*2016·Invalshoek·MOND

Vertraging-Impact

10-invalshoek

Reismeermins

schrijf-uitdaging:  Invalshoek

Thema: maart 2016

Vertraging – Impact

 

Ze zat weer in de auto op weg naar een onderzoek  waar ze vanaf het begin geen fan van was en ook nooit zou worden, ongeacht hoe aardig de mannen in hun witte jassen ook waren. Het onderzoek waarnaar toe ze nu op weg was hield haar al dagen voor de afspraak uit haar slaap, onrust teisterde haar lijf van top tot teen en wel in zo’n danige mate dat zelfs slaapmedicatie  geen zoden aan de dijk zette. Na die afspraak duurde het ook vaak nog enkele dagen vooraleer ze weer rustig werd. Aangekomen op  plek van bestemming parkeerde ze de auto. Het was een zonnige morgen maar binnenin haar woedden donkere stormen, ze was een huilbui nabij, met een ‘nu even niet, doe dat straks maar, dan kan het allemaal in één keer’, gooide ze de sleutels in haar tas en griste er een sigaret uit op. Met zo diep mogelijke teugen zoog ze alles dat in zo’n stokje zit naar binnen en hield het even vast. Na een paar halen werd ze ietsjes rustiger, de sigaret was op en ze rechtte haar rug, keek even volop in de zon en sprak zichzelf bemoedigend toe: “het moet gewoon, je komt er toch niet onderuit”.
Ze meldde zich aan de balie en nam plaats in de wachtkamer. Ze trok haar gsm uit de zak en opende de sudoko-app en begon te spelen, ze wist dat dit concentratie vergde en haar de afleiding zou geven die ze zo nodig had, onderwijl van top tot teen trillend als een espenblad. Deze wachtkamer was nieuw voor haar, ze was er nog maar 1x eerder geweest en toen onder begeleiding van iemand die haar over die drempel had moeten slepen. Haar gedachten vlogen alle kanten op, vooral de zelf-minachtende dat ze zich niet zo moest aanstellen, dat er niets aan de hand was  en ga zo maar door, niet dat dat hielp overigens, want angst regeerde elke vezel. Haar naam werd opgeroepen en na enkele seconden nodig te hebben om zichzelf een waardige houding aan te meten liep ze op de wachtende verpleegkundige  af die haar even later een kamer liet binnen gaan waar iemand anders in een witte jas, haar spontaan begroette.
Nadat ze de uitnodiging om te gaan zitten had aanvaard ging die andere persoon, die zich inmiddels van de witte jas ontdaan had,  naast haar zitten. “waarom doet u uw jas uit?” werd beantwoord met een ‘omdat ik u graag eerst wat beter wil leren kennen en hoop dat u zich ietwat zult kunnen ontspannen..’ Dat klonk wel logisch eigenlijk.
De arts stelde vele vragen die ze, soms schoorvoetend, beantwoordde. Ze vertelde dat ze zich schaamde voor deze vorm van angst, zeker op haar leeftijd, dat ze het niet kon uitleggen maar erger nog, ook niet kon controleren terwijl ze toch best wel een control-freak is.  Haar gesprekspartner reageerde daarop met het volste begrip en vertelde dat ze het medisch dossier doorgenomen had en dat ze er enkele punten uit wilde bespreken voor een nog betere beeldvorming. “Weet u?” vervolgde de arts, “de afgelopen jaren is de wereld van gebitsverzorging helemaal op de kop gezet en is overduidelijk geworden dat veel mensen ons niet bezoeken vanwege een onverklaarbare angst, aangevuld met de schaamte die u zojuist zelf al benoemde… Wij leren in onze opleiding nu hoe om te gaan met ‘angst-patiënten’ en worden daar dus ook extra in geschoold.  En nog mooier: u bent tóch maar hier weer naar binnen gestapt, daar mag u best heel trots op zijn!”
‘Nouhou om eerlijk te zijn’…antwoordde ze… ‘ondanks mijn achtergrond laat ik me liever 100.000x door een gynaecoloog binnenstebuiten keren dan 1x mijn mond open te doen om u of 1 van uw collega’s daar binnen te laten komen….’
Terwijl het gesprek vorderde werden er tal van afspraken gemaakt. De arts legde uit wat ze precies wilde gaan doen en ook hoe ze het zou gaan doen waarbij ze de nadruk legde op het gevoel van de persoon onder haar handen, die persoon zou ten allen tijde de regie behouden.  Weer enige tijd later liepen ze samen een andere ruimte in en legde de arts haar alles uit.
“Het is aan u” vervolgde de arts op zeker moment. ‘Huh? Aan mij? Hoezo?’
“U mag of nu alvast plaats nemen in de stoel en mij iets laten doen… u bepaalt zelf het moment dat ik stop…. of u mag kiezen dat tijdens onze volgende afspraak te doen…”.
Ze twijfelde…. tollende gedachten…. uitstel is geen afstel…. het moet toch….  kom op zeg, stel je niet, wat is hier nou zo erg aan…  je hebt dit al veel te lang uitgesteld… doe niet zo kinderachtig…..  oke, je hebt geen klachten, maar hééj je weet dat de conditie van je gebit veel beter kan….  en vele gedachten meer….
De arts zag haar twijfel en zei op bemoedigende toon: “neem gerust alle nodige tijd om te beslissen….”
Ze keek nogmaals naar die zo gevreesde stoel, omgeven door allerlei toestellen die de werkruimte wel enorm leken te beperken. Met het hart in de keel nam ze plaats… op het voorste deel. Na enkele seconden, die gevoelsmatig uren leken, stond ze weer op.  Hmmm. Nog een keer. Ze nam weer plaats in de stoel en schoof zichzelf tegen de rugleuning aan, onderwijl proberend te ontspannen…en dat lukte ook nog, weliswaar niet helemaal maar toch…een gevoel van trots op zichzelf begon zich te manifesteren, de ontspanning werd iets groter. Ze stond weer op en zei: Dat voelt niet slecht, laten we maar beginnen, maar ehh ik heb en hou de regie he?
Met een glimlach en een knik van het hoofd werd haar vraag bevestigd en nam ze weer plaats.
De 1e stap was de mond te openen zodat de arts een klein ondefinieerbaar velletje tussen haar boven- & ondergebit kon leggen, dit is om overzichtsfoto’s te maken, vertelde ze. Nadat die foto’s gemaakt waren vroeg ze arts of ze verder mocht gaan.  Ehh nou ehhh, stamelde ze, ik weet niet? “Het hoeft niet hoor”…antwoordde de arts…”het mag ook bij de volgende afspraak”
‘Wat ga je dan doen?’
“Dan ga ik eerst de bevindingen van de foto’s met je bespreken en je uitleggen wat nodig is dat er gaat gebeuren en daarna stellen we samen een plan van aanpak op…”
Daar kon ze zich wel in vinden. Ze had vandaag immers al genoeg drempels overschreden? Had de arts immers ook bevestigd? Ze hoefde niet het, nu nog, onmogelijke van zichzelf te verlangen, alles op zijn tijd, toch?

Terug in de auto stak ze met trillende vingers een sigaret op en trok met langzame doch gretige teugen alles naar binnen.  Een blik in de spiegel toonden haar haar grote, minder dan ze verwacht had, verschrikte ogen. Ze glimlachte naar zichzelf en zei: ‘goed gedaan meissie,  het begin is er, nu verder…’ Terwijl ze in de auto op weg naar huis was gingen haar gedachten terug naar die ene tandarts die ze op het nippertje net niet zijn hele praktijk had doorgeslagen en wiens naam een half jaar later in de krant genoemd werd in een artikel waarin men beschreef dat hem zijn licentie om praktijk te houden definitief was ontnomen na een stortvloed aan klachten.

 

12x Akkoorden op ~ Chords on “Vertraging-Impact

  1. Nou, ik ga liever 1000 x naar de tandarts dan 1 x naar de gynaecoloog…
    Je hebt een waarheidsgetrouw beeld geschetst want mijn moeder is al haar hele leven bang voor de tandarts. Heeft van tevoren al een week diarree.
    Mijn vriendin wordt altijd heel fel als ze bang is. Die heeft al eens haar tandarts een knal gegeven toen hij haar zeer deed.
    Een goeie invulling met de opgegeven woorden. En zovéél woorden!
    Dikke knuffel
    Kakel componeerde ~ composed De diepvriesblikMy Profile

  2. O dat laatste stuk, geweldig:D Ik ben een bijterd en een mepperd. “de beste tandarts van Vlaardingen”, heb ik al eens gebeten (toen mocht zijn assistente verder). Meneer ‘toch even doorgaan’ heb ik overigens wel gemept. Mannen en luisteren grrr.

  3. Tegenwoordig zijn zoveel mensen bang voor de tandarts. En zo gek is dat niet, er is zoveel verschil in kwaliteit, een echt goede tandarts vind je niet zomaar meer, vooral in deze tijd gaat het om geld geld geld en vriendelijk voor de patienten zijn ze vaak ook niet.

    1. Ja daar heb je gelijk in…. ik hoor het ook steeds vaker….

      Mijn angst bestaat al vanaf de lagere school, na de 1e stappen die ik in die afschuwelijke bus zette…
      Melody componeerde ~ composed FeestjeMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge