WE-300 *69*

Plato’s 69e WE-300 – Thema december 2015 : Gezondheid

Mag het een onsje meer zijn?
Ja zeker, als dat zou kunnen, kom maar op!

Het strijden soms zó moe, de clichés over  doorgaan minstens zo erg is het eigenlijk een constant plussen en minnen. Daar zo bewust mogelijk zo weinig mogelijk bij stil staan om toch nog ruimte te hebben voor iets spontaans is een strijd op zich. Zo af en toe kan de wens om het op te geven dan wijzigen in behoefte. Het kruispunt waarop je dan staat is een heftige.  Voor jezelf de motivatie vinden, zonder in het ‘moeten’ te verzanden, om toch maar weer op te krabbelen en door te kunnen gaan is soms een, zo voelt het, onmogelijke taak.

Je telt je zegeningen, denkt aan mensen die je lief hebt, mensen waarvan je weet dat zij jou lief hebben. Haalt in je hoofd herinneringen op aan leuke momenten waar je zo intens van genoot. Je probeert alles om maar te voelen dat het doorgaan wél zin heeft. Je probeert redenen te vinden om jezelf ervan te overtuigen dat opgeven geen optie is terwijl er in je hoofd een stemmetje, dat niet tot zwijgen te dwingen is, jou probeert te overtuigen van het feit dat je die ‘rust’ heus wel verdiend hebt onderhand want waarom zou je doorgaan met het bevechten van iets dat onhaalbaar is? Een ander stemmetje gaat ertegenin, hoezo onhaalbaar? Waar een wil is, is een weg, toch?

Maar toch…  al dan niet beïnvloed door waarin je (niet) gelooft… probeer je jezelf telkens weer te herpakken om te voorkomen dat je de handdoek daadwerkelijk in de ring gooit, al is de drang soms nog zo groot. Het onbetaalbare goed, dát krijgt niemand cadeau! Je kan zo ‘veel’ doen, de rest komt zoals het komt, je hebt ’t er maar mee te doen.

24x Akkoorden op ~ Chords on “WE-300 *69*

  1. Gezondheid is het belangrijkste dat er is. Helaas beseffen we dat vaak pas als die gezondheid minder is of het laat afweten.
    Er is altijd iets om voor door te blijven vechten!

    Ik wens je een mooi liefdevol 2016!

    • Klopt !
      Je snapt dus ook wel dat ik soms moeite moet doen om mijn ‘irritatie’ te onderdrukken als ik mensen zich druk zie maken om futiliteiten.

      Dank je wel, wens ik jou ook van harte toe met alle goeds in overvloed erin.

  2. Wat een strijd…..soms, gelukkig. Het helpt mij om me te realiseren dat die periodes voorbijgaan. Terugdenken aan momenten dat ik gelukkig was. En eerlijk is eerlijk koolhydraatarm eten is niet zo moeilijk. Chocolade……mmmmmm en noten zijn toegestaan???????????? mooie WE. Ik wens je veel logplezier in 2016. En natuurlijk een warm, mooi 2016, maar dat had ik al gedaan

  3. Dat ben ik volkomen met je eens….. 1 van mijn motto’s is al sinds jaar en dag “no pain, no gain” …. en de ‘winst’ is er wel degelijk, daar ben ik ook altijd heel dankbaar voor.

    Eten… daar kan ik een boek over schrijven, beter gezegd, het niet eten… dat is voor mij al sinds 99 een verhaal op zich. Chocolade kan ik niet verdragen maar gelukkig was ik er al nooit ‘verslaafd’ aan, scheelt weer.. ik lust het wel graag hoor maar kan er ook prima zonder. Ik eet het alleen als ik al hoofdpijn heb en dan ook alleen nog maar de pure versie

    Dank je wel, komt vast wel goed… haha ja klopt, maar beter dubbel dan niet, of wel dan?! Wens het jou ook van harte toe.

  4. Het is een troost dat de meeste mensen met hetzelfde probleem kampen: de gezondheid cq. het gewicht, het teveel aan suikers, zouten etc.
    Ik heb me er jaren niet druk om gemaakt, maar daar kom ik nu niet meer mee weg. Dus weg suiker en zout, matig eten en goed leren wat je wel en niet kan/mag nemen.
    Het valt me eerlijk gezegd erg mee. Maar ik ben pas een maand bezig. Jij hebt er meer ervaring mee. Vandaar ook dat je er mooi en kundig over kunt schrijven.
    Bedankt voor deze inspirerende WE.

    • Ja inderdaad….. hoe schraal ook, toch troost het wel.

      Op zich maak ik me ook niet druk om suikers en zouten etc maar aangezien ik dat ook niet echt lekker vind is dat zo moeilijk niet… Het enige waar ik heel goed op let is dat ik voldoende drink…. ik vergeet nooit dat ik als klein kind nog van de huisarts hoorde dat medicatie veel narigheid in de nieren kunnen veroorzaken..

      Het komt wel goed…. alles met mate, hoe cliché (die zijn er niet voor niets) ook…

      Dank je wel, graag gedaan.

  5. Tja, gezondheid op alle fronten is een groot goed. De firma Ferrara heeft voldoende ziek en zeer achter de kiezen om te weten hoe belangrijk dat is.
    Vaak als ik bij jou lees denk ik ; ‘Wat zou ik je toch graag een wat luchtiger leven toewensen.’ Een knokker ben je zeker.

    • Absoluut, onbetaalbaar. Het spijt me wel te lezen dat jij dat ook uit eigen ervaring kunt beamen. Ik probeer zo weinig mogelijk te mopperen en te klagen, het verandert er immers niets van, al baal ik er soms wel van. Veelal kan ik vrij snel weer relativeren want ik ben net 53 geworden en ‘ziek’ vanaf mijn 10e dus ik weet niet echt wat ik mis, of wel dan *glimlach*

      Dank je wel voor je lieve wens, hartverwarmend!

      Eh ja, ik ‘moet’ wel… opgeven is geen optie meer en ik weet hoe het voelt om niet meer te willen leven en alleen maar naar de magere hein te hunkeren, die tijd ben ik GodZijDank voorbij en hoop ook nooit meer daarheen terug te keren, dus daarvoor alleen al blijf ik strijden.

    • klopt…. ik denk niet (meer) in termen van oneerlijk/eerlijk …want dat verhoogt bij mij het zelfmedelijden en dat verafschuw ik.
      Ik geloof liever in ….dat iemand niet meer te dragen krijgt dan dat hij aankan…

    • Ik ben het met je eens, alleen herken ik die vreetbuien niet…. integendeel…
      Op dit moment kan ik niet meer strijden, ben te moe en te kapot.
      Na alles van de laatste tijd kregen we de afgelopen 2 dagen 4 financiële tegenslagen erbij, ik ben er nu helemaal klaar mee.

  6. Hoi Laiverd,
    Soms denken we te veel wat we niet kunnen, wat we missen en wat een ander wel heeft en wij niet. Het wordt zoveel mooier te zien wat we wel hebben, wat wij wel kunnen en vaak is dat meer dan dat we missen.

    Laifs,
    Alie

Voel je vrij & musiceer maar naar ♥-elust met mij mee... Please feel free to share the 'music' in your ♥ with me...