Zó je dag (niet) hebben

33 jaar al… wat een tijd…en waar is die tijd gebleven? Toen, 1984, beiden amper getrouwd en nog niet droog achter de oren, ook al dachten wij toen van wel natuurlijk, werkzaam bij hetzelfde bedrijf. Ontmoetten elkaar op de werkvloer van ons beider nieuwe werklocatie nadat we beiden overgeplaatst werden vanuit diverse locaties van dat bedrijf in de stad, Groningen om precies te zijn, naar een lokaal kantoor in een dorp, Hoogezand om precies te zijn. Ik woonde zo’n 3 km ten westen van dat kantoor en zij amper 1 km ten oosten.
Wat is er veel veranderd sindsdien. Zij scheidde, huwde en scheidde, en huwde, vandaag nog met een vette grinnik: “3x scheepsrecht toch?” bevestigd. Wetende, én in haar stem ook duidelijk horende, dat ze nu super happy is. Inmiddels woont zij al weer bijna 30 jaar in het westen. Ik werk al 12 jaar niet meer bij dat bedrijf, zij nog steeds wel, zij het dan op een behoorlijke afstand van haar woonplek. De vele, nog steeds gaande, veranderingen hebben haar werkplezier niet vergroot, integendeel. Ze is aan het solliciteren en ik duim natuurlijk voor haar mee dat ze een andere functie mag gaan uitoefenen. Een functie die de toekomst schijnt te hebben en dus nog volledig in ontwikkeling is… ik hoop het zo voor haar!
Hoe dan ook…  we proberen minimaal 1x per jaar maar liever vaker natuurlijk, samen wat uurtjes te spenderen, die data worden dan ook vaak al ver van te voren geprikt. Helaas moest het een paar keer verschoven worden vanwege mijn gezondheidsperikelen maar vandaag kon het dan eindelijk toch doorgang vinden.


Haar vader, al jaren weduwnaar, woont nog steeds in onze ‘oude’ woonplaats,  met zijn nieuwe levensgezellin. Sjoukje was er gisteren naar toe getreind en ik zou haar daar vanochtend oppikken. Wat we vandaag gingen doen mocht ik bepalen, zij wilde het niet weten. Ze was expres naar het noorden gekomen opdat ik niet zovele kilometers zou hoeven rijden in mijn uppie.  Ik had een aantal plannetjes gemaakt en welke het precies zou worden en hoe het precies zou verlopen hing af van oa het weer en natuurlijk de tijd, die vliegt immers altijd sneller dan je denkt, vooral als je het naar je zin hebt? Aangezien er morgenochtend weer vroeg uit de veren gesprongen, nou ja met deze temperaturen zijn het hooguit lakens, moet worden vanwege de werkverplichtingen wilde ze niet al te laat thuis zijn, logisch toch!  Ik wilde daarentegen niet dat zij nog vanuit het noorden vele uren moest treinen inclusief overstappen. Was even een gepuzzel want ja ik reis niet met het ov dus weet er niets van. Uiteindelijk besloot ik haar in Zwolle af te zetten zodat zij ‘maar’ 2 uurtjes zou hoeven treinen, rechtstreeks naar CS Den Haag, wat vervolgens voor mij betekende dat ik dan nog 3 kwartier in mijn uppie moest tuffen. 2x 3 kwartier op 1 dag is genoeg voor mij, zeker met dit weer! Toen ik om half zeven binnenstapte was mijn pijp wel leeg, dus ik vloog met verzamelde moed/kracht snel onder de douche door en dook op de bank alwaar manlief al een bak thee had neergezet.


Al met al vlogen in totaal 340 kilometers toch wel onder mijn auto door vandaag, waarvan dus 127 in mijn uppie. Ik had zaterdag in Duitsland mijn tank al gevuld en aangezien mijn auto op Duitse benzine veel zuiniger rijdt, én het daar al snel tussen de 20 en 30 cent per liter goedkoper is, snappen jullie vast wel waar ik vandaag tankte *grijns*. Het was een zalige dag, totaal relaxed een dierentuin in waar ik graag vertoef en de weg op mijn duimpje ken inmiddels, Sjoukje genoot ook volop mee. Het enige dat we samen als een ‘probleem’ ervoeren was de hitte. De zon scheen ongenadig en hoge luchtvochtigheid deed daar een schepje, zeg maar gerust SCHEP, bovenop. GodZijDank heb ik arko *glimlach*, die moest dus ook beide ritten volop aan de bak. Een ander ‘probleem’ had zij niet maar ik wel, hoogstwaarschijnlijk ten gevolge van die hitte en humiditeit verkrampten mijn handen om de haverklap en kon ik dus veel foto’s weggooien bij ’t nakijken. Ook de belichting kreeg ik maar niet zoals ik het graag wilde maar goed, er bleef nog een aantal over dat ik wel tonenswaardig vind, als je die wilt bekijken klik dan ►►►HIER◄◄◄ Die 2 minpuntjes neem ik van ♥-e voor lief want zo’n dag als vandaag is er eentje met een gouden randje, past perfect in mijn koesterdoosje. Vriendschap; de echte, de pure, is immers onbetaalbaar. Ik koester het én haar natuurlijk ook *glimlach*. Rijk mens ben ik toch!!

16x Akkoorden op - Chords on “Zó je dag (niet) hebben

  1. Dus ik ben niet de enige zonder airco in m’n auto ((-: Aan open ramen heb je zo weinig in de file. Ik viel bijna flauw…Heel mooie foto van de kalkoen.
    Sterkte en succes voor Sjoukje!

    • nee hoor absoluut niet, ik wil dat ook niet in mijn auto, ik kan er nl niet tegen, wordt er altijd ziek van. Eén keer zelfs zo erg dat het mij in het ziekenhuis deed belanden, op de operatietafel met gevolgen waar ik tot op de dag van vandaag nog elke dag last van heb.

      Ja dat herken ik wel van de afgelopen dag, zo ook vandaag, gelukkig had ik water met ijsklontjes binnen handbereik.

      Dank je wel, ben ik zelf ook blij mee.

      Jaaaaaa dank je wel, ik zal ’t doorgeven;-)

      xxxxxx

    • Zeker weten lieve Bea, inmiddels is de verzengende en benauwende hitte weer uit mijn lijf en knap ik weer op ;-)
      Dank je wel, lief van je, ga ik doen (ben ik al mee bezig hihi)
      Trusttttttt sweetie, mooie dromen.

  2. Er gaat niets boven een echte vriendschap door dik en dun.
    Mijn duveltje heeft ook airco, open ramen en deuren een heerlijk briesje om me heen. Gelukkig is de ergste hitte voorbij en deze temperatuur is om van te genieten. xx

    • Helemaal waar!!

      Heerlijk toch!!

      De hitte mag dan wel voorbij zijn maar het is hier nog steeds wel erg benauwd. Nog geen zon gezien vandaag maar zweet me peentjes ;-)

      xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge