logozwijmelenopzaterdaga Marja‘s

Zwijmelen op Zaterdag

~ 190 ~

Gestart op 17 november 2012

“Oei, ik groei!”.
Na een niet nader te benoemen (geen kwestie van niet willen maar heel eerlijk, niet kunnen) lengte van tijd was ik een tijd terug wel aan het eind van mijn latijn, letterlijk en figuurlijk. Alleen door het toepassen van enorme dwang kwam ik het huis nog uit en mijn één na laatste wens was in het donkerste hoekje van ons huis wegkruipen.

Nog geen 2 maanden, ja zo kort is het echt nog maar… niet te bevatten…
later, is er al zoveel veranderd. Ook dat is niet te bevatten maar dat ik ervan geniet mogen jullie bij deze heel erg letterlijk, van me aannemen.

De 1e stap, hulp vragen…
De 2e stap, aangeboden hulp aanvaarden…
De 3e stap, me open stellen voor iets dat ik zelf altijd als ‘te zweverig voor een nuchtere Groningse’ betitelde…
De 4e stap, letterlijk en figuurlijk een deur (2, 3… meer…) door en mijn eigen deuren open zetten…

En zie hier… een andere eigenaar achter de blauwe ogen in de spiegel die me aankijken bij elke blik die ik erin werp. Al wil ik nog zo graag… ik weet niet welke woorden ik moet gebruiken om aan te geven hoe groot het verschil al is tussen de vorige eigenaar van die ogen en de huidige.
Hoe ik nu geniet van besef dat er nog veel meer aan zit te komen.

Voor het eerst in ‘eeuwen’ heb ik weer vertrouwen in ‘vandaag’, durf ik met open ogen naar ‘morgen’ te kijken… én durf ik, weliswaar nog door mijn wimpers heen, terug te kijken naar ‘gisteren’.

Ron verwoordt perfect hoe ik me zó lang heb gevoeld!
Ik weet dat er meer mensen zijn die zich voelen zoals hieronder bezongen, zowel om mij heen als hier in blogland.

Ik gun hen zó het gevoel dat ik sinds kort ervaar…
Het gevoel dat voortkomt uit de stappen die ik al zette en uit de gevolgen van die stappen!
Mijn leven staat écht op de kop momenteel maar voor het eerst ooit
nu in positieve zin!!