*2015·Ditjes-Datjes·MOND

Vissers van mensen

vissersvanmensen

In een wereld vol strijd en andere afschuwwekkende zaken waarvan in veel gevallen de oorzaak in het ‘geloof’ ligt is het elke maand weer een waar feest om als vrijwilliger bezig te zijn met het samenbrengen van mensen in een oecumenische kerkdienst in het Wilhelmina Ziekenhuis. Vanochtend was het weer zover, ik reed naar een verzorgingstehuis om daar enkele mensen op te halen die daar verblijven om te revalideren. In de auto praat je dan met elkaar over wie je bent, waar je vandaan komt, welke kerk of geloof je aanhangt maar ook over de plaats van ontmoeting. Soms ken je de mensen omdat je ze al eens eerder hebt ontmoet, soms ook ben je totaal onbekend voor elkaar.

In de vergaderruimte in het ziekenhuis waar dan die oecumenische kerkdienst gehouden wordt, komt iedereen bij elkaar. Vrijwilligers ontmoeten elkaar weer, maar ook gasten, vooral die gasten die elke maand van de partij zijn. ‘Nieuwe’ mensen welkom heten, ‘bekende’ mensen eveneens warm onthalen. Allemaal mensen met een beperking en ziektebeeld die geholpen moeten worden. Met wisselende predikanten aan het roer is de ene dienst altijd weer anders dan de andere. Sommige predikanten zijn begenadigde sprekers, zo ook vanmorgen. Zij had het thema uitgewerkt en onze vaste pianiste Gonny leefde zich ook weer heerlijk uit, weliswaar op de oude piano, die ondanks veelvuldig stemmen niet meer zuiver te krijgen is. Gelukkig mogen we ons er op verheugen dat we op korte termijn een andere piano krijgen, die ons wordt geschonken. Daar kijken we natuurlijk enorm naar uit met een nog groter gevoel van dankbaarheid want wat is nou een kerkdienst zonder muziek?

Het zijn iedere keer weer zulke ontroerende diensten en ondanks dat ik al vanaf het allereerste begin in 2008 mee draai verwonder ik me daar elke keer weer over, zeker in het licht van wat ik schrijf in de 1e regel. Ik ken uiteraard de kerkdienst in het ‘strak’ geregelde stramien. Niets mis mee maar deze oecumenische diensten raken mij beduidend meer. Na elke dienst is er koffie met wat lekkers en dan wordt er overal gezellig gekeuveld. Na enige tijd nemen de vrijwilligers weer ‘hun’ patiënten van die dag bij de hand en ze weer weg te brengen. Hetzij terug naar de ziekenzaal in het ziekenhuis, hetzij naar een ander adres waar ze verpleegd worden of naar de auto om ze dan daarheen terug te brengen van waar ze ook gehaald zijn. Een komen en gaan van bedden, rolstoelen, rollators, schuifelende voeten door de lange gangen van het ziekenhuis en iedereen gaat zijns weegs na van elkaar afscheid te hebben genomen met warme woorden.

Voor mij (ons) als vrijwilligers is het een feestje! Ik had vanmorgen weer mijn auto vol en op de achterbank had ik een klein Indisch vrouwtje, zo teer en broos en ernstig ziek, haar rollator in mijn kofferbak, zij verheugde zich op het uitje. Haar donkere ogen glinsterden mij in mijn achteruitkijkspiegel vol verwachting en blijdschap tegemoet. Tja dan! Dán voel ik me zo bevoorrecht dit werk te mogen doen. Wij, als vrijwilligers, krijgen heel vaak een ‘dank je wel’ te horen. Natuurlijk is het fijn te horen dat je inzet gewaardeerd wordt maar ik denk dan altijd weer: ‘misschien komt er ooit een tijd voor mij dat ik naar zo’n vrijwilliger sta uit te kijken en wat zou het toch afschuwelijk zijn als die er dan niet meer zijn…’ en dan voel ik me dankbaar dat ik in staat ben dit werk te doen, dat alleen al zou een reden zijn waarom ik nooit stoppen wil met vrijwilligerswerk maar er zijn natuurlijk vele, vele redenen meer te benoemen.

“Vissers van mensen…” onze predikante van vanochtend vertelde er bevlogen over, haar warmte straalde ons allen tegemoet. Uit het evangelie van Mattheüs dat een open einde heeft… en niet voor niets ook. Aangevuld met mooie muziek met her en der stemmen die zongen en/of neurieden, tikkende handen op tafels en tappende voeten op de grond, de koffie en gezellige babbels naderhand. Het maakte de zondagmorgen weer tot iets dat ik me graag zal herinneren. Ieder op zijn eigen wijze kan ‘visser van mensen’ zijn, en vandaag voelde ik me dat!

12x Akkoorden op ~ Chords on “Vissers van mensen

  1. Oecumenische diensten spreken mij ook meer aan de de reguliere erediensten, waar vaak nog alles aan regels gebonden is. Iedere vorm van spontaniteit is dan bijna uitgesloten. Terwijl in een oecumenische dienst veel meer kan en mag. En juist het bij elkaar zijn van mensen uit diverse geloofsrichtingen en het met elkaar praten, maken deze diensten tot een groot feest.

    1. Ja klopt hoor… ik heb ook zo mijn ideeën over wat hoort en vooral niet hoort in een reguliere kerkdienst…

      In de oecumenisch dienst bij ‘ons’ in het ziekenhuis staat het welkom zijn zoals je bent voorop.

      Ik geniet er iedere keer weer enorm van hoe alle gasten genieten en het hen lukt om even zorg en pijn opzij te zetten en te genieten.

  2. Ik heb heel weinig met de kerk. Ik heb wel op een christelijke lagere school gezeten (en twee jaar van de havo) maar ik doe er niets mee. Maar ik kan me heel goed voorstellen dat het een gevoel van verbroedering geeft als je je in een kerk thuis voelt.
    Liefs en een knuffel

    1. Weet ik toch, vind ik ook helemaal niet erg.

      Ik ben geen zieltjeswinner, nooit geweest en zal ik ook nooit worden ook ;-)

      Ik hou toch wel van je!

      -x-♥

      Het gevoel is waar het om draait in het vrijwilligerswerk. In mijn geval is mijn geloof er deel van.

      -x-♥

  3. Natuurlijk een héél fijne afwisseling voor zieken en/of bejaarde mensen. Dat zijn toch óók al de mensen die wat vatbaarder zijn voor wat predikanten en andere voorgangers zo mooi kunnen verwoorden. Fijn dat mensen zoals jij ervoor zorgen dát ze er ook bij kunnen zijn.

    1. Ja klopt!

      En ook dat is waar, zeker op hun kwetsbaarst (in een ziekenhuis oid) is een geestelijk verzorger altijd een graag geziene gast.

      Ik vind het fantastisch werk om te doen en gelukkig zijn er meer die er zo over denken ;-)

    1. Ha moi mien loiverd, wat ja mooi !

      Man (vrauw) kwoit ja eem noit wak drop zegn mout..

      nou ja oin ding, daist al wel wost… ik hol ook van die!

      -♥-x-♥

  4. Mooi om te lezen hoe bevlogen jij er over kan schrijven. En gelijk zit ik te denken aan een gesprek met mijn zus, die geestelijk verzorger is in een instelling voor geestelijk gehandicapte. Zij vertelde dat ze, door gebrek aan vrijwilligers zelf maar enkele bewoners ging halen voor de dienst, die er elke keer weer naar uit keken. Ja, jou taak als vrijwilliger is o zo belangrijk.

    1. Dank je wel.

      Eh ja, de man van ‘onze’ geestelijk verzorger helpt ook altijd mee, vooral als chauffeur nu want de bezuinigingen hebben er inmiddels toe geleid dat het ‘kerk-busje’ niet meer mag rijden.

      Belangrijk is het zeker, er zijn teveel mensen die geen extra moment van ‘plezier’ meer kunnen hebben als er geen vrijwilligers zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge