Achter-de-foto-14


Foto-Uitdaging ~ Gestart: 17 – 8 – 2017

14 ~ 16 november 2017

Bijdrages van:


Manlief en jeugd delen een hobby; de boogschietsport.
Jaren geleden, zoonlief was een jaar of 14,  komt hij op zeker moment van school thuis en was hij razend enthousiast over iets dat hij op school gezien had. Mijn zoon was, a la mams, totaal wars van sport. We hadden van alles en nog wat geprobeerd want ik vond lichamelijke activiteiten voor kinderen toch wel heel belangrijk gezien de toen al aanwezige vrees op overgewicht gezien de familie van paps, maar hij hield het niet eens die spreekwoordelijke blauwe maandag uit, maar dit was het dan wel. Dus ging ik op zoek naar een vereniging in de omgeving, die er niet bleek te zijn.

In die tijd was ik net goed en wel begonnen met bloggen en had ik leuke contacten met een aantal mensen op een hulpforum, tijdens een gesprek over wederzijdse kinderen kwam dit dus ter sprake en laat die meneer nou raad weten want zijn vrouw was lid van een boogschietvereniging.  Het bleek niet mogelijk om onze zoon daar lid van te laten worden gezien onze werkagenda’s en de afstand en het feit dat we toen nog maar 1 auto hadden. Die echtgenote echter, was de trammelant in de betreffende vereniging meer dan zat en had al vergaande plannen om zelf een boogschietvereniging op te richten en laat haar locatie-wens nou precies ook onze buur-woonplaats zijn. Dit moest dus zo zijn *glimlach*. Zij vroeg mij of ik een locatie wist en ja die wist ik, samen reden we er naar toe, bekeken de hele bubs, spraken de beheerder en binnen een half uur was alles in kannen en kruiken. In no time kwam die vereniging van de grond en zoonlief genoot. Manlief, die hem altijd bracht en haalde, werd al snel besmet met dat virus en op zeker moment zei hij: “als ik daar toch de hele tijd bij ben, kan ik net zo goed zelf ook lid worden..” en zo geschiedde.

In oktober 2007 verhuisden we maar manlief en zoon wilden niet van vereniging wijzigen dus tuften ze elke dinsdag / woensdag / donderdag op en neer, afhankelijk van manliefs werkrooster, op en neer naar onze vorige woongemeente. De kosten rezen natuurlijk de pan uit maar wat ik ook zei, niets haalde hen over. Tijdens één van mijn vrijwilligersactiviteiten ontmoette ik de voorzitter van de boogschietvereniging hier in Assen en ik vertelde hem hoe het zat. Hij grijnsde van oor tot oor en zei: “Kun je je man hierheen lokken? Dan doe ik de rest wel….”  Ik had er een heel hard hoofd in maar uiteindelijk kwam manlief aangehobbeld. Amper oog voor mij natuurlijk want op de locatie waar ik was, bij die betreffende activiteit, was een deel van de ruimte volgestouwd met bogen om de Asser boogschietvereniging te promoten… ‘s avonds bij thuiskomst kreeg ik te horen dat zowel manlief als zoonlief een proefavond zouden meedraaien en als het zou bevallen zouden ze switchen want eerlijk gezeg waren ze die vele km’s op en neer elke week toch wel behoorlijk zat aan het worden… goh?

Dát had grote gevolgen *grijnsssss* !!!
Zoonlief, gesloten, zwijgzaam, stille wateren diepe gronden-type ging elke week met plezier heen. Op zeker moment komt manlief thuis met een grijns van oor tot oor, op mijn vraag: “wat is er zo leuk?” antwoordde hij: “Ik denk dat we eerdaags een schoondochter-in-spé zullen hebben…” Nou ik kan op recht zeggen dat het goed is dat ik languit lag en niet rechtop stond want ik was dan waarschijnlijk van opperste verbazing omgekukeld. Manlief bleef gelijk te hebben echter hij had zich in het betreffende meisje vergist. Toen zij hier voor het eerst binnenstapte en ik haar heel hartelijk beegroette met: “dusss jij bent *naam*” … ‘Nee hoor, ik heet Daphne!’ … een blunder van de eerste orde waarover we hier nog af en toe vreselijk in de slappe lach kunnen schieten, dat gebeurt me dus echt niet nog een 2e keer *grijnssss*

Onze gang staat ‘vol’ met 3 grote koffiers. 3 verschillende in formaat en vorm want ze schieten alledrie met een andere boog dan de ander. Jaarlijks gaan ze diverse wedstrijden af en her en der in huis staan/hangen dan ook de bekers en penningen die ze ondertussen in de wacht hebben gesleept. Regelmatig zit er wel eentje aan de eettafel om weer vleugels aan de pijlen te plakken of wat ook maar. Mij is in de loop der jaren wel duidelijk geworden dat het een zeer ingewikkelde sport is met vele haken en ogen en dat het niet zo simpel is als dat je zou denken als je bijv. naar Robin Hood kijkt ofzo.

Nou ja, maakt ook niet uit, zolang ze er maar plezier in hebben én de bogen niet in samengestelde staat kant en klaar voor het grijpen in huis hebben staan vind ik het allemaal best. Het zijn én blijven wel wapens waarmee je iemand met het grootste gemak het loodje kan laten leggen en dat wil ik natuurlijk niet op mijn geweten hebben.

18 gedachten over “Achter-de-foto-14

  1. mogge Melody
    ja pas op met die bogen , dat is geen speelgoed
    wat wel goed is , is het mooie verhaal
    heb je weer mooi onder woorden gebracht :)
    en er een lieve schone dochter aan overgehouden die ook jou hobby deelt

    geniet de dag

  2. Wat een geweldige binnenkomer voor Daphne hahaha! Je hebt een schat van een schoondochter. Prachtig dat ze met elkaar zo de hobby’s delen. En jij hebt weer input tot schrijven.
    Ik moest trouwens even goed kijken toen ik je site opende vanochtend. Jij hebt je uitgeleefd zeg! Knuffellll xxxxx <3

    • Haha ja nou en of… en ik heb een schoondochter die ook mijn hobby’s deelt, theater en fotografie. Dat heb ik altijd wel gelukkig… ik zet mezelf elke dag op de rem wat dat betreft.

      ;-) ja ik ben van de veranderingen, dat weet je wel onderhand toch?

      knuffel xxx♥♥♥

      • Elke keer is weer een verrassing hier. Maar de laatste versie bleef zo lang staan… Hahaha! Ik ben vriend Nikon aan het uitproberen op onze inrichting. Lampen en de vuile was. Alles hangt buiten :-D
        Liefs xxxxx

        • Ja dat klopt wel… ik was al weer weken aan ‘t zoeken maar kon niets iets van mijn gading vinden, veel thema’s zijn van 12 in een dozijn, saaiiiii

          Dit thema kende ik al wel maar er zit veel werk aan, en daar zag ik tegenop, gisteren toch maar werk van gemaakt en ik ben er nu heel erg blij mee dat het me weer gelukt is, zo leer ik elke keer weer bij.

          Ja heerlijk toch… welke heb je?

          xxx♥♥♥

          • Nikon B700 , een tussenmodel. Geen simpel snipsnap vakantiecameraatje en geen dikke met tassen vol lenzen. Veel van alles en van alles niets hahaha! Wat de doorslag gaf was de ruim 60x zoom zonder dat je daarvoor een ingewikkelde vervangingsexpeditie van lenzen moet aangaan. Ik ken mezelf al goed genoeg dat dat niet gaat werken tijdens het gewandel. Eerst leren en daarvoor is dit apparaat al goed genoeg.
            Ooit wil ik mijn site ook meer personaliseren. Maar alles op zijn tijd. En nu is het goed genoeg en de energie op :-P
            Liefs en mooie dag xxx <3 <3 <3 (al wordt het al weer donker! …. Avond dan maar. Mooie avond xxx <3 )

            • Geweldig toestel toch voor jou ;-)

              Dat ‘gewissel’ met lenzen doe ik ook niet hoor, tenzij er zich een echt regelrechte uitzondering voordoet.

              Precies… kalm aan dat breekt het (nog steeds kwetsbare) lijntje niet.

              Je weet me te vinden indien!

              knuffel xx ♥♥ xx

    • Dat vind ik ook… anders hadden wij elkaar niet zo ‘vroeg’ gevonden *heej koppie koppie hè?* glimlach

      dank je wel, ja ben aan rust toe.

      xx!♥♥!xx

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