Achter de foto-41

 

Schrijf-UitdagingFoto-UitdagingAchter de Foto Foto-&-Schrijf-Uitdaging ~
41 ~ Gestart: 17-8-2017 ~ 24-31 mei 2018

Bijdrages van:

Zomer 2007… wat ging het toen beroerd… alleszins…
Nog maar zo kort geleden eigenlijk welbeschouwd maar toch voelt het alsof het eeuwen geleden is. Natuurlijk herinner ik me dit alsof het gisteren plaats vond en evenzo helder herinner ik me wat er toen allemaal speelde.
Hoe waardevol vrienden dan zijn weet ik ook, zeker als je in een bodemloze put zonder enige vorm van (ver-)-lcht-(ing) zit.
“of ik een dagje uit wilde?” Eh ja tuurlijk maar hoe dan? Lopen ging écht niet, gelukkig bestaan er rolstoelen en nog gelukkig bestaan er mensen die jou in het diepst van je nood niet laten vallen en er voor je zijn én bereid zijn je de hele dag voort te duwen om een stad te bekijken… een stad die veelal met kinderkopjes is geplaveid ook nog. Duw dan maar eens uren een rolstoel voort met iemand erin die ver over de 100kg weegt.
Kerken…ik bezoek ze zo graag en dus sloegen we die dag de Dom ook niet over ook al heeft mijn gezelschap van die dag niets met kerk & geloof.
Ik steek altijd kaarsen aan als ik een kerk bezoek en de gelegenheid aan geboden krijg, die dag dus ook. Ik herinner me nog de namen van de mensen die ik toen gedacht en waarvoor ik een kaars opzette. Ik maakte echter ook een uitzondering, iets wat ik tot op die dag nooit eerder had gedaan, en nu ik erover nadenken ook nadien nooit weer, ik stak een kaars op voor mezelf. Een dank- & smeekgebed tegelijkertijd.
Bizarre ‘toeval’ bij deze foto is dat ik 2 weken daarna bij diezelfde kerk een huwelijksinzegening bezocht en ipv na de plechtigheid naar de bruiloftslocatie te gaan met ambulance naar het ziekenhuis gebracht werd omdat ik onderuit gegaan was en een heel lange, steile, leuningloze granieten trap af gestuiterd was.
Onuitwisbare herinneringen aan die val heb ik in mijn gezicht, aan 1 kant een fors litteken en een halve wenkbrauw, daarmee zal ik nooit een schoonheidswedstrijd winnen glimlach.
Toch… ondanks alles toen… is dit een foto met heel dierbare herinneringen en tevens één van de vele bewijzen dat niets is wat het lijkt, dat niets definitief is en dat alles altijd anders kan worden, zolang je maar de hoop en moed niet verliest.

16 thoughts on “Achter de foto-41”

  1. fietszwerver schreef:

    ha die Melody
    dat is een 11 jaar terug , 2007
    en dat is een jaar die ook mijn leven op z’n kop zette , 2 maart om precies te zijn
    ergens begrijp ik dan ook de gevoelens bij jou van toen , ook al is er geen vergelijk
    als jij had ook ik goede vrienden en familie die me steunden , ja ik ben er nog :)
    kop op meid
    o nee het is bed tijd
    slaap wel

    1. Melody schreef:

      Ha die Karel

      Ja we hebben beiden wel bewezen gekregen dat vrienden heel waardevol kunnen zijn en dat opgeven niet de moeite waard is

      Haha bedtijd? Was het maar waar.. maar nee dat duurt nog een uurtje of 12 ofzo

      1. fietszwerver schreef:

        ha die Melody
        ik krabbelde dit om 00:30 uur en dat is echt bed tijd hoor :)
        nee opgeven is zeker niet de moeite waard , en daar komen de goede vrienden dan bij kijken :)
        ik zal verder met schilderen
        fijne dag groet

        1. Melody schreef:

          ;-) zag ik…
          toen was ik al lang in dromenland

          Preciesssss

          Schilderen???

          Dank je wel…. jij ook zwaaiiii

          1. fietszwerver schreef:

            ja daar waar de koelkast en gasstel staan in een voormalige kast ff opfrissen , morgen komt een nieuwe koelkast
            zwaai zwaai

            1. Melody schreef:

              Oh oke, dapper hoor…
              dat is wel fijn inderdaad, scheelt weer in de stroomrekening

              doeidoei

  2. AnneMarie schreef:

    Heftig verhaal hoor. Wat een ellende kan een mens overkomen toch. Gelukkig had je vrienden die je ondanks die ellende niet in de steek lieten. Echte vrienden dus. De allerergste ellende is hoop ik wel voorbij.

    1. Melody schreef:

      Ach ja… ieder huis heeft zijn kruis…daar ontkomt niemand aan toch… wat het je leert is doorzetten, andere mogelijkheden zoeken en benutten en intenser genieten en t mooie waarderen.

      Ja dat zeker, mijn hoofd is ontspannen… dat is een verschil van dag en nacht… in die tijd had ik maar 1 wens, de meest foute en nu staat het tegenovergesteld op die 1e plaats ;-)

  3. rietepietz schreef:

    Ja goede vrienden kunnen het verschil maken al is een rolstoel soms een noodzakelijk kwaad.

    1. Melody schreef:

      Ja nou en of…. maar aan de andere kant is het ook maar goed dat er rolstoelen zijn en je dan toch naar buiten kunt

  4. ingridw57 schreef:

    Ook ik ben superblij met m’n rolstoel. Vond jij het ook zo’n hoge drempel om er in te gaan zitten. ‘kHeb er nog steeds moeite mee eigenlijk. .Fijne dag nog
    Vriendelijke groet

    1. Melody schreef:

      Dat is fijn te lezen, al had ik natuurlijk veel liever gelezen dat je er geen nodig hebt.

      Nee die drempel ken ik absoluut niet. Ik kwam er op mijn 16e in toen ik mijn rug brak… ik leerde uiteindelijk weer lopen en op mindere periodes na heb ik de rolstoel niet echt meer nodig, zeker niet als ik in gezelschap ben want dan zijn er altijd armen zat ;-)

      Het enige moment waarop ik mijn rolstoel wel echt vervloekt heb was toen mijn toenmalige werkgever mij ontsloeg want in een rolstoel was ik geen goede visitekaartje voor het bedrijf. Let wel, geen klant die me ooit zag… ik sprak ze alleen aan de telefoon…

      Die moeite snap ik wel ergens maar anderzijds… beter met een rolstoel mobiel en doen wat je kunt dan zonder rolstoel aan huis gekluisterd wegkwijnen met en zonder geraniums… Een rolstoel vervangt een deel van je lijf niet (een deel van) jouw persoonlijkheid. Omarm die rolstoel en leef… er is zoveel moois om voor te leven.

      Dank je wel, lieve groeten terug

      1. ingridw57 schreef:

        Bedankt voor je bemoedigend commentaar

        1. Melody schreef:

          ;-) Graag gedaan hoor… ik heb mezelf al te vaak te veel opgesloten dus ik weet ook hoe hoog drempels kunnen zijn

  5. Matroos Beek schreef:

    Je hebt een lange en zware weg moeten afleggen Melody.
    Heel fijn te zien waar je nu staat. Houden zo.
    Lieve groet.

    1. Melody schreef:

      Ja best wel…

      Daar doe ik ook mijn best voor… ik ben er nog niet helemaal maar dat laatste stukje is te verwaarlozen… is ook goed, denk ik, leert me te waarderen

      { knuffel }

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: