Invalshoek van Reismeermin

Schrijf-Uitdaging nr. 74 –

sinds  19 april 2011

Thema: februari 2017

 

Lang geleden, oh nee toch niet, amper een jaar pas, al voelt het als een eeuwigheid ondertussen… was ik HET zat, helemaal, compleet, totaal, schijtziek, strontzat en welke term je ook maar meer kunt bedenken om aan te geven hoe intens dat gevoel alles, letterlijk en figuurlijk, overheerste. Al was ik dan naar anderen toe die dat oppikten nog wel in de ontkenningsfase, die enkeling die mij beter kent en mijn ogen durft/kan lezen wist beter.  2 van die enkelingen grepen in en onverwacht was daar ineens die stroomversnelling om de hoek en werd ik overdonderd door “Jan Rap en zien moat” (van alles en nog wat) van hoe mijn grondvesten begonnen te schudden en de overdonderende stromen een beweging in gang zetten die ik niet kon weerstaan, of ik nou wilde of niet, ik moest ‘gow with the flow’. Al hoe groot mijn weerstand (lees: angst) ook was, ik kon onmogelijk anders dan me eraan overgeven en het volgen.

Met het bedoel ik uiteraard DIT en DIT.

Het ging snel, heel snel zelfs, maar niet té snel want één van de motivaties was het op mijn eigen tempo te doen. Er ontstond een muur van zorgzame, hulpvaardige en liefdevolle mensen om me heen die allemaal één ding gemeen hadden; de wens dat levenslust in mij terug zou keren.  Zij wilden, daar waar ik aangaf het nodig te hebben, mij helpen, motiveren en stimuleren de focus te verplaatsen naar zaken die die focus ook daadwerkelijk verdienen.

Vertraging vond wel degelijk plaats, in de zin van dat door het verplaatsen van die focus er tijd vrijkwam, of beter gezegd, vrij gemaakt werd omdat ik begon in te zien dat ik veel tijd verspilde aan zaken die zo zonde van die tijd waren. Niet alleen liet ik constant allerlei mensen over mijn grenzen heen gaan maar deed ik het hen zelf zelfs voor. “Zodra je eigenwaarde stijgt…. zullen je grenzen duidelijker worden en zal in jou ook de behoefte groeien om ze vast te leggen en bovenal te bewaken…” was een uitspraak die ik te horen kreeg toen ik aan de start stond. Ik lachte het weg met een ‘en da leuf stoe?’ (en dát geloof jij?).
God Zij Dank heeft die spreker van toen gelijk gekregen en blij dat ik daarmee ben !!!

De Ko van vóór… is er nog wel als je naar de buitenkant kijkt ook al legt zij dan letterlijk zo’n 18 kg inmiddels minder op de schaal. De Ko van de binnenkant van vóór is er niet meer, althans, misschien nog voor een paar procentjes maar daar blijft het dan ook bij, hooguit 2 handen vol nog. Aan de rest wordt nog steeds gewerkt, en best hard ook af en toe, vooral als terugval dreigt. En dát mag óók!.

De focus ligt weer daar waar het hoort, binnen mijn beleving dan welteverstaan en het voelt goed!
Ik heb totaal geen reden om die focus te verplaatsen, integendeel zelfs want naar daar waar ik ‘eeuwenlang’ vertoefde heb ik absoluut geen behoefte terug te keren. Zou ik dat al willen en kenbaar maken heb ik nu een aantal mensen om me heen die zonder een ogenblik te twijfelen volop bereid zijn mijn een ferme schop onder mijn minst edel deel te geven om me de andere kant op te sturen.