Zwijmelen op Zaterdag – 282

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 282
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Eergisteren maakte ik, weliswaar aan de hand van enkele youtubefilmpjes, een reis door Schotland. Een deel van de route die Niels en Anita met haar dochter en haar mam, over enkele weken gaan rijden…Als mijn situatie anders was geweest waren ze niet met hun 4-en maar met ons 5-en gereisd, maar dat doet er nu even niet toe.
In één van die filmpjes hoorde ik muziek die acuut een laatje in mijn hoofd opende en andere muziek naar boven haalde, ik zat toen in de 2e klas van de MAVO als ik me dat tenminste goed herinner. Ik weet nog dat ik het toen heel mooie muziek vond, dat wellicht mede veroorzaakt werd door het feit dat de dansleraar het toentertijd elke les draaide en wij er de Engelse Wals op (leerden) dansten. Ik had toen al een vaste danspartner en die wals was één van onze favoriete ballroomdansen, naast de Slow-Fox. (die overigens allebei prima uitgevoerd konden worden op dit stuk muziek)
Mijn muziekkeuze van vandaag brengt me dus terug naar 1977… toen ik elke vrije minuut doorbracht in de dansschool. De overige tijd was ik of op school, of thuis in bed, of in de cafetaria waar ik werkt om het geld dat het dansen kostte bij elkaar te sprokkelen, a 2 gulden per uur toen …. dat waren nog eens tijden, of niet dan *glimlach*.

Zwijmelen op Zaterdag – 281

Kort verhaal dat ik schreef op verzoek … wordt in een kerkdienst één dezer dagen in een kerk in het westen voorgedragen…

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 281
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Leiden in Lijdenstijd

Ergens in de verte klonken rennende voetstapjes over het, spiegelend gewreven, hout van de lange vloeren in de gang. Kinderstemmetjes die zingend en schaterend hun plezier niet konden verbergen. Ook niet hoefden te verbergen want plezier hebben mocht.

Terwijl er een weemoedige glimlach over haar verweerde gezicht, waarop de cracqueleehuid steeds minder moeilijk door smeerseltjes te verbergen was, trok schudde ze haar hoofd. Ze streek ongeduldig een vrijgekomen haarlok uit haar gezicht en wilde uit haar stoel opstaan want plezier maken mocht dan wel maar luieren niet. “Zo ben ik niet opgevoed” fluisterde ze op mopperende toon tegen haar spiegelbeeld, evengoed zag ze ook de nog steeds aanwezige schitterende sterretjes in haar kraakhelder  zeeblauwe ogen.  “Met zelfmedelijden kom ik er ook niet”…. leiden ja, maar lijden? Nee!!  Iemand was haar voorgegaan en Die had pas écht geleden, daarbij vergeleken voelde haar lijden toch echt wel ver weg in het nietige.

Sloffend en met haar handen houvast grijpend aan elk meubelstuk dat voorbij kwam op haar weg naar haar doel, schuifelde ze voetje voor voetje verder tot ze bij het antieke dressoir aankwam. Ze streelde er liefkozend overheen. Terwijl ze het warm aandoende hout voelde hoorde ze de stem van haar overgrootvader en flitsten beelden voorbij van zóóó lang gelee toen ze hem in die oude gammele schuur aan het werk zag om dit prachtstuk te maken voor haar overoma. Midden op dat dressoir stond een, minstens zo oud als dat dressoir, beeld van Maria met kind. Om de voet van het beeld lag een krans van verse bloemen. Zoals ze altijd al had gedaan, vanaf het moment dat zij trouwde, dat dressoir kreeg, elke zaterdag. Verse bloemen van de markt die ze vrij kort afsneed en op minuscule vaasjes zette. Morgen zou ze nieuwe halen…gele deze keer. Of nee, stop, wacht, niet nu, niet geel, Nee! ze zou roze bloemetjes zoeken en ze nam zich voor te blijven zoeken tot ze ze zou vinden.

Ze drukte een liefdevolle kus op het Mariabeeld en aaide even zo liefdevol het kindje Jezus over Zijn hoofdje. Ze legde haar hand op Zijn handje en knipoogde met een glimlach…. U vindt het toch niet zo heel erg hè dat ik af en toe wat opstandig ben? Verbeeldde ze zich het nou of knikte Hij liefdevol, vergevingsgezind, begrijpend en goedkeurend, naar haar?

“Ouwe taart… jij ook altijd met je grappen en grollen” leken haar ogen haar in de spiegel terug te zeggen. Ze kon een schaterlach niet onderdrukken. Nog grinnikend om haar eigen gedrag schuifelde ze terug naar haar stoel. Net toen ze zat kwam er een zonnestraal door het raam naar binnen vallen en viel op haar gezicht, alsof het soort van liefkozing van boven was. Haar opstandigheid verdween even snel als dat het was opgekomen.

Ze belde haar steun en toeverlaat om de markt-bezoek-bloemen-zoek-afspraak te maken, ‘kan ik ook al niet meer alleen’… heel even leek de opstandigheid in haar omhoog te komen… ze keek naar buiten en voelde diep van binnenuit liefde, warmte en blijdschap opborrelen.

Ze wist… met een rotsvast en onwankelbaar vertrouwen… Hij was opgestaan, ook voor haar.  Zij mocht nu nog even opstandig zijn zo af en toe.. En straks? Straks als zij eenmaal oog in oog met Hem zou staan zou ze hem bedanken op haar knieën voor alles dat Hij haar geschonken had.

Leid mij maar… uit het lijden… aan Uw hand op weg naar de Opstanding, rijkelijk gezegend.

===================================================================================================================

En op Stille Zaterdag mag er wel degelijk muziek zijn…

Zwijmelen op Zaterdag – 280

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 280
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-201

14 februari – 29 maart… de lijdenstijd. 29 maart is Goede Vrijdag… de dag dat Jezus gekruisigd werd op Golgotha. Hij sprak, hangende aan dat kruis, 7 woorden. Althans, zo wordt dat genoemd, helemaal correct is het niet omdat het niet 7 woorden waren maar 7 zinnen. Die 7 zinnen worden in iedere kerk dan ook gelezen tijdens de diensten in de lijdenstijd, veelal tussen Palmpasen en Paaszondag.  De ‘verschillen’ in de geloofsbelijdenissen zorgen (logischerwijs) voor de keuze van welke woorden men exact gebruikt maar de context is uiteraard gelijk. Die 7 zinnen vind je in iedere bijbel terug in de specifieke bijbelboeken Mattheüs, Marcus, Lucas, Johannes en Psalmen:
1) “Vader, vergeef hun, want ze weten niet wat ze doen” – Lucas .23:34
2) “Ik verzeker je: nog vandaag zul je met mij in het paradijs zijn” – Lucas .23:43
3) “Dat is uw zoon. en Dat is je moeder” –  Johannes .19:26-27
4) “Eli, Eli, lema sabachtani? of Eloï, Eloï, lema sabachtani?” – Mattheüs .27:46 & Marcus .15:34 & Psalmen .22:2
5) “Ik heb dorst”- Johannes .19:28
6) “Het is volbracht”-  Johannes .19:30
7) “Vader, in uw handen leg ik mijn geest.”- Lucas .23:46 & Psalmen .31:6

Veelzeggende woorden… die velen weer geïnspireerd hebben tot het scheppen van muziek…o.a.

Heinrich Schütz (1585-1672)

Joseph Haydn: (1732-1809)

César Franck (1822-1890)

Ook in ‘onze’ tijd zijn er componisten geïnspireerd, oa. Nystedt (1915-2014)

Misschien is het kronkel in mijn hoofd, die jullie wellicht vreemd is of niet, bij componisten denk je toch altijd aan mannen, toch? Dan wil ik jullie ook deze versie niet onthouden want die werd gecomponeerd door een vrouw! De Russische componiste Sofia Goebajdoelina (1931) met een indrukwekkende lijst van successen als ik dat ook nog even mag toevoegen.

Zwijmelen op Zaterdag – 279

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 279
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Je voelt je top, letterlijk en figuurlijk geen klachten. Dan is er die dag dat iemand vindt dat je een gele gloed uitstraalt… dat blijft aanhouden dus ga je naar de dokter… die vertrouwt het niet en de medische molen begint te draaien, op snelheidstreintempo. Uit onderzoeken blijkt dat je die overbekende en gevreesde K.ziekte hebt. Spannende tijden breken aan, diepe wonden worden weer opengereten want nog maar zo kort geleden verloor je al meerdere dierbaren aan die *lelijk woord*. Een, zeer ingrijpende en met verstrekkende gevolgen, operatie wordt gepland, alles lijkt goed te gaan want het oogt allemaal ingekapseld te zijn, er is reden tot hoop, goede reden. De operatie verloopt voorspoedig, het herstel gaat ook erg goed maar ohjee die spanning die je teistert want het weggenomen gezwel en andere zaken moeten worden onderzocht en dat vréét véél meer tijd dan je zou willen… 9 dagen na de operatie komt dan (afgelopen donderdag) die uitslag en je wereld stort in. Uitzaaiingen en het meest gevreesde nieuws dat je maar kunt krijgen… Je wilt nog dit, nog dat, nog zus, nog zo maar er is geen tijd meer… de tijd die er nog is is kort, niemand weet precies hoeveel, maar dat het veel te weinig zal zijn kan iedereen op zijn 10 vingers natellen…

Ik ben een toeschouwer, bijstaander in dit verhaal en het grijpt me aan. Voor haar, haar lief, hun kinderen en kleinkinderen en alle andere dierbaren daarom een troostrijk lied vandaag waarvan ik weet dat zij het nodig hebben.

 

“And even in our sleep,
pain which cannot be forgotten, falls drop by drop upon our heart,
until in our own despair, against our will,
comes wisdom through the grace of God.”

“Zelfs in onze slaap,
valt druppel na druppel van onuitwisbaar verdriet op ons hart,
tot in onze eigen wanhoop, tegen onze eigen wil,
ons wijsheid wordt geschonken door Gods genade.”

 

Nieuws als dit is orde van de dag bij velen… we vliegen van hot naar her en terug en vergeten vaak te “leven”. Het “genieten” is een kostbaar goed, dat beseffen we allemaal maar toch doen we het veelal nog steeds te weinig, laat staan, bewust.

Zwijmelen op Zaterdag – 278

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 278
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

TV-kijkend ontkom je niet aan reclames, velen zijn bloedirritant. Zappen heeft weinig zin want het lijkt er heel erg op dat de tv-zenders een deal hebben om gelijktijdig reclames uit te zenden. Hoe dan ook… je hebt van die reclames die in je hoofd blijven zitten omdat ze een associatie in je hoofd oproepen. Alhoewel je bij tv=reclames nou niet gelijk aan zwijmelen denkt… komt er soms toch wel reclame voorbij met iets erin dat herinneringen oproept waarbij je dan wel zwijmelde…

Autmerk Dacia bijv. was zo slim om dat te doen:

Voorbeeld 1:
Voorbeeld 2:
Voorbeeld 1:
Voorbeeld 2:

 

Dat niet alleen dat automerk daarmee succes boekt blijkt wel uit de lijst van anderen die hetzelfde concept gebruiken, namen zoals bijv. Microsoft, Ikea, Albert Heijn, Dior, Anwb, Appelsientje, Puma, Nikon, Rabobank, Quaker, etc.
Ik vraag me vaak af of de oorspronkelijke componist, dan wel uitvoerenden, van al die hits dat bij het componeren bedacht hebben en wat ze er van vindeen… en zouden ze er dan ook nog aan verdienen ook?

Zwijmelen op Zaterdag – 277

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 277
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Soms… is er muziek… dat in jou vele snaren raakt… Dat is niet uit te leggen… Hoeft ook niet want iedereen kent dat gevoel, ook al verschilt het van persoon tot persoon. Vandaag dus zo’n stuk muziek bij mij… Achteroverleunen, ogen sluiten en ‘simpelweg’ luisteren met elke vezel van je bestaan… Niets missen ondanks dat een deel van jou zich wellicht afvraagt: “Wat was het gedachtengoed, de emotionele gevoelsstromen van die persoon geweest op het moment dat hij geïnspireerd werd dit te componeren…
Genieten, puur!

Zwijmelen Op Zaterdag – 276

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 277
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

En zo is het weer vrijdag…laat op de vrijdag ook nog. Slapen is nog niet aan de orde want ik zit nog vol van (& met) wat ik tussen 20.00 en 21.30 uur vanavond over me heen gestort kreeg, in positieve zin dan wel te verstaan!!
In ons eigen stadse theater, De Nieuwe Kolk, werd het Requiem van Verdi opgevoerd door het NNO en hun eigen samengesteld koor.  Een 4 solisten, een sopraan, een alt, een tenor en een bas. De sopraan was op het laatste moment vervangen vanwege ziekte maar dat deed aan de kwaliteit van de uitvoering niets af. Het toneel was krap aan groot genoeg overigens. Een extra leuke bijkomstheid is dat ik een muziekdocente van het Groninger Conservatorium zag zitten en zij had een paar zware solo’s. die ze overigens meesterlijk speelde, wat een passie heeft die vrouw!

Kortom…een klein stukje uit het Requiem van Verdi; een deel dat jullie wel niet vreemd in de oren zal klinken omdat dit 1 van de meer bekende delen is:

 

 

Kortom-2; wij hebben genoten dus glimlach

Zwijmelen op Zaterdag – 275

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 275
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Ik geloof niet in toeval dus als er iets gebeurt, dingen die samenvallen terwijl je dat nooit had verwacht en je dus enorm (aangenaam) kunnen verrassen, ervaar ik zulke dingen dan ook als ware cadeautjes. Vandaag ga ik zo’n cadeautje beschrijven om het met jullie te delen.
Ik ben al jaren groot fan van Hugh Jackman, ken dus ook alle films waarin hij gespeeld heeft. Niks bijzonders op zich immers iedereen heeft wel acteurs/actrices die hij liever ziet dan anderen toch? Toen in 2012 de musical Les Miserables verfilmd werd en hij daarin een hoofdrol vertolkte, én ik een documentaire zag over hoe hij zich op de rol had voorbereid, groeide mijn fan-schap nog meer. Vorig jaar kwam een nieuwe musical-film-drama in de bioscopen, over PT Barnum, met Hugh wederom in een hoofdrol. Helemaal geweldig, genieten dus ten top. In die film zit een stuk muziek waarvan ik kippenvel kreeg, en nog krijg als ik het beluister. Des te vaker ik het beluister en de tekst in mijn hoofd gaat zitten des te meer voelt het alsof het een soort van lijflied is, of beter gezegd, aan het worden is. Was het voorheen, jaar in jaar uit, “Het leven is van mij” uit de musical Elisabeth, toch leefde ik mijn leven er niet echt naar. Sinds mijn CBD-(ver)wonder(ing)-verandering doe ik dat nu wel en jeetje dát vóélt góédddd glimlach De strijdbaarheid die uit dit lied zo overduidelijk naar voren komt, die had ik altijd al wel in mij maar kwam er nooit helemaal uit, er zat altijd een rem op… sinds 8 maanden niet meer, ik voel me echt bevrijd, verlost, herboren en ga die strijd nu zonder aarzelen voor de volle 100% aan. Iedereen / alles die/dat nu mij nog probeert te hinderen in het zijn van wie/wat ik ben krijgt een heel dikke middelvinger, wat zeg ik? 1? Nee! Twee!! grijnssss Onder het mom van: “ik wil mijn leven leiden zoals ik denk / voel dat ik het ‘moet’/wil doen en niet langer zoals anderen vinden hoe ik het zou moeten doen, daarbij zo wie zo altijd falend want je doet het immers nooit goed en bovendien waarom zou je aan dat oordeel van anderen waarde toekennen? 

Kortom…dat lied dus… Ik zal de songtekst erbij zetten als ook de vertaling.

I am not a stranger to the dark
“Hide away”, they say
“‘Cause we don’t want your broken parts”I’ve learned to be ashamed of all my scars
“Run away”, they say
“No one’ll love you as you are”But I won’t let them break me down to dust
I know that there’s a place for us
For we are glorious
When the sharpest words wanna cut me down
I’m gonna send a flood, gonna drown them outI am brave, I am bruised
I am who I’m meant to be, this is meLook out ’cause here I come
And I’m marching on to the beat I drum
I’m not scared to be seen
I make no apologies, this is meOh-oh-oh-oh, Oh-oh-oh-oh
Oh-oh-oh-oh, Oh-oh-oh-oh
Oh-oh-oh, oh-oh-oh, oh-oh-oh, oh, oh Another round of bullets hits my skin
Well, fire away ’cause today,
I won’t let the shame sink in

We are bursting through the barricades
And reaching for the sun
(We are warriors)
Yeah, that’s what we’ve become
(Yeah, that’s what we’ve become)Won’t let them break me down to dust
I know that there’s a place for us
For we are gloriousWhen the sharpest words wanna cut me down
Gonna send a flood, gonna drown them out
I am brave, I am bruised
I am who I’m meant to be, this is meLook out ’cause here I come
(Look out ’cause here I come)
And I’m marching on to the beat I drum
(Marching on, marching, marching on)
I’m not scared to be seen
I make no apologies, 
this is me
Ik ben geen vreemde voor het duister
“Verberg je” zeiden zij
“want wij willen jouw gebroken delen niet”Ik heb geleerd me te schamen voor al mijn littekens
“Verberg je” zeiden zij
“want niemand zal van je houden zoals je bent”Maar ik laat me door hen niet tot stof afbreken
Ik weet: er is een plaats voor ons
want wij zijn onoverwinnelijkAls de scherpste wonden me onderuit willen halen
zal ik een vloed sturen, hen verdrinken
Ik ben dapper, ik ben gekneusd
Ik ben wie ik behoor te zijn, dit ben ik
Pss op, hier kom ik
en ik marcheer op het ritme dat ik drum
ik ben niet bang gezien te worden
ik verontschuldig me nergens voor, dit ben ik.Oh-oh-oh-oh, Oh-oh-oh-oh
Oh-oh-oh-oh, Oh-oh-oh-oh
Oh-oh-oh, oh-oh-oh, oh-oh-oh, oh, oh
Een volgende ronde kogels raken mijn huid,
schiet maar raak, want vandaaag
zal ik de schaamte niet laten inzinken.
Wij breken ons door de barricaden
en reiken naar de zon
(Wij zijn strijders)
Ja, dat is wat wij zijn geworden.
(Ja, dat is wat wij zijn geworden)Ik laat me door hen niet tot stof afbreken
ik weet, er is een plaats voor ons
want wij zijn onoverwinnelijkAls de scherpste wonden me onderuit willen halen
Zal ik een vloed sturen, hen verdrinken.
Ik ben dapper, ik ben gekneuds
Ik ben wie ik behoor te zijn, dit ben ik.Pas op, hier kom ik
(Pas op, hier kom ik)
En ik marcheer op het ritme dat ik drum
(marcheer voort, marcheer, marcheer voort)
Ik ben niet bang gezien te worden
ik verontschuldig me nergens voor, dit ben ik.
Dit nummer in de film:

Zwijmelen op Zaterdag – 274

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 274
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Vrijdag 2 februari, 1 dag voor zijn 75e verjaardag, overleed Dennis Edwards.
Hij was een Amerikaanse soulzanger die de meestee bekendheid verwierf door de rol van David Ruffin als leadzanger van de succesvolle Amerikaanse soulgroep The Temptations, over te nemen.
Als is hun muziek dan nauwelijks van mijn tijd, ik luisterde er vroeger al graag naar en dat doe ik met regelmaat nog, meerdere cd’s in de kast alhoewel die er niet of nauwelijks nog uitkomen sinds alles online wel te vinden is, wel zo gemakkelijk vauit mijn luie stoel om het zo maar even te zeggen.

Kortom… tijd voor een mooi nummer als RIP voor Dennis Edwards.

Zwijmelen op Zaterdag – 273

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 273
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

ASTRID ligt weer in het ziekenhuis, er zijn wederom veel scenario’s aan on-&-mogelijkheden… Wat er precies gaat gebeuren is niet zo 123 te bepalen gezien haar ziektebeelden. Kortom… een kleine oppepper voor deze topper want wat er ook gebeurt zij lacht altijd, haar optimisme redt het altijd weer. Dus kies ik één van haar favorieten om vandaag met jullie te delen… een nummer dat gaat over een onderwerp dat op dit moment bij Astrid dus enorm welkom is.