Achter-de-foto-10


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

19 oktober 2017 – 10

Bijdrages van:

Een foto zoals die er wel meer zijn. Mijn grootste knuffelbeervriendje.
Ik ontmoette hem toen ik naar aanleiding van een soort van weddenschap met een andere vriend mee ging naar een voorstelling in het theater in onze toenmalige woonplaats van een groep waarvan ik nog nooit gehoord had.  Jeans-7-The One & Only in oktober 1997.
Wat er nou precies die avond gebeurde weet ik nog steeds niet, ik kan het echt niet verklaren, al hoe graag ik het ook zou willen.  We zagen elkaar en het was ‘boem’, aan beide kanten. En NEE! niet in de zin van ‘liefde van het leven op het eerste gezicht’ maar wel in de zin van ‘liefde voor het leven in vriendschap’ op het eerste gezicht.  Aangezien die avond ook mijn Jeans-verslaving acuut ontstond zag ik hem dus heel vaak dat, voor mij 1e, seizoen. De seizoenen die volgden waren niet anders, behalve dan dat wij elkaar ook privé gingen treffen. Met zijn vrouw en dochters kon ik het ook gelijk prima vinden. Wat hebben we een tranen gedeeld, ongelofeloos, tranen van de slappe lach maar ook andere tranen, dat mag binnen zo’n hechte band, want ook pijn/zorg/verdriet deel je dan met elkaar. De tranen van het lachen waren overigens ruimschoots in de meerderheid!!!
Deze foto is van ergens rond kerst 2014, ik weet de datum niet meer, ik weet alleen nog dat hij gemaakt is rond kerst in 2014. Dat dit de laatste foto van ons samen zou zijn wist ik toen nog niet. 31 juli 2015 ging zijn, reeds zo lang wakkerend, lichtje uit.
Er gaat nog steeds geen dag voorbij of ik denk aan hem, een geur, een geluid, iets dat ik zie, noem maar op, er gebeurt elke dag wel iets dat in mij een herinnering aan hem oproept. Hij was nog maar 67, net een paar weken eerder geworden.
Hij, die zich zó ontzettend verheugde op het jubileumseizoen dat dat jaar in september van start zou gaan, die al sinds Jeans-7, de vaste chauffeur en merchandisingmeneer was, geliefd in elk theater zowel bij de medewerkers als het vaste publiek. Hij aan wie in de jubileumshow 1 nummer werd opgedragen, elke voorstelling hield ik het bij dat nummer niet droog, keek ik ook het betreffende castlid dat dat nummer zong nooit aan op de 1e keer na en onze ogen elkaar vonden,, we elkaars verdriet (h)erkenden…

Het leven gaat door, er gebeurt nog steeds veel dat je niet verwacht en dat je, al dan niet aangenaam, verrast en overdondert. Zo is het nou eenmaal en we hebben het er maar mee te doen want het is of dat of niks… maar wat kun je iemand missen!!! Hoe groot zijn invloed was merk ik nu als ik weer een theater binnenloop om een voorstelling van Jeans te gaan beleven, het is anders, het zal nooit meer zo zijn als dat het was, én dat accepteren lukt me maar moeilijk moet ik eerlijk bekennen.

Lieve lieve Karel, nooit uit mijn gedachten, voor altijd in mijn ♥, ik mis je!!


Overigens… Samen met Karel sloot ik in seizoen 7 nog iemand in mijn hart, Edwin, die Karel volgde, ruim een jaar later, 21 september 2016 op 53-jarige leeftijd die de strijd tegen kanker sinds 1998, verloor.  Ik zie hen nu beiden voor me, groot plezier makend want als ze iets heel graag deden die 2 was het wel pret maken en hikkend in lachbuien dubbelklappen. glimlach.

22 thoughts on “Achter-de-foto-10”

  1. Prijs je gelukkig hen gekend te hebben.

    1. Melody schreef:

      Je kent me, je weet dat ik dat doe!

  2. AnneMarie schreef:

    Heftig hoor. Binnen een jaar 2 van zulke kanjers te moeten missen. Ik geloof graag dat het niet meer hetzelfde is als je het theater binnen stapt.

    1. Melody schreef:

      Ja best wel… maar het is ook goed zo, hun lijden (dat ze beiden jaren deden) is gestopt en dat troost ook.
      Dat klopt, het voelt ‘gewoon’ niet meer zo vertrouwd…

  3. Rietepietz schreef:

    Ja dat is waar, je kunt mensen heel erg missen en helaas, het worden er alleen meer die je mist zolang je zelf blijft leven.

    1. Melody schreef:

      Klopt… tussen 2013 en 2016 bracht ik 16 mensen weg… waarvan nog geen handjevol ouder dan ik… bizar!

  4. Trees schreef:

    Heb hem ook eenmaal ontmoet weet je nog? Een aimabele en leuke Amsterdammer!
    Mooie herinneringen hoor! En joh.. wat zag je er toch leuk uit met je haar kort! :-)
    XXX

    1. Melody schreef:

      Haha ja dat weet ik nog …. al herinner ik me niet meer in welk theater dat was…

      Ja ik heb nooit iemand ontmoet die hem niet mocht….

      hahaha ja dat hoor ik vaker, de meningen zijn verdeeld, ik vind zelf het langere mooier omdat ik er meer mee kan, ik draag het ook vaak in vlechten, staarten etc.

      xxx

      1. Regenboogvlinder schreef:

        In de Blauwe Kei in Veghel.. December 2010 volgens mij..
        Je moet doen wat je zelf leuk en makkelijk vindt natuurlijk!
        XXX

        1. Melody schreef:

          Klinkt bekend inderdaad ;-) Of het ook inderdaad zo was weet ik dus niet meer…

          ;-) Ja toch.

          xxx

  5. fietszwerver schreef:

    ja zo zijn er mensen die voor eeuwig in je herinnering blijven
    ze zijn niet oud geworden , maar wat je al zei , ze lijden niet meer :(
    sterkte meid

    1. Melody schreef:

      Klopt helemaal, deze 2 horen daar zeker bij.

      Ja het is zoals het is hè? Elke medaille heeft nu eenmaal 2 kanten.

      Dank je wel, is oke hoor, ik heb er wel vrede mee.

      1. fietszwerver schreef:

        en zo is dat :)

        1. Melody schreef:

          We hebben het er maar mee te doe, of we het nou leuk vinden of niet.

  6. Joanne schreef:

    Ik heb hem ontmoet hier in Almere. Een lieve hartelijke man. En zo jong nog. Hij zal erg gemist worden.
    Je hebt veel mensen verloren. Ik wens je alle kracht en sterkte.
    En wat een lieve foto’s!

    Liefs Joanne

    1. Melody schreef:

      Ja klopt… zeker weten!

      Dank je wel, dat komt wel goed.

      ;-) Ja mooi he, ben ik ook erg blij mee hoor,, ze roepen zulke fijne herinneringen op.

      xxx

  7. Mirjam Kakelbont schreef:

    Het leven weegt vaak al als lood op je schouders en dan ook nog dierbaren moeten missen… Het most niet magge, zoals ze in Rotterdam zeggen. Je hebt je herinneringen nog maar die brengen Karel en het gemis niet terug. Jullie vriendschap was oprecht. Wees daar maar trots op ♥
    Dikke knuffel en twee schouders…

    1. Melody schreef:

      Ja dat klopt wel… het is en blijft één grote uitdaging, daar weet jij ook alles van.
      In Groningen zeggen wij hetzelfde hoor, alleen klinken de woorden dan anders natuurlijk ;-)

      Dat klopt. Het beseffen dat hun lijden eindelijk voorbij is geeft gelukkig meer troost en acceptatie. Dat ben ik ook zeker!!

      Dank je wel schat, xxx♥♥♥

  8. minoesjka2 schreef:

    Ja, dat is niet te snappen hé? En dan dat gemis ……… je gunt het niemand.
    Maar weet je, al jou mooie herinneringen met hun neemt niemand jou ooit meer af.

    1. Melody schreef:

      Nee klopt. Het is ook de bedoeling dat we het niet snappen, we moeten er iets van leren.

      Helemaal waar.

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: