Buigen maar…

…Niet breken!

Een zachte lentebries of een stevige herfststorm,
aanwezige krachten mild of volop ingezet.
Het kunnen dragen van het verdragen is de norm,
niets toestaan dat het uithoudingsvermogen belet.

Windvlagen die teisteren, telkens terugkerend
al het balans overhoop gooiend en verstorend.
Willen buigen, weigeren te breken, meeverend.
Pieken en dalen, er (on-)gewoon toch bij horend.

Als onwrikbare rots in de branding die niet breekt,
alle woeste slagen, klein of groot en zwak of sterk,
ongeacht hoe het water het fundament verweekt.

Niets krijg je cadeau, het bestaan is simpelweg werk.
De beloning komt, ook zonder dat je erom smeekt.
Liefde onderhoudt groei en bloei van eigen bloemperk.

6 thoughts on “Buigen maar…”

  1. ria schreef:

    Inderdaad is leven werken met alle macht
    aan je innerlijke kracht.

    Groetje, Ria

    1. Melody schreef:

      Nou inderdaad, en de ene dag (of beter gezegd misschien: moment) lukt dat beter dan de andere…

      Liefs.

  2. Strong girl

    1. Melody schreef:

      het ‘moet’ hè? ;-( voelt niet zo maar oke
      xxx

  3. Rietepietz schreef:

    En vooral meebuigen met de wind zodat je niet afbreekt!

    1. Melody schreef:

      ja precies, zo letterlijk mogelijk.

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: