om mijn avondtaak bij mijn maandagmeneer over te nemen, hem uiteraard ook even gebeld om hem in te lichten.  Met nogmaals pijnstillers (morfine dan maar deze keer) kleedde ik me om en plofte ik even later in mijn pyjama op de bank neer met een bak thee en kon ik met de foto’s aan de slag. Het zijn er maar erg weinig want tja, mijn lichaam liet me in de steek en dientengevolge mijn handen dus ook… het camera-foto-mapje staat HIER

Het andere deel was dan wel zeer knap K(walitatief) U(itermate)T(eleurstellend) maar verder een fantastische dag hoor, we hadden weer plezier voor 10 en daar gaat het maar om toch?!

Kooo?

… Jaha? … Koudddd hèèèè! (stel je voor hoe deze vragen op zeer zeurderige toon worden uitgejoeld terwijl de spreker een grijns heeft van oor tot oor)

Vanochtend om 6.45 toen ik buiten kwam, zoals elke ochtend, was het de koudste ochtend tot dusver want het was -12! Met mijn kraag straks dicht en de muts op (wisten jullie al dat ik mutsen echt helemaal echt waar verafschuw?) zag ik mezelf naar mezelf in de achteruitkijkspiegel terug grijnzen, bibberend dan wel te verstaan want ja hallo zo snel is de kachel van mijn auto niet warm natuurlijk als die niet de luxe van een garage kent.
Kom ik op mijn 2e adres binnen krijg ik als ochtendbegroeting: “Zohoo wat ben jij ingepakt, je lijkt wel een eskimo”, ook hier die grijns natuurlijk, nog in het warme beb in een warme slaapkamer, totaal onbewust van de intense kou buiten om nog maar te zwijgen van de schrale en gruwelijk gure oostenwind. Toen ik anderhalf uur later weer in de auto stapte was het -10, jeetje 2 graden warmer zowaar.

Eenmaal thuis nog het eea gedaan totdat Daphne naar beneden kwam om naar haar werk te vertrekken. Met mijn jas op dezelfde manier als eerder in de ochtend dichtgemaakt graaide ik mijn cameratas en ging met haar mee naar Emmen, zij leverde mij af bij Herman en Daniëlle en reed vervolgens de resterende meters naar de parkeerplaats voor personeel. Wij 3-en gingen aan de slag met een klus waarover ik nu nog even niets kan zeggen maar waarvan de voorpret al enorm groot is, daar kom ik dus eerdaags zeker weten nog op terug.

Nadat ook de kabelexploitant-monteur en de medewerker van de zorginstantie voor het bijstellen van Daniëlles nieuwe rolstoel langs waren geweest hobbelden we naar de Appie voor wat brood en staken we de weg over. Bij de ingang kregen we bonnen uitgedeeld waarmee we gratis koffie, thee of chocolademelk konden bemachtigen, zeeeerrr aangename versnapering natuurlijk om te ontvangen terwijl de wind probeert je van al je haren (in mijn geval en die van Daniëlle ook erg veel) te ontdoen en je gezicht probeert te ontvellen.

Op een soort van drafje namen we de korste route naar Jungola, de grote Jungle-kas, want daar was het immers perfect qua temperatuur. Nortica & Serenga lieten we voor wat het is, veel te koud daar brrrrr. Een dik uur later bliepte mijn foon met de melding dat Anita onderweg was, zij had gewerkt en zou vanaf haar werk bij ons komen en mij dan later in de middag mee terug nemen. Supergezellig als altijd vlogen die uren om en voor ik het goed en wel besefte zat ik alweer op mijn paarse bank met in mijn handen een grote bak dampende thee. Na het eten en een bezoek aan mijn 2e adres kon ik dan op mijn blog aan de slag zodat ik jullie van onze warme, jasloze uiteraard, wandeling deelgenoot kan maken.

Mijn foto’s staan geupload in een map en het aantal van mij is aangevuld met een aantal van Anita die sinds vorige week een nieuwe telefoon heeft met een beduidend betere camera dan dat in haar vorig toestel zat. Veel wandel- & kijkplezier dus HIER

Ohja… Ik ben natuurlijk al ettelijke malen in Wildlands geweest. Ondanks dat ik het steevast een dierentuin blijf noemen is die titel natuurlijk niet aan de orde want het is een avonturenpark. Laat ik nou toch vanmiddag iets ontdekt hebben dat er, volgens anderen, al vanaf het begin zit maar ik dus nooit gezien heb… jeetje!!

Burgers Lights 2018

Na een heel lange en intensieve, maar bere-gezellige dag zit ik dan eindelijk weer thuis op de bank met gestrekte pootjes, oogjes op steeltjes, in- & inmoe en met een overlopend vol hoofd. Wat was het een fantastische dag vandaag!!
Vanochtend in alle vroegte met -7 de deur uit om 6.30 uur. Om 8.10 was ik weer thuis en om 8.3o stapten Dapne en ik in haar auto en tuften we naar Emmen om Herman en Daniëlle op te halen. Haar spiksplinternieuwe rolstoel zou vandaag de ‘ heuvelige vuurdoop’  krijgen, het kostte af en toe een beetje moeite maar de stoel heeft prima werk geleverd.

Om 10.45 waren we op de parkeerplaats bij Burgers Zoo in Arnhem en een apje vertelde me dat AnneMarie ook al ter plaatse was. Na een, uiteraard, zeer hartelijke begroeting, begaven we ons naar de kassa om een parkeerkaart te halen en daarna door de ingang naar binnen. De olifantendames stonden op stal en nadat we hen begroet hadden liepen we snel door naar het 1e restaurant op ons pad, daar begonnen we met koffie met wat lekkers en bespraken hoe we het zouden gaan doen, ik ken de routes dus ik wilde graag weten welke dieren men graag wilde zien want dat we het hele park niet zouden kunnen doen had ik al wel bedacht.
Daarna gingen we op pad en met de grootste lol schoten we onze camera’s vol.

Met regelmatige pauzes voor fysieke rust en de inwendige mens vloog de dag razendsnel voorbij, maar een lol dat we hadden!!
Aan het eind van de middag geleiden we met zijn allen AnneMarie naar de uitgang waarna wij terugkeerden naar de Bush om te gaan eten, daarna was het al donker genoeg om de China Lights; Burgers Zoo editie 2018 te gaan bewonderen. Helaas viel dat een beetje tegen, het aantal beelden was niet zo groot en ook de kwaliteit was niet jevanhet, met nog vers in mijn & Daphnes geheugen de kunstwerken in Antwerpen Zoo, begin januari, waren we er een beetje sneu van, te meer ook omdat ik zo lovend erover gesproken had en Herman en Daniëlle dus ook teleurgesteld werden omdat hun verwachtingen hoger lagen nav mijn verhalen. Gelukkig kon die tegenvaller onze pret niet drukken en nadat we de ronde afgemaakt hadden zochten we de auto weer op. Anderhalf uur later waren we in Emmen en een kwartier later vertrokken we daar. Ruim een half uur daarna waren we in Assen terug waar manlief ons opwachtte met bekers hete koffie en dampende thee.

We ruimden onze spullen op en ploften op de bank en gingen de foto’s uitzoeken. Dat zowel Daphne en ik toch wel last van de kou hadden gehad bleek wel want veel foto’s konden de prullenbak in, gelukkig bleven er nog vele over. Mijn foto’s staan HIER en de foto’s van Daphne staan HIER.

Hup naar buiten…

Nou hèhè, het duurde even maar vandaag was een dag dat mijn schoonmeisje vrij bleek te zijn dus nadat ik vanochtend thuis kwam smeerden we enkele broodjes, graaiden onze cameratassen en tuften naar Emmen. Daniëlle kreeg gisteren een nieuwe rolstoel en we moesten even weten of die in Daphnes auto zou passsen, de mijne bleek afgelopen zondag nl al te klein. As. maandag gaan we naar Arnhem en aangezien de auto van Herman & Daniëlle kaduuk is bevreesden we even dat we met 2 auto’s zouden moeten maar dat is gelukkig niet nodig.  Maandag dus een heel lange dag voor de boeg maar wel een super-super-gezellige want we gaan met zijn 4-tjes en eenmaal in Burgers Zoo binnen komt AnneMarie ons gezelschap houden, hiermee wordt een langstaande, maar tot op heden nog niet steeds niet gelukte afspraak, ingelost. We verheugen ons er enorm op!!
Vandaag dus Emmen, ons ‘eigen’ park, altijd een feestje van top-niveau. Daphne moest er halverwege een uurtje tussenuit vanwege een personeelbijeenkomst dus dat kon ook mooi op deze manier. Zowel Daphnes voeten als de mijne weigerden helaas mee te werken dus liepen we langzamer, minder vloeiend dan normaal, rustten we vaker en sloegen we een aantal delen gewoonweg over omdat ik met name het niet kon. Fysiek gezien was het misschien slimmer geweest thuis te blijven maar mentaal absoluut natuurlijk niet, prachtig weer, prachtig gezelschap, pret voor 10, en helemaal toen we bij de leeuwen kwamen en Dudley een brulconcert gaf, Daniëlle en Herman hebben dat beiden gefilmd, dus die filmpjes, of 1 van beide, voeg ik aan dit blogbericht toe zodra ik het heb.  Mijn lijf wilde even niet meewerken, dat schreef ik al, dus veel foto’s belandden in de prullenbak maar al met al kon ik, met foto’s van Dapne erbij, toch nog een map uploaden met 100 foto’s erin.

