Voorland – Achterland

Thema Heldenreis – Schrijfveren 3 april 2017

Wanneer het startte herinner ik me niet maar ik was al heel jong gefascineerd van muziek in alle vormen, ik wist ook al heel jong hoe de pick-up in de woonkamer werkte en luisterde de platen die mijn ouders hadden. Veelal Duits- & Nederlandstalige hoem-papa die ik links liet liggen maar de klassieke lp’s en de lp’s met instrumentale, al dan niet specifieke dansmuziek, draaide ik grijs als ik de kans kreeg, die kreeg ik wel want ik was vaak alleen thuis. Ik wilde ook leren dansen, zingen en musiceren. Het laatste van die 3 mocht ik vanaf mijn 7e, de dochter van een broer van mijn vader speelde accordeon en ik moest dat ook doen, de competitiestrijd tussen de broers werd over hun dochters ruggen uitgevochten. Amper 10 jaar, nog op de lagere school mocht ik na schooltijd bij diverse kwekers in het dorp helpen om zo wat centjes te verdienen. Die potte ik op voor nr. 1 en 2 van dat drietal. Dansen kwam als 2e, na de muziekles. Ik was 12 toen ik in een horecagelegenheid mocht gaan werken en dus meer centjes verdienen kon, dat was nodig want dansen was duur. Mijn voorland toen… daar droomde ik elke nacht van… een eigen dansschool… Toen ik op mijn 16e mijn rug brak veranderde dat voorland in ‘rolstoel voortaan’ . Mijn achterland is God-Zij-Dank niet de rolstoel geworden.  Het voorland; een leven vol beweging in muziek werd een achterland met mijn minst edel deel geplant op een stoel in diverse bankfilialen.

Ik trouwde jong. Niet dat manlief dat trouwen nou zo noodzakelijk vond maar wij wilden beiden heel graag kinderen. Ons voorland was een groot gezin. Ongetrouwd moeder worden zag ik toch echt niet zitten. Die kinderen kwamen er tot ons grote verdriet niet in het aantal dat wij beiden zo graag hadden gewild. Ons achterland werd getekend door het verlies van 4 en het mogen behouden van 2 waarvan de laatste ook nog geboren werd nadat het kinderen krijgen mij al verboden was, een gelukkig ongelukje met goede afloop, zo te zeggen!

Inmiddels zijn we 25+ jaren verder. De afgelopen jaren is er niet nagedacht over voorland noch achterland. Toen ik zojuist dit thema zag staan bij Heldenreis-Schrijfveren vloog er van alles kris kras door mijn hoofd. Een mens droomt van de toekomst en die dromen zijn meestal, althans daar ga ik van uit, mooi gekleurd en meestal realiseren we ons tijdens het dromen van die dromen niet dat het slechts utopieën zijn. Het leven loopt immers zo het loopt? Je moet immers je bord uitlepelen ondanks dat je zelf weinig tot geen invloed hebt op wat je erin geschept krijgt? Ieder mens krijgt zijn portie zorgen en leed te verstouwen, ook wij zijn daarop geen uitzondering. Wij hebben veel zorgen, veel verdriet ook,  maar we zijn gelukkig wel in staat tevreden te zijn met wat we hebben en ons daarop te richten ipv zwelgend in zelfmedelijden in een hoekje weg te kruipen.

Ons achterland is er eentje met veel ‘bagger’ op diverse niveaus. Dat heeft uiteraard gevolgen gehad op hoe we het leven moesten aanvaarden en beleven, dat is nog steeds zo en dat zal ook niet veranderen. Dat achterland is elke dag aanwezig, soms als een zacht briesje die niet storend is, soms ook als een orkaan die de boel op de kop zet.
Ons voorland is onbekend, daarover denken we ook niet meer na, we nemen de dag per dag. Wat morgen komt zien we morgen wel weer en zo niet dan maar niet dan is het ook goed. Met de zorgwekkende situatie rondom pensioenen en beschikbaarheid, of beter gezegd, afwezigheid, van het mogen gebruik maken van benodigde zorg is het voorland geen beste als je tot de arbeidersklasse behoort. Daar nu al van wakker liggen is zinloos, die gedachten toelaten in het hoofd veroorzaakt alleen maar meer onrust en angst. Foute triggers voor iemand die 24/7 probeert zich niet al te veel, zo weinig mogelijk het liefst, door haar bipolariteit van de wijs te laten brengen.

Bij het ouder worden hoort onontkoombaar ook de lichamelijke aftakeling. Dat kun je geestelijk wel willen weigeren te accepteren maar het lijf laat zich niet negeren. De kwalen waarmee we beiden gezegend zijn doen daar nog een paar schepjes bovenop. Ons achterland, dat we veel konden en altijd een volle agenda hadden met talloze taken is veranderd in een agenda die we bewust vullen dan wel leeg houden. Ons voorland daarin zal ongetwijfeld meer lege plekken in die agenda’s veroorzaken omdat fysieke rust steeds belangrijker gaat worden. Plus natuurlijk dat wat nu nog verborgen is… dat wat we nog in ons bord geschept krijgen en we moeten uitlepelen of we nou willen of niet?

Over het achterland mijmeren en misschien spijt hebben in de trant van ‘had ik toen maar zus…had ik toen maar zo…’ heeft geen zin, je kunt het verleden immers niet veranderen? Over het voorland dromen valt in diezelfde categorie want je kunt nog zoveel willen maar of je het ook ontvangen zal is en blijft de vraag. We richten ons dus maar niet op het achterland en evenmin op het voorland al blijven we natuurlijk dromen van mooiere tijden, wie niet, doet toch iedereen?
We richten ons dus maar zo goed en kwaad als het gaat op het ‘heden-land’ want dat is onze realiteit, niets meer en niets minder.

18x Akkoorden op ~ Chords on “Voorland – Achterland

    • Ja ik had het verhaal nog wel veel langer kunnen maken, heb al veel geschrapt ook, vond het zo wel genoeg.

      Ja precies, dat staat niet voor niets onder mijn 1e en enige tot dusver tatoeage.

  1. Wat een mooi stuk. Het is zoals het is, maar je hebt wel een keuze hoe je daarmee omgaat. Gelukkig is de menselijke geest sterk en kan zo het lichaam positief beïnvloeden. Hoe jij nu in jouw leven staat is een prachtig bewijs van jouw kracht! Lieve knuffel xxxx <3

    • Dank je wel Schat!

      Ik heb inderdaad wel die keuze maar mijn mentale bagage beperkt de vrijheid van die keuze. Gelukkig is opgeven geen optie voor mij dus blijf ik strijden. Kracht… heb ik wel, denk ik, al noem ik het zelf altijd ‘doorzettingsvermogen uit weigering op te geven om dat andere (die anderen) niet te laten winnen.

      *schurkt zich ff in Marij’s knuffel…zucht genietend…* -x-♥

  2. ha die Melody
    wat een mooi blog , 1 met veel herkenning wel
    ik kwam tot zilver met ster , we gingen voor goud , maar ik werd … soldaat en kon de danslessen niet verder volgen
    ik wilde eigen melkvee boerderij , ging er voor naar Canada , is het na 7 jaren ook niet geworden
    als ik nu terug kijk , heb ik nergens spijt van

    oké ik brak met al mijn rare fratsen welke ik maakte met fiets of op ski nog niet een kootje , laat staan de rug
    in mijn ogen maakt het een bewijs dat een goed doorzetting vermogen , mogelijk is
    je bent een kanjer

  3. Een prachtige mijmering met een krachtige symboliek van voor- en achterland. Je had heel wat te verduren in het achterland… ik wens je alle goeds in het voorland lieve Melody. Hopen en vertrouwen in een mooie toekomst. ❤️

    • Dank je wel Bea, wat een lief compliment.

      Ja…vind ik zelf ook wel eigenlijk… maar ja het was zoals het was, het is zoals het is, het komt zoals het komt, toch?

      Hopen en vertrouwen op een mooie toekomst, dat is een heel mooie doelstelling maar voor mij een onhaalbare. Ik leef bij de dag of beter gezegd bij mijn gevoel per moment, dat kan ik behappen. Wat ‘morgen’ komt zie ik ‘morgen’ pas. Door het op deze manier te zien (heb ik me aangeleerd) vermijd ik triggers die in mij onrust-paniek-angst-etc oproepen.

      xxx-♥

  4. Ja, ik begrijp dat je gezondheid je daartoe dwingt. En eigenlijk zou het voor iedereen beter zijn om niet zo ver vooruit te plannen. Vroeger kreeg ik als opmerking na een sollicitatie dat ik niet in aanmerking kwam omdat ik enkel op korte en niet op lange termijn kon plannen. Klopt. Is nog steeds zo. Maar is dat nu zo’n nadeel? Als je ertoe gedwongen wordt door je gezondheid, lijkt het me best zwaar, maar als je van nature zo bent, zie ik daar niet echt nadelen in. De toekomst valt sowieso niet te plannen. We moeten de dingen aanvaarden zoals ze komen. Ons leven en de omstandigheden zijn helaas niet maakbaar. Lieve groet en een hart onder de riem.

    • Het plannen op korte- & lange termijn kon ik altijd heel goed,gaat me op zich nog wel goed af als ik me ertoe zet, zeker als het voor iets is dat ik heel erg leuk vind om te doen… zoals bijv. een weblogmeeting of iets soortgelijks voor groepen. Dat is een soort van schakelen omdat ik dan zelf niet de hoofdpersoon in het verhaal ben, alleen maar degene die iets organiseert vanuit de behoefte/wens het voor iedereen zo aangenaam mogelijk te maken… in die zin ben ik wel een pleaser maar dat is dan een bewuste keuze.

      Voor alles waar het mij persoonlijk betreft ben ik altijd afhankelijk van mijn gezondheid, de fysieke dan in de laatste plaats. Welke afspraak ik ook maak, met wie ook, het voorbehoud bouw ik altijd in.

      En nee… ik niet geen nadelen in het niet kunnen plannen op lange termijn, waarom ook? Ik snap die reden van afwijzing dus ook niet. Ieder mens is zoals hij is en als werkgever ‘moet’ je kijken naar de talenten die iemand heeft en juist die zoveel mogelijk te benutten. In mijn werk als leidinggevende zou ik in ieder geval nooit die reden als afwijzing hebben aangevoerd.

      Precies, het leven is niet maakbaar… en dat is maar goed ook toch?! Het betekent immers dat alles altijd mogelijk is zolang er een wil is, is er een weg.

      Dank je wel hoor, lief van je, altijd welkom ;-) Gelukkig dat we zoveel ♥-en te steken hebben hè?! ;-)

      -x-♥

Voel je vrij & musiceer maar naar ♥-elust met mij mee... Please feel free to share the 'music' in your ♥ with me...