Plato

Eindelijk!!
Met een diepe zucht sloeg ze een blad in haar agenda om….
Zaterdag en zondag kwamen in beeld….beiden nog helemaal schoon, onbeschreven, leeg op twee dikke vette strepen na die gezamenlijk een vet kruis vormden.

Al meerdere weken was het slapen een drama. Eigenlijk was het dat al jaren maar ze had gaandeweg geleerd genoegen te nemen met elke nacht een paar uurtjes, haar energieniveau en haar gedrag waren er al volledig op afgestemd maar totaal geen slaap, nacht na nacht na nacht, bleek een ware uitputtingsstrijd te zijn. Volgens de gezinsagenda zou ze het weekend alleen thuis zijn, haar huisgenoten hadden vele notities gemaakt en er was amper nog een plekje onbezet. Kortom…ze zou helemaal alleen thuis zijn, niets of niemand zou haar storen. Ze had zich al voorgenomen haar telefoon uit te doen en de computer niet eens aan te zetten. Diep van binnen verheugde ze zich op de rust die veelbelovend voor haar lag, 2 hele dagen lang, wat een feest, en wat was dat lang geleden.

Eenmaal thuis wierp ze snel een blik in de koelkast, die was tot aan het naadje gevuld. Boodschappen halen hoefde ze dus niet, he fijn, wat een geruststelling. Ze kleedde zich uit, ontdeed zich van alle opsmuk, douchte snel, trok een oude, vale, veel te wijde, joggingpak aan en kroop op de bank. Net op het moment dat ze wegdoezelde ging de deur open. Amper wakker voelde ze hoe iemand naast haar op de bank plofte. “heej ben je wakker?” En zonder een reactie van haar af te wachten: “ik zag dat jij dit weekend niets in de agenda hebt staan, vond dat zo sneu, heb alles verzet zodat jij niet alleen zit. Kunnen we samen iets leuks gaan doen om de lege uren te doden, gezellig met zijn tweetjes!”