Rups en Vlinder… prachtig toch hoe iets kan veranderen in een regelrechte schoonheid? Zo jammer dat deze vlinders maar zo kort leven, plm een dag of 10… De rupsen zie ik al een paar weken en vandaag spotte ik dus 1 vlinder ervan… zo blij mee! De Atlasvlinder dus in dit geval.

 

Waterpret

Wij, mensen, rillen al bij voorbaat als we nu denken aan zwemmen, zeker als dat in de buitenlucht moet toch?
Vandaag zou het prachtig weer worden, vorst weliswaar maar ook zon. Manlief moest weer aan het werk en ik wilde niet alleen thuis, binnen, blijven terwijl er buiten zoveel moois te zien is dus toog ik naar Emmen nadat ik op mijn 2e adres klaar was en toen we enige tijd later bij de meiden stonden, leken zij zelfs het water te koud te vinden… Later op de dag in de jungle bleken Radza jr. en Ravi er geen problemen mee te hebben dus werden we volop getrakteerd op veel, en divers, waterpret. Ook andere pret liet zich niet onbetuigd en wederom vloog een heerlijke dag razend(te)snel voorbij.

De reuzen-waterpret is gefilmd door Daniëlle overigens, dat filmpje staat straks HIER en mijn fotomap staat HIER.

(Wat is toch heerlijk dat ik tegenwoordig gewoon volop mijn abonnement kan benutten en me niet op voorhand meer druk hoef te maken om of het wel of niet druk is, laat staan in mijn agenda te kijken én naar welke dag het is want of het nou druk is of niet, het laat me koud glimlach… zo blij mee!!)

Dubbel Baby-Nieuws

Vandaag weer een zalige zonnige dag in 1 van mijn meest favo-plekjes, Wildlands Emmen, met Anita, Herman & Daniëlle beleefd. Ondanks de lage temperaturen, de toch wel erg frisse en soms regelrecht koude Noord-Oosterwind was het er weer fantastisch toeven en vloog de dag weer in een razend tempo voorbij. We hadden weer enorm veel plezier en tot onze vergrotende vreugde konden we weer baby-nieuws constateren.

In het gebouw “Monkey-Market” … onderdeel van een stuk gebied tussen de vlindertempel en Rimbula-Jungle, welke bewoond wordt door doodshoofdaapjes en Agoeties, ontdekten we 2 baby’s. Nou wil het geval dat juist die 2 dieren moeilijk te fotograferen zijn als ze onderdak zitten omdat het glas enorm spiegelt, normaliter al maar helemaal als de zon zo helder schijnt. Met behulp dus van de mensen om me heen wist ik die spiegeling te omzeilen en een paar foto’s te maken.

In de vlindertempel van Jungola ontdekten we dat 1 van de 3 Konings Pythons eieren aan het leggen was, niet dat je het aantal goed kunt zien maar op het moment dat wij er waren lagen er al 40+ volgens de verzorger.

Ook namen we uiteraard een kijkje bij de Gentle Giants, met name natuurlijk bij de ‘moeders-in-(herhalend)-wording, Mingalar OO en May Ya Yee. Vooral de laatste heeft een heel bijzondere buik, voornamelijk aan haar linkerkant een uitstulping van jewelste, niet zo heel vreemd natuurlijk als je bedenkt dat een baby-olifant bij de geboorte zo’n 100 kg weegt. Papa-in-wording-Mekong liep daar tussendoor met zijn 5e been slepend over de grond. Ein She Min, 1 van de dames die nog niet drachtig is wil maar wat graag en biedt zich dan ook veelvuldig aan maar Mekong heeft er nog geen oren naar. Grappig is wel de interactie tussen die dieren onderling want Matriarch Mingalar OO laat het ook niet gebeuren… die hierarchie is wel duidelijk en veelzeggend.

Rond 6-en was ik weer thuis, kleedde me snel om en ging weer weg. Nu dus weer thuis en bezig met dit bericht terwijl mijn foto’s zich aan het uploaden zijn. Ze staan HIER

Oja,,, heel bijzonder nieuws is er ook maar daar wijd ik nog niet over uit…dat komt binnenkort op de gezamenlijke blog van Herman, Daniëlle en mij. We hadden vandaag namelijk een bijzondere ontmoeting en die krijgt een vervolg waarover we dan gaan schrijven… wil je dat dan lezen zul je DIT BLOG dus in de gaten moeten gaan houden, ff spanning erin houden *grrijnsss*