*2014·Ditjes-Datjes·MOND

Wat als ?

De dag die onvermijdelijk komt heeft vele gevolgen. In hoeverre ben je ermee bezig en regel je het waar mogelijk zelf en in hoeverre laat je het over aan je nabestaanden?? Denk eens aan je online-activiteiten bijvoorbeeld

Klik ►►► H-I-E-R voor informatie én klik ►►► Hier om het te regelen.

(met dank aan Corry voor de tip!)

10x Akkoorden op ~ Chords on “Wat als ?

  1. Een paar jaar geleden heb ik er óók eens een logje over gemaakt, inderdaad omdat een alleenstaande blogger ineens geen taal nog teken liet horen. Uiteindelijk hebben we kunnen achterhalen dat hij overleden was en zijn site is blijven bestaan totdat weblog verdween.
    Ik moet inderdaad nog steeds alle op papier zetten voor dochterlief, ze weet wel iéts te vinden maar niet alles denk ik.
    Wel goed dat je het nu via internet kunt regelen, destijds was er nog niets.
    Verder regel ik niets voor na mijn “verscheiden” , mijn opvatting is dat de nabestaanden het moeten regelen op een manier waar zij zich goed bij voelen, nou ja het minst ellendig.
    Ik ga niets opleggen want zij moeten er mee door kunnen ,ik ben dan niet belangrijk, hoor en zie er niets van.
    Mochten ze zélf graag willen dat ik dingen aangeef is het wat anders maar ik heb die vraag nooit gekregen.
    Ik ga ze ook geen muziekkeuze doorgeven om dezelfde redenen, zij zullen de rest van hun leven bij de uitvaart gespeelde muziek verdrietige beelden hebben en ik vind het daarom belangrijk dat zij die muziek zélf kunnen kiezen.

    1. Inderdaad…. in 2012 overleed ook een alleenstaande blogger…. uiteindelijk heb ik zijn broer weten te traceren…

      Enige tijd terug schreef jij dat ook al… en daarover ben ik gaan nadenken. Heb vervolgens mijn wensenlijst verscheurd en een nieuwe gemaakt met daarop slechts die dingen die ik pertinent niet wil. Jouw motivatie sprak/spreekt mij heel erg aan en daar was Joop het ook heel erg mee eens.

    2. Het blijft altijd een moeilijke afweging hé, we gaan in principe natuurlijk vaak uit van hoe we er zélf het liefst mee om zouden gaan.
      Ik maakte destijds een logje toen ik een buurvrouwtje een paar weken lang eigenlijk min of meer “op straat zag rouwen met de buurtbewoners” omdat wijlen haar man bepaald had dat hij in stilte begraven moest worden.
      Ik weet dat mijn dochter doodongelukkig zou zijn als ik haar zoiets af zou dwingen maar áls zij aan zou geven dat ze wat richtlijnen wil zou ik dat natuurlijk doen. Maar rouwen is zo persoonlijk dat je meestal beter niet voor mensen vooruit kunt denken. Toch begrijp ik wel dat er sóms, als er veel onenigheid in een familie is , gewoon beter dingen kunnen vastgezet worden.
      Maar er over nadenken is gewoon heel goed!

      1. Klopt!

        Nadat mijn schoonvader in 1993 op zijn 62e verjaardag stierf wilde mijn schoonmoeder helemaal niets… alleen met kinderen en kleinkinderen in een vurenhouten kist….
        Tja…. ik had een hele goede band met hem en wist dat dit absoluut niet zijn wens was en heb me dus enorm verzet, het is dus gegaan zoals hij had gewild en daar heb ik tot op de dag van vandaag nog geen seconde spijt van.

        Vanwege jouw 1 na laatste regel moest dat dus hier ook gebeuren.

        Dat absoluut.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge