WE-Twisten *2*

Plato WE300 – Twisten

Het schoolplein werd langzaamaan leger, zij moest ook naar huis en alle mogelijkheden om dat te vertragen waren ondertussen uitgeput. Ze hoorde sleutels, de hoofdmeester was in aantocht en zou de school gaan afsluiten. Dan toch maar naar huis, niet omdat ze dat wilde maar omdat ze geen andere keus had.

Nog geen voet op de oprit hoorde ze al hoe het binnen tekeer ging. Het theatrale gedrag van haar moeder, die altijd met de armen gestrekt naar boven kijkend verzuchtte: ‘Lieve God, waar heb ik DIT aan te danken?’ Elke letter van die zin met nadruk uitsprekend.

Ze zuchtte diep en sloop langs de muur om het huis heen, door de achterdeur en met de hand op klink naar de keukendeur luisterde ze eerst of haar moeder wel of niet in de keuken was. Ze leek geluk te hebben, de keuken scheen leeg. Zo zachtjes als ze kon opende ze de deur en sloop naar binnen. Op haar tenen de keuken door, de gang in. Ha, gelukkig, de kamerdeur stond op een kiertje en achter die deur krijste een stem. Zo vlug als haar voeten haar, geluidsloos, verplaatsen konden sloop ze links de hoek om en de trap op. Ze wist precies welke treden ze moest overslaan om zonder enig geluid op haar kamertje te kunnen komen.

Tussen een stapel boeken plukte ze een schriftje vandaan. Bijna alle pagina’s waren al vol geschreven, ze zou eerdaags weer haar lievelingsmeester om een nieuwe moeten vragen. Ze sloeg een blanco pagina op en begon te schrijven: “Lieve Mieke, ben ik zo’n verschrikkelijk naar monster, zoals moeder mij noemt, als ik zeg dat ik zo heel erg graag zou willen dat mijn ouders zouden gaan scheiden en mijn vader mij mee zou nemen, heel ver weg?”

22x Akkoorden op - Chords on “WE-Twisten *2*

  1. Pffff… heftig verhaal en zo sneu voor zo’n klein meisje. Deze moeder had beter geen kinderen moeten krijgen! En helaas is zij niet de enige…
    Een indringende WE300.

  2. Thuis hoort je veilige haven te zijn, maar daar is hier geen sprake van.
    Vreselijk voor een kind lijkt me dat.
    Mooi geschreven Melody!

    • Ja klopt…. en dat is het in (meer dan wij beseffen) sommige gevallen niet.
      Afgezien van de impact op het moment zelf beseffen wij (denk ik) eveneens
      te weinig dat die impact levenslang duurt.

      Dank je wel!

  3. Triest omdat je eigenlijk zeker weet dat áls haar wens uit zou komen ze haar moeder toch zeker zou missen, een kind wil gewoon een vader én een moeder!
    Ik ken wel zo’n (ondertussen groot) “klein meisje” dat gewoon toch niet één van de ouders wilde missen toen het er op leek dat het een scheiding zou worden!
    Het werd géén scheiding, en ze zal dus nóóit weten of het dan beter had geweest.

  4. Wat een verhaal.Als kind moet je je veilig en gelukkig voelen thuis .Ik was altijd blij als ik vooral in de weekenden bij vriendinnetjes of nichtjes kon slapen ,weg van thuis en vooral niet denken wat daar gebeurde!! De realiteit is niet altijd mooi helaas
    Elisabeth

    • Ik hoop dat het (zij het dan een schrale) troost voor je is dat jij
      de mogelijkheid had, én de toestemming kreeg, ergens te gaan logeren.

      Nee helaas niet.

      • Gelukkig kon ik vaak even weg van alles ,even in een andere wereld .Gek he hoe zo’n verhaal ons [ mij ] even aan het denken zet .Maar ik leef in het heden en probeer dit alles een beetje achter me te laten en dat lukt gelukkig redelijk goed
        Liefs

        • Hoe oud je ook bent, waar je ook bent, wat je ook doet,
          Je verleden neem je mee je toekomst in, het is bij je in je heden…. En dat is ook goed.

          Het maakt je sterker om heel bewust om te gaan met je heden.

          Liefst terug

  5. Vreselijk deze twisten. Maar ja, ik ken persoonlijke twistende mensen die 60 jaar samen getrouwd waren, maar eigenlijk niet samen maar ook niet zonder elkaar konden.
    Pfffft.

    • Ja inderdaad zulke mensen zijn er ook…al denk ik ook dat 1 vd 2 dan blijft hangen uit gemakzucht of angst voor t onbekende…

  6. Met al dat getwist, jagen ouders hun kinderen ook het huis uit. Heb ik gezien aan mijn neef en nicht. Hun ouders vochten als kat en hond… Vreselijke triest, helemaal als je bedenkt
    dat het in veel gezinnen orde van de dag is. Ik zal maar niet vragen hoe het komt
    dat jij je zo goed kon inleven.
    Liefs en een dikke pakkerd!

  7. Gelukkig hadden wij deze zorg niet.Maar elk huisje heeft zijn kruisje. Bij ons werd streng geleefd naar God en gebod , naar wat de familie wel of niet zou zeggen.Een strenge vader en een altijd water bij de wijn doende moeder.

    Lieve groetjes, Ria

    • Dat is fijn te lezen lieve Ria!

      God en gebod…dat was een heikel punt bij ons thuis met 1 ouder
      die wel geloofde en de andere die het (letterlijk en figuurlijk) vervloekte…

      Liefs terug.

  8. Een verschrikkelijk verhaal. Het zijn dingen die ik dacht toen ik -17 was en hoopte dat mijn vader er niet meer zou zijn in ons huis. Erg he? Iedereen zat onder zijn plak, hel en verdoemenis. Nu ik ouder ben, besef ik dat hij vermoedelijk zo was omdat hij zelf altijd
    verguisd en klein gehouden werd. Dus het begrip is er nu wel. Maar ondertussen denk ik:
    als je zo bent moet je eigenlijk geen vrouw en kinderen nemen tot je evenwichtig in het leven staat. Want op deze manier geef je de fakkel van het onheil door.
    Maar ik ben niet meer kwaad maar blij dat ik vrij en anders ben.
    Dat wens ik dit meisje ook van harte toe.

    • Nu we ouder zijn…..zijn we wijzer en beseffen we (beter) dat ook zij
      slachtoffer van hun verleden waren en niet anders konden….

      jij hebt gelukkig beseft dat kwaad blijven maar 1 persoon schaadt, jezelf.

      Dat meisje is je dankbaar.

    • Dat ben ik volkomen met je eens….
      Maar ja…. helaas is het zo dat men voor alle zaken een ‘vaardigheidsbewijs’ moet behalen….maar kinderen krijgen ‘mag’ iedereen….. (afgezien van natuurlijk die momenten waarop Moeder Natuur het bepaalt)

    • Helaas niet nee.

      Sorry Dwarsbongel, zal komen door het wijzigen van mijn thema en mijn aanpassngen

      Dit was me nog niet opgevallen dus had daar nog niet naar gekeken.

      Fijn dat het wel duidelijk genoeg was.

      (is aangepast inmiddels hoor)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge