Zwijmelen – 292

 

Zwijmelen op ZaterdagTrees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017)
~ 292 ~  voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

1973… of zo ergens in die buurt… ik was 10… Op zaterdagavond had je op de tv (Duitse, voorkeurszenders van mijn jeweetwel) het muziekprogramma met Ilja Richter, Disco. In een aflevering kwam deze zanger voorbij en hoppa, mijn 1e kalverliefde was een feit; Jürgen Marcus (1948) bleek hij te heten, een naam die ik nooit meer vergat natuurlijk. Zijn muziek evenmin, veel van zijn nummers hoorde ik al jaren niet meer natuurlijk maar ik blijk ze nog woord voor woord te kennen.

Bleek deze week toen ik hem weer op zocht na het lezen, en daar schrok ik best van, van zijn overlijden op 29 mei, maar niet gelijk bekend gemaakt. Kortom… 2 nummers die toch wel tot mijn favorieten behoren, zeker in die tijd… RIP Jürgen Marcus!

Zwijmelen-291

 

Zwijmelen op ZaterdagTrees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017)
~ 291 ~  voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Op dit moment is dit lied niet op mij van toepassing maar wel op iemand die ik ken, iemand die gisteren zijn lief voorgoed gedag moest zeggen. Zij wist dat haar einde zeer nabij was en heel snel naderde en ook zij had verdriet om het definitieve loslaten van haar lief en hun kinderen en kleinkinderen en andere dierbaren.
Kortom…in herinnering voor dit koppel en alle anderen die hen al voorgingen:

Zwijmelen-290

 

Zwijmelen op ZaterdagTrees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017)
~ 290 ~  voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Alhoewel het nog maar net juni is… En de zomer officieel begint op donderdag 21 juni, over 3 weken dus op 2 dagen na… hebben we de afgelopen weken al menigmaal het idee gekregen dat de zomer volop losgebroken was.
Ik ben een herfstkind, letterlijk door mijn geboorte in november, maar afgezien daarvan is ook de herfst mijn favoriete jaargetijde, al zo lang als ik me heugen kan overigens.
Zomer…. Het Nederlandse weer is er altijd eentje van de extremen, het wisselen van het ene naar het andere, dat per minuut kan… blijft me regelmatig verbazen.
Hoe het ook zij… we hebben het ermee te doen want niemand van ons kan het naar diens hand zetten. En dat is maar goed ook want anders waren de rapen tot-prut-overgekookt gaar. Zomerhits zijn er ook talrijke, in elk genre wel en zeker in de klassieke, de hoek waar ik vandaag eentje uitgeplukt heb. Wellicht voor de hand liggend? Hoe dan ook, deze Zomer-versie kan ik wel zeker waarderen glimlach en ik hoop jullie ook. Ik wens jullie van ♥-e een heerlijk weekend met het weertype dat jou het gelukkigst maakt.

Zwijmelen-289

 

Zwijmelen op ZaterdagTrees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017)
~ 289 ~  voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Dat onze tv elke dag veel aan staat is al wel bekend… manlief zet ‘m alleen maar uit als ie naar zijn werk gaat of naar bed.
Er komt dan altijd wel muziek voorbij en het gebeurt dan ook regelmatig dat iets me opvalt en raakt, aangenaam raakt. Veelal herken ik niet de artiest noch het stuk muziek dat ik hoor maar ik pak dan meestal wel gelijk mijn foon en maak een notitie van enkele woorden die ik dan later weer opzoek. Zo ook bij mijn bijdrage van vandaag. Vraag me niet in welk programma ik het hoorde, dat sla ik namelijk niet op, niet in mijn hoofd en ook niet op mijn foon glimlach. Zo ontdek ik dan soms ook artiesten waar ik nog nooit van gehoord heb… in dit geval dus de 54-jarige Ron Sexsmith, in Toronto Canada wonende singer-songwriter.

Zwijmelen op Zaterdag – 288

Zwijmelen op ZaterdagTrees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017)
~ 288 ~  voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Pinksteren… het feest van de uitstorting van de Heilige Geest… oftewel de start van het Christelijk geloof… dat ik dus kies voor iets religieus is logisch. Er is genoeg om uit te kiezen maar… wat ik kies heeft ook een reden, een heel belangrijke reden.

Al 2 weken zweef ik tussen hoop en wanhoop en kan ik God Zij Dank kracht en moed uit mijn geloof halen. Enkele dierbaren liggen in het ziekenhuis, enkelen liggen ziek thuis en weer 2 anderen waren thuis te wachten op de dood. 1 van die 2 is woensdagavond overleden. Bij geen van de zieken is het iets eenvoudigs noch simpel geneesbaar. Er is dus veel onduidelijkheid en dus ook veel zorg. In mijn zorg om hen ervaar ik ook dankbaarheid voor het feit dat ze de best mogelijke zorg krijgen en dat het hen, naar omstandigheden uiteraard, zo goed als maar immers mogelijk is gaat.

Mijn keus viel dus op een nummer waarin die emoties van mij verborgen liggen. Het is een overbekend lied dat ontelbare interpretaties en versies kent. Ik deel echter een speciale versie met jullie…

Zwijmelen op Zaterdag – 287

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017)  ~ voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

2 dagen geleden vierden wij, religieuzen en niet-minder-religieuzen Hemelvaart. Een dag met een speciaal verhaal voor hen die de bijbelverhalen kennen.  Er is best veel speciale kerkmuziek gecomponeerd, geschreven voor en gewijd aan deze specifieke christelijke feestdag maar vreemd genoeg zijn er amper video’s van te vinden, laat staan mooie opnames in zowel beeld als geluid.  Eén van mijn lievelingsliederen op Hemelvaart is psalm 95, “Steek nu voor God de loftrompet”. Nou deed ik dat altijd al wel maar toch met een soort van snik in mijn hele emotionele belevingswereld want tja, zo fijn vond ik leven niet. Door de CBD is dat nu totaal anders, God Zij Dank zeg ik dus volmondig tegenwoordig.
Op weg naar Pinksteren (Jesus gaat naar de Hemel)… Hemelvaartsdag (Jesus staat weer op uit de dood) is altijd 39 dagen na de 1e Paasdag (Jesus’ kruisiging & sterven) en 10 dagen voor de 1e Pinksterdag, naar de uitstorting van de Heilige Geest waarna de drie-eenheid weer compleet is, zijn wij nu dus in die laatste 10 dagen aanbeland.
Omdat ik tot mijn spijt geen mooie, tonenswaardige in mijn beleving, uitvoering van 1 der Hemelvaartsliederen kon vinden koos ik voor een lied dat ik ook erg mooi vind en altijd graag zong, nog steeds graag zing. Overigens, misschien verbeeld ik het me maar de CBD lijkt mij ook mijn stem van weleer terug te geven, hoe mooi is dat?? Tegenwoordig zing ik dus weer meer glimlach

En ja die uitstorting van de Heilige Geest… stromen van zegen… mag dus ook niet ontbreken want ik voel die stromen letterlijk!!

Zwijmelen op Zaterdag – 286

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 285
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

We zitten in die dagen dat we (hoop ik althans) stil staan bij onze vrijheid en wat dat werkelijk betekent, zeker als je het bekijkt in het licht van een stuk geschiedenis waarvan ook wij een deel uitmaken met zijn allen.
Er zijn talloze films en documentaires gemaakt, en nog. Ook is er veel muziek te vinden dat al dan niet in die films/documentaires en wat niet al gebruikt is. Eén van de films die over die periode gemaakt is blijf ik enorm indrukwekkend vinden en meestal komt hij rond deze tijd in het jaar ook wel uit de kast. Uit die film komt dus een stuk muziek waarin veel emotie zit, die mij ook altijd weer raakt en tegelijkertijd mij dankbaar maakt voor het feit dat ik van “ver” na die tijd ben. Maar toch… hier mag het dan wel ‘vrede’ (voelt als vreemd woord omdat er toch veel mis is in onze wereld) zijn maar op veel plaatsen is dat een onbekend woord.
Niemand wil oorlog… iedereen wil vrede… maar waarom is het dan nog steeds niet aan de orde?  Een retorische vraag, ik weet het, maar soms kan die vraag me wel bezig houden… want oorlog is er, zowel in het ‘klein’ als in het groot.

 

 

De keuze is reuze op youtube als het om muziek gaat, dat is voor dit muziekstuk niet anders. Ik vond echter een versie die mij raakte…en dus koos ik daarvoor deze hier te plaatsen.
Ik vond nog een mooie tekst… die ik wel toepasselijk vind en daarom dus ook toevoeg… met daarnaast een vertaling, ik heb geprobeerd het zo letterlijk mogelijk te vertalen…

 

We speak of the dawn of a new day
as though it is a wholly welcome thing.
But there are times when dawn breaks
into darkness forcing us to face the things
we never knew we’d see.We recount old beats of other stories.
We retrace our steps,
take refuge in echoes of that which is familiar.
We follow custom and ritual because we have no map.
We reach out blindly.
We cannot see the path and, far from home,
we cling to the way these things are always done.
Be still my soul when change and tears are past
all safe and blessed
And we shall meet at last.If I should die and leave you here awhile,
be not like others sore undone,
who keep long vigils by the silent dust, and weep.
For my sake — turn again to life and smile.
Nerving thy heart and trembling hand to do
something to comfort weaker hearts than thine.
Complete these dear unfinished tasks of mine
and I, perchance may therein comfort you.

We spreken van de dageraad
alsof het een geheel welkom iets is
Maar er zijn tijden, waarin de dageraad in donkerte uitbarst,
die ons dwingen dingen onder ogen te zien
waarvan we niet wisten dat we die ooit zouden zien.

We herhalen oude ritmes en andere verhalen
We volgen onze voetstappen,
zoeken toevlucht in echoos van dat wat we kennen.
We volgen gewoontes en rituelen
omdat we geen kaart hebben
We reiken blindelings uit
We kunnen ons pad, ver weg van huis, niet zien
We houden stug vast aan de wijze
waarop dingen altijd worden gedaan
Wees nog steeds mijn ziel
wanneer verandering en tranen voorbij zijn.
Allemaal veilig en gezegend
en wij elkaar uiteindelijk zullen ontmoeten

Zou ik sterven en jou hier voor een bepaalde tijd achterlaten
Wees niet zo als anderen wiens pijn niet ongedaan gemaakt is,
die lang in de stille hof, huilend blijven waken.
Doe het voor mij —  keer terug naar het leven en glimlach
Doe met een onrustig hart en trillende hand
iets om zwakkere harten dan dat van jou, te troosten
Voltooi deze onafgemaakte, door mij geliefde taken
en wellicht kan ik daarin jou troosten.

Zwijmelen op Zaterdag – 285

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 285
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Ik heb gaandeweg de jaren bloggen al wel vaker beschreven dat manlief en ik regelmatig samen op de bank hangen en ons soort van verliezen in films over de belevenissen van James Bond. Net als de makers van die serie films, maken ook veel, zo niet alle, andere filmmakers gebruik van bestaande muziek. In een deel van al die gevallen zoekt men het in de klassieke hoek en daarop vormen de James Bond – films geen uitzondering.
Zo zaten we gisteren weer heerlijk ontspannen, in de mood van ‘alles mag en niets moet’, op de bank. Hebben we zin aan James dan trekt één van ons twee er eentje uit de kast, standaard zonder te kijken welke noch te zoeken naar een specifieke. We laten ons in die zin dus graag verrassen. Als eerste kwam gisteren “The Spy Who Loved Me” tevoorschijn, 1977 met Roger Moore. In die film zitten meerdere klassieke stukken… die heb ik dus maar even opgezocht nadat ik had bedacht dat het wel leuk zou zijn daar mijn Zwijmelen van vandaag aan te wijden. Ik had natuurlijk voor iets oranjes kunnen kiezen gezien de datum van gisteren maar ja daar heb ik niets mee, ook niets tegen overigens, maar die hoempapamuziek is dan weer niet mijn ding. Uit de klassieke hoek dus vandaag een aantal van de gebruikte muziekstukken in de eerder genoemde film, om precies te zijn 4 van de totaal 9.

Als 1e: Johann Sebastian Bach’s “Air on a G-String”:

Als 2e: Wolfgang Amadeus Mozart’s “Piano Concerto No. 21”:

Als 3e: Frédéric Chopin’s “Nocturne No. 8 in D-Flat, Op. 27 No. 2”:

Als 4e: Camille Saint=Saëns’ “Aquarium”:

Als ik dit allemaal beluister vind ik het op de één of andere manier goed bij elkaar passen maar vraag ik me tegelijkertijd wel af of dat ook werkellijk zo is of dat ik beïnvloed ben door de talrijke keren dat ik deze film zag. Is niet echt belangrijk natuurlijk maar ja welke vragen in je hoofd opduiken kun je niet sturen.
Ik vind het wel een bijzonder gegeven dat filmmakers voor ‘oude’, dan wel ‘bekende’ muziek kiezen naast het gebruik van speciaal voor die film gecomponeerde muziek. Toegegeven, ik kijk veel films maar zit wel vaak in hetzelfde genre dus kan niet echt objectief oordelen temeer ook daar ik natuurlijk bij lange na niet alle bestaande muziek (her-)ken… het antwoord op de ‘waarom-vraag’ in dezen moet ik jullie dus ook schuldig blijven.

Hoe dan ook… Zwijmelen op Zaterdag is de gelegenheid bij uitstek om muziek die je raakt met je blogvolgers/blogbezoekers te delen en dat doe ik hier dus weer volop vandaag.

Ik wens jullie allen een ♥-verwarmend weekend oe in de hoop dat het jullie zo goed als maar immers mogelijk is, gaat.

Zwijmelen op Zaterdag – 284

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag
(sinds 11-11-2017)
284: Gestart bij Marja op 17 november 2012

Donderdagavond zat ik in Theater Orpheus bij de musical Anatevka met in de hoofdrol Thomas Acda.
Deze musical staat al jaren in mijn top 3 en ik was dus ook heel benieuwd naar deze nieuwe versie, alhoewel de hoofdproducenten dezelfden waren, vermoedde ik toch een heel andere musical te zien te krijgen dan ik tot dusver had gezien.

In de allereerste versie, 1966, vervulde Lex Goudsmit (1913-1999) de hoofdrol. Hij herhaalde het in 1976. Die versies zag ik  uiteraard niet in een theater maar jaren terug wel op tv.

In de 3e en 4e versie, 1998 en 2008, nam Henk Poort (1956) die rol over. De 4e versie kende enkele andere tegen-/mede-spelers en de teksten waren hier en daar wat gewijzigd, de verschillen waren tekstueel gezien althans minimaal.

Vorig jaar oktober ging deze musical wederom in premiere, in de hoofdrol deze keer Thomas Acda. Ik wilde acuut kaarten boeken want ik wilde deze versie natuurlijk maar wat graag ervaren. Ook Niels en Anita waren gelijk weer enthousiast en dus zochten we een geschikte datum en boekten de kaarten. Eergisterenavond dus in Apeldoorn.

Tja…wat vond ik ervan? Ondanks de vele lovende recensies ben ik er niet kapot van. Ik ga dus geen 2e keer een kleine 70 euro neerleggen maar zou je me dat vragen voor de versie met Henk Poort zou ik geen seconde twijfelen, zelfs niet als ik het dubbele ervoor neer zou moeten leggen.
Oke.. ik ben fan van Henk Poort, was dat nooit van Thomas Acda en ben ik donderdagavond ook niet geworden.  Ik ken deze musical woord voor woord, van voor naar achteren en weer terug. De teksten die men in deze versie gebruikt zijn inhoudelijk wel gelijk omdat de verhaallijn gevolgd moet worden uiteraard maar het raakte me voor het merendeel niet. Her en der zelfs zinnen die niet lekker liepen, ik ben geen Neerlandicus noch een kenner maar ja ik laat me wel leiden door mijn hart en mijn gevoel ging een aantal keren in de schrik-wegduw-stand. Het is natuurlijk bovenal eenn kwestie van smaak en die wordt bij mij bepaalt door hoe mijn hart erop reageert.
Het kleine orkest, 6 man sterk, of beter gezegd 4 man en 2 vrouw sterk, kwam goed uit de verf overigens! Ook vond ik het erg jammer dat een andere grote musicalnaam in deze musical niet presteerde zoals ik van haar gewend ben, ze heeft een zeer omvangrijke cv en ik ken haar dan ook van veel van die titels in die cv. De enige in de cast die mij echt zeer aangenaam verrastte en tot op het bot wist te raken was de 3e dochter, Chava, gespeeld door Sarah Janneh, zelfs nu ik dit schrijf krijg ik weer kippenvel. Zij maakte dezelfde indruk als  die Smadar Monsinos in die rol op mij achterliet in 1998.

Maar goed… zo terugkijkend op mijn herinnerinen van talrijke keren deze musical ervaren te hebben ben ik nu achteraf extra blij dat ik de muziek op cd heb van mijn favoversie.

Zwijmelen op Zaterdag – 283

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 283
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Afgelopen zondag hoorde ik een deel van een gedicht in een tv-programma, amper een uur nadat man- & zoonlief beiden met een prijs thuis waren gekomen van een boogschietwedstrijd. Terwijl die paar zinnen van dat gedicht nog rondzingen in mijn hoofd duikt er ook muziek op… maar ja, wanneer was dat ook al weer, sterker nog; wie waren het ook al weer? In sommige gevallen heb ik een geheugen als een olifant maar tegelijkertijd in andere gevallen als een zeef… Raar toch, dat een melodie, deel van teksten wel in je hoofd blijven zitten maar je niet altijd ook de namen er gelijk bij weet… Gelukkig heb ik een laptop mét internet, en indien nodig ook heel veel geduld als ik persé iets wil vinden… kortom, zwijmelen vandaag maar bij woorden zonder en woorden met muziek.

 

Het gedicht “The arrow and the song” van Henry Wadsworth Longfellow

I shot an arrow into the air,
it fell to earth, I knew not where;
for, so swiftly it flew, the sight
could not follow it in its flight.

I breathed a song into the air,
it fell to earth, I knew not where;
for who has sight so keen and strong,
that it can follow the flight of song?

Long, long afterward, in an oak
I found the arrow, still unbroke;
and the song, from beginning to end,
I found again in the heart of a friend.

Ik schoot een pijl in de lucht
het viel op de aarde, ik wist niet waar
want, zo snel het vloog, het zicht
kon het niet volgen in diens vlucht

Ik ademde een lied in de lucht
het viel op de aarde, ik wist niet waar
want wie heeft zicht zo scherp en sterk
dat het de vlucht van een lied kan volgen?

Lang, lang daarna, in een eik
vond ik de pijl, nog ongebroken
en het lied van begin tot eind
vond ik terug in het hart van een vriend.

 

De muziek:

De groep heet AZ-Yet en werd opgericht in 1989, oorspronkelijk als een duo overigens.  In het R&B-genre, met wisselende samenstelling tot op heden nog steeds actief.
Wat mij betreft vandaag dus echt zwijmelen, bij zowel een heel mooi en veelzeggend gedicht als ook bij het lied met eenzelfde impact.

Zwijmelen op Zaterdag – 282

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) 282
Voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

Eergisteren maakte ik, weliswaar aan de hand van enkele youtubefilmpjes, een reis door Schotland. Een deel van de route die Niels en Anita met haar dochter en haar mam, over enkele weken gaan rijden…Als mijn situatie anders was geweest waren ze niet met hun 4-en maar met ons 5-en gereisd, maar dat doet er nu even niet toe.
In één van die filmpjes hoorde ik muziek die acuut een laatje in mijn hoofd opende en andere muziek naar boven haalde, ik zat toen in de 2e klas van de MAVO als ik me dat tenminste goed herinner. Ik weet nog dat ik het toen heel mooie muziek vond, dat wellicht mede veroorzaakt werd door het feit dat de dansleraar het toentertijd elke les draaide en wij er de Engelse Wals op (leerden) dansten. Ik had toen al een vaste danspartner en die wals was één van onze favoriete ballroomdansen, naast de Slow-Fox. (die overigens allebei prima uitgevoerd konden worden op dit stuk muziek)
Mijn muziekkeuze van vandaag brengt me dus terug naar 1977… toen ik elke vrije minuut doorbracht in de dansschool. De overige tijd was ik of op school, of thuis in bed, of in de cafetaria waar ik werkt om het geld dat het dansen kostte bij elkaar te sprokkelen, a 2 gulden per uur toen …. dat waren nog eens tijden, of niet dan *glimlach*.