Plato – Indrukken.

Die ochtend bij het opstaan was alles nog oké. De les waarmee haar schooldag moest beginnen vond ze de meest onzinnige van allemaal. Nog bespottelijker was het dat ze ’s ochtends vrij was en de lesuren ’s middags plaatsvonden. Voor het eerst in haar leven sprak ze hoorbaar haar ‘spijbel-zin’ uit waarna vader zijn afkeuring niet onder stoelen of banken stak en een straf beloofde die haar deed schateren van het lachen, wat vader op zijn beurt absoluut niet kon waarderen. Ze pakte haar tas en jas, zuchtte onhoorbaar, en ging op weg naar de bushalte.

Staande onderaan het trapgewelf keek ze omhoog. Welke idioot had verzonnen dat het klaslokaal voor het eerste lesuur zich op de zolderverdieping moest bevinden? Een half uur later hing ze als een slappe vaatdoek tussen 2 klasgenootjes in die haar de trap afhielpen en naar de directeurskamer brachten. Die belde moeder, die op haar beurt vader belde. Enige tijd later werd ze achterin een klein autootje gewurmd.

Later die middag lag ze, van onderzoeken uitgeput, in een bed na een strenge vermaning zich vooral niet te bewegen! Als men zou zien dat ze zou proberen zich bijvoorbeeld om te draaien dan zou men haar aan haar handen en voeten vastbinden. Ze keek naar boven en zag over haar bed heen een kromme beugel met daaromheen gewikkeld een snoertje met aan diens uiteinde een rond dopje met in het midden een rood knopje. De enige beweging die ze mocht maken was met haar rechterarm gestrekt dat rode knopje aanraken… maaaaaaaar pas op dat moment dat ze écht iets nodig had! Ze was zo streng toegesproken dat ze zich niet verroeren durfde, tot ze dat niet meer vol kon houden, ze pakte ze dat dopje vast en kneep met haar duim dat rode knopje in.